Οι θεσμοί εξουσίας κοντά στον πολίτη

Κυριακή κοντά γιορτή.

Πέρασαν οι ημέρες των προ­ε­τοι­μα­σιών, για άλλους γρήγορα, για άλλους πιο αργά, για όλους όμως με έκδηλο το ενδια­φέ­ρον για τον ερχομό της μεγάλης γιορτής.

Πολλοί πάλεψαν, πολλοί έχασαν την ζωη τους, για να μπο­ρούμε εμείς σήμερα, την Κυριακη, να γιορ­τά­ζουμε την συμ­με­τοχή μας στην επιλογή των αρχό­ντων, ισως σήμερα θεω­ρεί­ται αυτο­νό­ητη η συμ­με­τοχή του πολίτη στην δια­δι­κα­σία εκλογής αυτών που θα τον Κυβερ­νή­σει, κάτι όμως που στο παρελ­θόν κόστισε αγώνες και αίμα.

Γυρ­νώ­ντας την ματιά μας λίγο πίσω, θα δια­πι­στώ­σουμε πόσο λίγα είναι τα χρόνια, που θεσπί­στηκε η καθο­λική ψηφο­φο­ρία, χωρίς περιο­ρι­σμούς και προ­σκόμ­ματα.

Ακόμα και στις δήθεν προηγ­μέ­νες χώρες της Ευρώπης, η ηλικία της καθο­λι­κής ψηφο­φο­ρίας, μόλις ξεπερνά τα δια­κό­σια χρόνια και η ψήφος των γυναι­κών λιγό­τερα των εκατό.

Ιστο­ρικά η πρώτη θεσμο­θε­τη­μένη καθο­λική ψηφο­φο­ρία, είχε αρνη­τικό πρόσημο, ήταν ο εξο­στρα­κι­σμός, ή οστρα­κι­σμός, αυτό που θέσπι­σαν οι Αθη­ναίοι, για να εξο­ρί­ζουν αυτούς, που θεω­ρού­σαν επι­κίν­δυ­νους για την καθε­στη­κυία τάξη.

Θεω­ρη­τικά σήμερα το δικαί­ωμα του εκλέ­γειν και εκλέ­γε­σθαι, είναι απόλυτα κατο­χυ­ρω­μένα δικαιώ­ματα, χωρίς όμως να εχουν εξα­λει­φθεί διά­φο­ροι άλλοι παρά­με­τροι και παρά­γο­ντες, οι οποίοι στρε­βλώ­νουν και τις δια­δι­κα­σίες και αλλοιώ­νουν τα εκλο­γικά απο­τε­λέ­σματα.

Εκλο­γι­κοί Νόμοι, εκλο­γικά Συστή­ματα, Οικο­νο­μι­κοί παρά­γο­ντες, Γεω­πο­λι­τι­κές Συμ­μα­χίες, δομές παρά­πλευ­ρων εξου­σιών, δια­μορ­φώ­νουν το κλίμα και το περι­βαλ­λον, που να είναι θετικό στην υλο­ποί­ηση των στο­χεύ­σεων των δυνατών.

Δεν είναι ιστο­ρικά λίγες οι φορές, που τα εκλο­γικά απο­τε­λέ­σματα, βρι­σκό­ντου­σαν σε δυσαρ­μο­νία με το κοι­νω­νικά ζητού­μενο.

Δεν είναι πάντα εύκολο και απλό, ο πολίτης να σπάσει το σφιχτό δίχτυ της ανα­γκαιό­τη­τας, να απο­στα­σιο­ποι­η­θεί από το προ­σω­πικό του πρό­βλημα, από την ανάγκη επί­λυ­σης του και να διαρ­ρή­ξει δεσμούς ιδιο­τε­λούς συμ­φέ­ρο­ντος, που οδηγούν στην υπο­τέ­λεια και την απε­μπό­ληση της ελεύ­θε­ρης επι­λο­γής.

Είναι βέβαιο, ή κοινά απο­δε­κτό, πως το πολί­τευμα της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Δημο­κρα­τίας, στις όποιες μορφές του, παρά τις στρε­βλώ­σεις που υπάρ­χουν, είναι ότι καλύ­τερο εχουν βιώσει οι άνθρω­ποι.

Παρά την αποδοχή αυτής της άποψης, δεν μπορεί να μην υπάρχει και η παρα­δοχή ότι δεν υπη­ρε­τεί, τα τρία βασικά γνω­ρί­σματα της Δημο­κρα­τίας, την Ιση­γο­ρία, την Ισο­νο­μία και την Ισο­κρα­τία.

Τα Κυβερ­νη­τικά Συστή­ματα που εχουν επι­λε­γεί και ειδικά αυτό της χώρας μας, δια­κρί­νο­νται για την τάση του Υπερ­συ­γκε­ντρω­τι­σμού και την δημιουρ­γία κλει­στών ομάδων δια­χεί­ρι­σης της εξου­σίας.

