FΤ: Γιατί απέτυχαν οι μαθητευόμενοι μάγοι του “ΝΑΙ”

εν είναι δύσκολο να εξη­γη­θεί γιατί ο Αλέξης Τσίπρας κέρδισε άνετα το δημο­ψή­φι­σμα. Είναι όμως πολύ δυσκο­λό­τερο να προ­βλε­φθεί τι θα συμβεί τώρα, σχο­λιά­ζει ο Β. Μινχάου στους Financial Times.

Οι αντί­πα­λοί του τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ΕΕ έκαναν σειρά εσφαλ­μέ­νων κρίσεων-λαθών. Προ­σω­πικά ξεχω­ρίζω τρία.

Το μεγα­λύ­τερο ήταν η ξεκά­θαρη εναρ­μο­νι­σμένη παρέμ­βαση από ανώ­τα­τους αξιω­μα­τού­χους της ΕΕ, που δήλωναν πώς ένα «όχι» θα οδη­γούσε σε ένα Grexit.

Eνας εξ αυτών ήταν ο Ζ. Γκά­μπριελ, ο Γερ­μα­νός υπουρ­γός οικο­νο­μίας και επι­κε­φα­λής του SPD. O ίδιος «διπλα­σί­ασε» την απειλή του μετά τα πρώτα απο­τε­λέ­σματα του δημο­ψη­φί­σμα­τος.

Οι Έλληνες σωστά εξέ­λα­βαν αυτές τις απειλές ως προ­σπά­θεια ανά­μι­ξης στην δημο­κρα­τική δια­δι­κα­σία της χώρας τους.

Τα νέα της προη­γού­με­νης εβδο­μά­δας ότι αξιω­μα­τού­χοι της ευρω­ζώ­νης προ­σπά­θη­σαν να απο­κρύ­ψουν την τελευ­ταία έκθεση βιω­σι­μό­τη­τας του ΔΝΤ για την Ελλάδα, επίσης δεν βοή­θη­σαν.

Η έκθεση απο­κά­λυψε ότι η ελλη­νική κυβέρ­νηση είχε δίκιο να απαιτεί ανα­κού­φιση χρέους.

Η υπό­λοιπη ΕΕ έδωσε την εντύ­πωση ότι ήθελε να «νοθεύ­σει» το δημο­ψή­φι­σμα και δεν μπήκε καν στον κόπο να το απο­κρύ­ψει αυτή τη πρόθεση.

Αν είσαι άνεργος τα τελευ­ταία πέντε έτη χωρίς καμία προ­ο­πτική εργα­σίας δεν έχει καμία διαφορά αν τα χρήματα που δεν παίρ­νεις είναι δραχμές η ευρώ.

Το δεύτερο σφάλμα των θια­σω­τών του ναι ήταν η απο­τυ­χία τους να εξη­γή­σουν πώς το πρό­γραμμα θα μπο­ρούσε να λει­τουρ­γή­σει σε όρους οικο­νο­μίας. Αυτό δεν ήταν ένα debate μεταξύ κεϊν­σια­νών και νεο­κλασ­σι­κών οικο­νο­μο­λό­γων. Το ελλη­νικό δημο­ψή­φι­σμα ένωσε οικο­νο­μο­λό­γους με δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις για το ως λει­τουρ­γεί ο κόσμος μεταξύ των οποίων οι Paul Krugman, Jeffrey Sachs και Hans-Werner Sinn.

Δεν υπάρχει ευυ­πό­λη­πτη οικο­νο­μική θεωρία που να υπο­στη­ρί­ζει πως μια οικο­νο­μία που βίωσε οκτώ χρόνια ύφεσης χρειά­ζε­ται νέο γύρο λιτό­τη­τας για να σημειω­θούν απο­τε­λέ­σματα.

Το τρίτο λάθος ήταν η αλα­ζο­νεία. Οι υπο­στη­ρι­κτές του ναι το θεω­ρού­σαν δεδο­μένο. Όπως το βρε­τα­νικό εργα­τικό κόμμα πριν τις εκλογές βασί­στη­καν σε μεγάλο βαθμό στις δημο­σκο­πή­σεις, οι οποίες και έπεσαν έξω.

Αυτό που βρήκα πιο ερε­θι­στικό ήταν ότι το Grexit θα έφερνε μια οικο­νο­μική κατα­στροφή λες και η κατα­στροφή δεν είχε συμβεί.

Η Ελλάδα πλέον θυμίζει ότι η νομι­σμα­τική ένωση, όπως έχει κατα­σκευα­στεί, είναι ασταθής. Αυτό σημαί­νει πως πρέπει να διορ­θω­θεί ή ότι κάποια στιγμή θα… τελειώ­σει.

Ασταθής ευρω­ζώνη

Άρα ποιες είναι πλέον οι επι­λο­γές; Το τελικό συμπέ­ρα­σμα είναι πως πλέον μια συμ­φω­νία είναι πιο δύσκολη. Μετά το όχι η ελλη­νική κυβέρ­νηση θα επι­μεί­νει σε μια συμ­φω­νία με λιγό­τερη ύφεση. Θα επι­μεί­νει -και θα έχει δίκιο να το κάνει – σε μια ανα­κού­φιση χρέους.

Το βλέπω δύσκολο να υπάρξει μια πλειο­ψη­φία στη Γερ­μα­νία που θα διά­κει­ται θετικά σε μια τέτοια συμ­φω­νία.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα ο μόνος τρόπος για να εξα­να­γκά­σεις τη Γερ­μα­νία σε συζη­τή­σεις για ανα­κού­φιση χρέους είναι να αρχί­σεις να… πτω­χεύ­εις. Ωστόσο σε αυτό το σημείο η πιθα­νό­τητα ενός Grexit είναι ισχυρή.

Ίσως η πιο ρεα­λι­στική συμ­φω­νία τώρα είναι ένα deal που θα καλύ­πτει την ανα­χρη­μα­το­δό­τηση των ελλη­νι­κών τρα­πε­ζών.

Η ελλη­νική κυβέρ­νηση θα πτω­χεύ­σει έναντι των πιστω­τών της και οι τελευ­ταίοι θα στα­μα­τή­σουν την παροχή κεφα­λαίων. Αυτό θα ελα­χι­στο­ποιούσε τη δέσμευση της κάθε πλευράς. Ωστόσο μια τέτοια συμ­φω­νία είναι γεμάτη δυσκο­λίες.

Σε τελική ανάλυση είναι καλύ­τερα να μην θεω­ρη­θεί το Grexit ως μια ενέρ­γεια που η ελλη­νική κυβέρ­νηση είναι δια­τε­θει­μένη να προ­χω­ρή­σει ή όχι.

Είναι μια επιλογή που κανείς δεν θέλει. Το Grexit είναι αυτό που συμ­βαί­νει όταν όλες οι άλλες επι­λο­γές έχουν εξα­ντλη­θεί. Δεν έχουν απο­μεί­νει πάντως πολλές.

Πηγή: euro2day.gr