Βαρθολομαίος για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης: Εξακολουθούμε να ελπίζουμε και να αγωνιζόμαστε

Με ιδιαί­τε­ρη λα­μπρό­τη­τα και σε έντο­να συ­γκι­νη­σια­κά φορ­τι­σμέ­νη ατμό­σφαι­ρα πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε από τον Πα­να­γιώ­τα­το Οι­κου­με­νι­κό Πα­τριάρ­χη κ.κ. Βαρ­θο­λο­μαίο, την Κυ­ρια­κή, 5 Ιου­λί­ου 2020, η εγκα­θί­δρυ­ση του Θε­ο­φιλ. Επι­σκό­που Αρα­βισ­σού κ. Κασ­σια­νού ως νέου Ηγου­μέ­νου της Ιεράς Πα­τριαρ­χι­κής και Σταυ­ρο­πη­για­κής Μονής Αγίας Τριά­δος Χάλ­κης, όπου συ­στε­γά­ζε­ται και η ιστο­ρι­κή Θε­ο­λο­γι­κή Σχολή. O Πα­να­γιώ­τα­τος εξέ­φρα­σε και πάλι την ευχή σύ­ντο­μα να επα­να­λει­τουρ­γή­σει η επί 49 έτη “σιω­πη­λή” Σχολή.

Στην ομι­λία του, ο Πα­να­γιώ­τα­τος ανα­φέρ­θη­κε στην Ιερά Θε­ο­λο­γι­κή Σχολή, που πα­ρα­μέ­νει κλει­στή από το 1971, παρά τις προ­σπά­θειες του Οι­κου­με­νι­κού Θρό­νου και τις εκ­κλή­σεις προ­σω­πι­κο­τή­των από όλο τον κόσμο για την επα­να­λει­τουρ­γία της.

“Συ­μπλη­ρού­νται εφέ­τος 49 έτη από της, άνω­θεν επι­βο­λή, δια­κο­πής της λει­τουρ­γί­ας του Θε­ο­λο­γι­κού Τμή­μα­τος της Σχο­λής μας. Δυ­στυ­χώς, αι πολ­λαί προ­σπά­θειαι εκ μέ­ρους του Οι­κου­με­νι­κού Θρό­νου, αι εκ­κλή­σεις ση­μα­ντι­κών πα­ρα­γό­ντων της πο­λι­τι­κής και της κοι­νω­νί­ας πα­γκο­σμί­ως, διά την επα­να­λει­τουρ­γί­αν της Σχο­λής δεν εκαρ­πο­φό­ρη­σαν, παρά τας κατά και­ρούς θε­τι­κάς εν­δεί­ξεις. Ημείς εξα­κο­λου­θού­μεν να ελ­πί­ζω­μεν και να αγω­νι­ζώ­με­θα. Εδώ εις τον Λόφον της Ελ­πί­δος δεν εκλεί­πει ποτέ η ελπίς! Γνω­ρί­ζο­μεν ότι την ιδι­κήν μας προ­σπά­θειαν ευ­λο­γεί και κρα­τύ­νει ο Θεός ημών, όστις “αγάπη εστί τε και λέ­γε­ται”.

Ικε­τεύ­ο­μεν τον πα­ντε­πό­πτην και πα­νοι­κτίρ­μο­να Κύ­ριον, να δώση πάσιν ημίν την χαράν της επα­να­λει­τουρ­γί­ας της Σχο­λής, να μας αξιώ­ση να ακού­σω­μεν τον γλυ­κύ­τα­τον ήχον του κώ­δω­νος, κα­λού­ντα τους νέους φε­ρέλ­πι­δας ιε­ρο­σπου­δα­στάς εις τα “καλά μα­θή­μα­τα” των “καλών δι­δα­κά­λων”, εις την σπου­δήν της θε­ο­λο­γί­ας, μέσα εις ένα κό­σμον, όμως, με τον οποί­ον η θε­ο­λο­γία οφεί­λει να δια­λέ­γε­ται, και εντός του οποί­ου η Εκ­κλη­σία οφεί­λει να δίδη την καλήν μαρ­τυ­ρί­αν, συμ­βάλ­λου­σα εις την εν Χρι­στώ με­τα­μόρ­φω­σίν του”.

Νω­ρί­τε­ρα, ο Πα­να­γιώ­τα­τος ανα­φέρ­θη­κε και στον Σεβ. Μη­τρο­πο­λί­τη Ίμ­βρου και Τε­νέ­δου κ. Κύ­ριλ­λο, άμεσο προ­κά­το­χο του νέου ηγου­μέ­νου, ο οποί­ος, όπως ση­μεί­ω­σε, παρά τη σύ­ντο­μη ηγου­με­νία του, επέ­δει­ξε έντο­νο εν­δια­φέ­ρον για τα ζη­τή­μα­τα της Μονής, και ιδίως για την ανα­καί­νι­ση και ανα­βάθ­μι­ση του κτη­ρια­κού συ­γκρο­τή­μα­τος της Σχο­λής.