Η δημιουρ­γία των Εθνικών Κρατών, σαν αντί­δωρο, πρό­σφερε στους πολίτες, λίγα δικαιώ­ματα και ψήγματα πολι­τι­κής ελευ­θε­ρίας, για την δια­τή­ρηση των οικο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων της κάθε μορφής άρχου­σας τάξης.

Το κάθε μορφής και σχή­μα­τος μόρφωμα εξου­σίας, παρέ­μενε και εν πολλοίς παρα­μέ­νει και σήμερα, μακριά από τον πολίτη, στον οποίο προ­σφέ­ρε­ται και πάλιν ως αντί­δωρο, το δικαί­ωμα της ψήφου που χωρίς την αρχή της ανα­κλη­τό­τη­τας και του απο­λο­γι­σμού, καθί­στα­ται λευκή επιταγή τετρα­ε­τίας.

Η άσκηση πολι­τι­κής εκχω­ρεί­ται σε αντι­προ­σώ­πους, οι οποίοι λει­τουρ­γούν και απο­φα­σί­ζουν για τον πολίτη, χωρίς τον πολίτη και με την μορφή που εχουν πάρει η εκτε­λε­στική, Νομο­θε­τική και Δικα­στική εξουσία, μακριά από τον πολίτη και τα προ­βλή­ματα του.

Οι δομές εξου­σίας που βρι­σκό­ντου­σαν και βρί­σκο­νται δυστυ­χώς μόνο, ως θεσμοί και όχι ουσια­στικά, πιο κοντά στον πολίτη και τα προ­βλή­ματα του, είναι οι θεσμοί της Αυτο­διοί­κη­σης, Δήμοι και Περι­φέ­ρειες.

Οι τάσεις υπερ­συ­γκέ­ντρω­σης των εξου­σιών και η δημιουρ­γία κλει­στών ομάδων δια­χεί­ρι­σης, με την ψευ­δε­πί­γραφη επί­κληση της ανα­γκαιό­τη­τας ύπαρξης επι­τε­λι­κού Κράτους, απο­δυ­νά­μω­σαν τους θεσμούς της αυτο­διοί­κη­σης και τους μετέ­τρε­ψαν σε εκτε­λε­στικά όργανα των κεντρι­κών Κυβερ­νή­σεων.

Οι αυρια­νές εκλογές, εάν υπήρχε συναί­σθηση της βαρύ­τη­τας τους και το πόσο τα απο­τε­λέ­σματα τους επη­ρε­ά­ζουν την ζωη του πολίτη, θα έπρεπε να εχουν κυρί­αρχη απαί­τηση και σύνθημα τους, την απαί­τηση αλλαγής και ενδυ­νά­μω­σης των θεσμών της Αυτο­διοί­κη­σης.

-Απαίτηση για Περι­φέ­ρειες ως θεσμού προ­γραμ­μα­τι­σμού και επι­λο­γής πολι­τι­κών, συμ­βα­τών με τα συγκρι­τικά πλε­ο­νε­κτή­ματα της περιο­χής και των δυνα­το­τή­των του ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού.

-ΔΗΜΟΙ διοι­κη­τικά αυτο­τε­λείς και οικο­νο­μικά αυτο­δύ­να­μοι, η έλλειψη διοι­κη­τι­κής αυτο­τέ­λειας και οικο­νο­μι­κής αυτο­δυ­να­μίας, τους καθιστά θεσμούς έκδοσης πιστο­ποι­η­τι­κών και ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης δια­χεί­ρι­σης, των ελα­χί­στων κοι­νω­νι­κών αγαθών που τους από­μει­ναν, με Κυβερ­νη­τι­κές εντολές και μεθο­δεύ­σεις.

-Αδήριτη ανάγκη, ο καθο­ρι­σμός απο­κλει­στι­κών αρμο­διο­τή­των και η κατάρ­γηση της Ελλη­νι­κής έμπνευ­σης των συναρ­μο­διο­τή­των, για πολλά θέματα, συναρ­μό­διοι είναι δέκα και δεκα­πέ­ντε φορείς, Υπη­ρε­σίες και Οργα­νι­σμοί.

Μέσα σε αυτό το ασφυ­κτικό πλαίσιο, κανένας ΔΗΜΑΡΧΟΣ δεν μπορεί να υπερβεί, τον ρόλο του ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ.

Εάν δεν υπάρ­ξουν αυτές οι αλλαγές, τότε δεν υπάρχει η ανάγκη των αυτο­διοι­κη­τι­κών εκλογών, ισως σε λίγο μας πουν, ότι προ­τι­μό­τερο είναι τους δήμους, να τους δια­χει­ρί­ζο­νται επι­λεγ­μέ­νοι ΜΑΝΑΤΖΕΡ.

 

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 6/10/2023