«Εθελοντές» της οργής

Κάθε λο­γι­κός, δεν μπο­ρεί παρά να κα­τα­δι­κά­σει τους τρα­μπου­κι­σμούς που αμαύ­ρω­σαν το νόημα της συ­γκέ­ντρω­σης δια­μαρ­τυ­ρί­ας για την κα­τα­στρο­φι­κή πυρ­κα­γιά. Κά­ποιοι ελά­χι­στοι, δεν έχουν κα­τα­λά­βει πως ντρο­πιά­ζουν το κί­νη­μα του εθε­λο­ντι­σμού με τέ­τοιες συ­μπε­ρι­φο­ρές. Στην ουσία παί­ζουν το παι­χνί­δι κά­ποιων, με­τα­τρέ­πο­ντάς τους σε… “χρή­σι­μους ηλί­θιους”. Με μια γρή­γο­ρη ματιά στη «ζού­γκλα» των social media όλες τις ημέ­ρες που η φωτιά έκαι­γε, θα δια­πί­στω­νε κα­νείς,  την το­ξι­κό­τη­τα και το μίσος να κυ­ριαρ­χούν, στα σχό­λια κάτω από δη­μο­σιεύ­μα­τα του τύπου. Στα κοι­νω­νι­κά δί­κτυα, που κάθε φορά που υπάρ­χει πο­λι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή πό­λω­ση δί­νουν μάχη οι στρα­τοί ένθεν και ένθεν και οι «εθε­λο­ντές» της οργής. Εύ­κο­λοι στην κρι­τι­κή, στις ταµπέλες, στη ρε­τσι­νιά σε βάρος άλλων. Ρη­το­ρι­κή µίσους, το­ξι­κό­τη­τα, εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κό κλίμα . Το πάρτι στο­χο­ποί­η­σης και διχασµού µαί­νε­ται µε αµείωτη έντα­ση. Η δηµόσια σφαί­ρα έχει µετα­τρα­πεί σε χωµατερή το­ξι­κών απο­βλή­των που εντέ­λει κα­τα­λή­γουν να δια­πο­τί­ζουν την κοινή γνώµη, τον κόσµο, τους πο­λί­τες.