“Την 8ην Ιου­νί­ου πα­ρελ­θό­ντος έτους είχεν εν­θρο­νι­σθή ενταύ­θα ο τότε Επί­σκο­πος Ερυ­θρών Κύ­ριλ­λος, ο οποί­ος, την 9ην Μαρ­τί­ου τ.ε., εξε­λέ­γη Μη­τρο­πο­λί­της Ίμ­βρου και Τε­νέ­δου. Κατά την σύ­ντο­μον ηγου­με­νί­αν του, ο άγιος αδελ­φός επέ­δει­ξε ζω­η­ρόν εν­δια­φέ­ρον διά την Χαλ­κί­τι­δα Ιεράν Μονήν και διά τα πράγ­μα­τα της Ιεράς Θε­ο­λο­γι­κής Σχο­λής. Επί των ημε­ρών του εξη­σφα­λί­σθη η κά­λυ­ψις των δα­πα­νών της ανα­βαθ­μί­σε­ως των κτη­ρια­κών εγκα­τα­στά­σε­ων της Σχο­λής υπό του Εντι­μο­λο­γιω­τά­του Άρ­χο­ντος Εξάρ­χου του Οι­κου­με­νι­κού Θρό­νου και Πο­λι­τι­κού Διοι­κη­τού του Αγίου Όρους κυ­ρί­ου Αθα­να­σί­ου Μαρ­τί­νου, προς τον οποί­ον εκ­φρά­ζο­μεν άπαξ έτι τας θερ­μάς ευ­χα­ρι­στί­ας και τον έπαι­νον της Μη­τρός Εκ­κλη­σί­ας. Ως εί­πο­μεν εις την ομι­λί­αν μας κατά την εορ­τήν του Ιερού Φω­τί­ου τον πα­ρελ­θό­ντα Φε­βρουά­ριον, ο Αθα­νά­σιος Μαρ­τί­νος “είναι ο νέος Παύ­λος Σκυ­λί­τσης Στε­φά­νο­βικ, και το όνομά του θα ευ­ρί­σκε­ται εγ­γε­γραμ­μέ­νον, ομού μετά του ει­ρη­μέ­νου, εις το Συ­νο­δι­κόν της Σχο­λής”. Ευ­χα­ρι­στού­μεν τον άγιον Ίμ­βρου και Τε­νέ­δου διά την προ­σφο­ράν του και ευ­χό­με­θα εις αυτόν καλήν ποι­μα­ντο­ρί­αν εις την αι­γαιο­πε­λα­γι­τι­κήν επαρ­χί­αν του, καθώς εν­θρο­νί­ζε­ται και αυτός εντός των προ­σε­χών ημε­ρών εις την προ­σφι­λή γε­νέ­τει­ραν της ημε­τέ­ρας Με­τριό­τη­τος”.

Στην αντι­φώ­νη­σή του ο νέος ηγού­με­νος ιδιαί­τε­ρα συ­γκι­νη­μέ­νος εξέ­φρα­σε προς τον Πα­να­γιώ­τα­το την ευ­γνω­μο­σύ­νη και τις θερ­μές ευ­χα­ρι­στί­ες του για την τιμή και την εμπι­στο­σύ­νη να του ανα­θέ­σει αυτή τη με­γά­λη ευ­θύ­νη και δια­κο­νία, επι­ση­μαί­νο­ντας, με­τα­ξύ άλλων:

“Πα­να­γιώ­τα­τε, όσα ανα­κοι­νώ­σα­τε κατά την εν­θρό­νι­σή Σας, ότε θε­ο­κι­νή­τω νεύ­σει και βουλή ανήλ­θε­τε εις την κο­ρυ­φαί­αν βαθ­μί­δα του Πα­τριαρ­χι­κού θώκου, αλλά και πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα ακόμη, εχουν ήδη επι­τευ­χθή και, υπ΄ αυτήν την έν­νοιαν, το μόνον που απο­μέ­νει είναι η επα­να­λει­τουρ­γία της Θε­ο­λο­γι­κής ταύ­της Σχο­λής.

Η Θε­ο­λο­γι­κή Σχολή της Χάλ­κης απο­τε­λού­σε πά­ντο­τε το φυ­τώ­ριον εις το οποί­ον η Αγία του Χρι­στού Με­γά­λη Εκ­κλη­σία κα­τήρ­τι­ζε τα μελ­λο­ντι­κά στε­λέ­χη της, διότι η ανά­γκη δι΄ αρ­τί­ως κα­τηρ­τι­σμέ­νους κλη­ρι­κούς και λαι­κούς είναι επι­τα­κτι­κή, δε­δο­μέ­νης της εκτά­σε­ως της δι­καιο­δο­σί­ας του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τριαρ­χεί­ου “από πε­ρά­των έως πε­ρά­των της οι­κου­μέ­νης”. Γι΄ αυτό η επι­βλη­θεί­σα δια­κο­πή της λει­τουρ­γί­ας της Σχο­λής υπήρ­ξε καί­ριον πλήγ­μα διά την Με­γά­λην Εκ­κλη­σί­αν, διότι εστε­ρή­θη της δυ­να­τό­τη­τος να κα­ταρ­τί­ζη τους ερ­γά­τας του αμπε­λώ­νος του Κυ­ρί­ου, να δια­μορ­φώ­νη συ­νει­δή­σεις, να μπο­λιά­ζη νέους αν­θρώ­πους με το πνεύ­μα του αει­φώ­του Φα­να­ρί­ου, το πνεύ­μα της κα­ταλ­λα­γής, της ει­ρή­νης, της απο­δο­χής της ετε­ρό­τη­τος, του δια­λό­γου με άλλας Εκ­κλη­σί­ας και θρη­σκεί­ας”.

Στη συ­νέ­χεια, ο νέος ηγού­με­νος δέ­χθη­κε τις συγ­χα­ρη­τή­ριες ευχές όλων των πα­ρι­στα­μέ­νων και ακο­λού­θως στην αί­θου­σα τε­λε­τών της Σχο­λής πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε δε­ξί­ω­ση με τη συμ­με­το­χή όλου του εκ­κλη­σιά­σμα­τος.