Πως η εγκατάλειψη σε τροχαίο μου άλλαξε τη ζωή

Είναι φορές που η εμπι­στο­σύ­νη στους αν­θρώ­πους στις αξίες και στους θε­σμούς μας κάνει να φαι­νό­μα­στε ανέ­με­λοι και χα­ρού­με­νοι μέχρι που έρ­χε­ται η ώρα να συ­να­ντη­θού­με με το «πε­πρω­μέ­νο» μας και μια στιγ­μή να μας αλ­λά­ξει τα όσα γνω­ρί­ζα­με μέχρι τότε.

Ανα­φέ­ρο­μαι στο τρο­χαίο που είχα της 2ας Αυ­γού­στου 2019 όταν σε προ­πό­νη­ση ρου­τί­νας με το πο­δή­λα­τό μου με πα­ρέ­συ­ρε και με εγκα­τέ­λει­ψε ασυ­νεί­δη­τος/τη οδη­γός. Έκτο­τε άλ­λα­ξε η ζωή μου αλλά και των γύρω μου. Μπορώ ν’ ανα­φερ­θώ σε χι­λιά­δες λε­πτο­μέ­ρειες για το πώς ήταν η ζωή μου λίγες μέρες πριν το ατύ­χη­μα και πως ήταν μετά.

Σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις της επι­βί­ω­σης ανα­γκα­ζό­μα­στε να γί­νου­με κυ­νι­κοί για να δια­χει­ρι­στού­με αυτές τις τρα­γι­κές κα­τα­στά­σεις. Γιατί τι ήμουν και τι έγινα δη­λα­δή από τότε; Τότε μια κο­πέ­λα δια­ζευγ­μέ­νη με ανή­λι­κο παιδί που θε­ω­ρού­σε ότι με λίγη πε­ρισ­σό­τε­ρη προ­πό­νη­ση όχι τί­πο­τα ιδιαί­τε­ρο θα μπο­ρού­σε να τερ­μα­τί­σει σε αγώνα τριά­θλου μιας και είχα τότε κι εγώ την ασχο­λία μου ή χόμπυ ή όπως αλ­λιώς συ­νη­θί­ζε­ται.

Με­γά­λη αθλή­τρια δεν θα γι­νό­μουν ποτέ αλλά του­λά­χι­στον λίγο κα­λύ­τε­ρα θα τα πή­γαι­να στον επι­κεί­με­νο αγώνα του Οκτω­βρί­ου με λίγη προ­πό­νη­ση, να ξε­φύ­γω από τα συ­νη­θι­σμέ­να δη­λα­δή…

Η ρου­τί­να της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς μου άλ­λα­ξε συλ­λή­βδην μετά το ατύ­χη­μα. Για να μην τα πο­λυ­λο­γώ, με σα­ρά­ντα ράμ­μα­τα στο πρό­σω­πο στα χείλη και στο στόμα εσω­τε­ρι­κά και εξω­τε­ρι­κά, φυ­σι­κά δεν μπο­ρού­σα να φάω, γιατί είχα έλ­λειμ­μα στα χείλη αφού κό­πη­κε κομ­μά­τι και έπεσε στο δρόμο, έπινα μαγιά μπύ­ρας με κα­λα­μά­κι για πολ­λές μέρες δεν είχα γεύση φυ­σι­κά και με το ζόρι κα­τά­φερ­να να στα­θε­ρο­ποι­ή­σω το φα­γη­τό όποιο κι αν ήταν αυτό για να μπορώ να σταθώ στα πόδια μου. ‘Επρε­πε να λέω στο ανή­λι­κο παιδί μου ότι είμαι μια χαρά να μη στε­να­χω­ριέ­ται που έμοια­ζα σαν την γυ­ναί­κα του Πι­κά­σο αλλού η μύτη, αλλού τα χείλη και το βλέμ­μα απλα­νές (ρε παι­διά πως έγινε αυτό;). Όνει­ρα δεν το συ­ζη­τώ δεν έβλε­πα με πο­νο­κέ­φα­λο κοι­μό­μουν και ξυ­πνού­σα για πολ­λές εβδο­μά­δες από τη διά­σει­ση, ευ­τυ­χώς και το κρά­νος. Όσο για το πο­δή­λα­το μέχρι να το επα­να­φέ­ρω και να το ξα­να­πιά­σω ή να το αφήσω εντε­λώς πέ­ρα­σε πολύς και­ρός για να το απο­φα­σί­σω.

Τέλος ανα­γκα­στι­κά έβγαι­να έξω όσο απο­κρου­στι­κή κι αν ήμουν και για μένα την ίδια, είτε για να συλ­λέ­ξω πλη­ρο­φο­ρί­ες για το ατύ­χη­μα, είτε για να πάω στους για­τρούς, είτε πάω στη δου­λειά είτε για να προ­σευ­χη­θώ. Άλ­λω­στε αυτή η νέα μου ει­κό­να όσο απο­κρου­στι­κή και αν ήταν θα έπρε­πε να γίνει απο­δε­κτή από μένα κι από τον κοι­νω­νι­κό μου πε­ρί­γυ­ρο εν τέλει. Είχα την ανά­γκη να συ­νη­θί­σω τις αντι­δρά­σεις των άλλων από την ει­κό­να μου όποιες κι αν ήταν αυτές. Όσο για το ότι βγαί­νο­ντας προ­σπά­θη­σα να μα­κι­για­ρι­στώ λίγο ήταν κάτι τρα­γι­κό να μη βρί­σκεις στη θέση του το πρό­σω­πό σου κι επι­πλέ­ον να σε πο­νά­ει το άγ­γιγ­μα από το πι­νε­λά­κι της σκιάς και του κρα­γιόν…. Λυ­πά­μαι πολύ που υπήρ­ξα θύμα εγκα­τά­λει­ψης τρο­χαί­ου ατυ­χή­μα­τος πα­ρό­λο που δεν κα­τά­λα­βα ποτέ το γιατί τόση ασυ­νει­δη­σία από οδηγό.

Ευ­τυ­χώς δεν έχασα την εμπι­στο­σύ­νη μου στους αν­θρώ­πους πα­ρό­λο που υπήρ­ξαν κι αυτοί που με κοί­τα­ζαν πε­ρί­ερ­γα και γε­λού­σαν, τι να πω… Ευ­τυ­χώς έζησα και το θεωρώ ένα θαύμα και δο­ξά­ζω τον Θεό γι αυτό. Βρέ­θη­καν πολ­λοί καλοί για­τροί και άν­θρω­ποι που μου συ­μπα­ρα­στά­θη­καν ηθικά και τους ευ­χα­ρι­στώ γι αυτό. Ευ­χα­ρι­στώ και πάλι όσους με βο­ή­θη­σαν, στή­ρι­ξαν και με απο­δέ­χτη­καν. Τέλος εμπι­στεύ­ο­μαι τους θε­σμούς και την Ελ­λη­νι­κή Δια­καιο­σύ­νη.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη Αθλή­τρια Τριά­θλου