Ραντεβού το φθινόπωρο για το χρέος

«Ρα­ντε­βού τον Σε­πτέμ­βριο ή κα­λύ­τε­ρα τον Οκτώ­βριο».Αυτή είναι η σχε­δόν μο­νό­το­νη απά­ντη­ση που δί­νουν –εδώ και καιρό είναι η αλή­θεια– ελ­λη­νι­κά και ξένα «σπί­τια», όταν ερω­τώ­νται για τις εξε­λί­ξεις που πε­ρι­μέ­νουν ανα­φο­ρι­κά με το ελ­λη­νι­κό χρέος και τα μέτρα διευ­θέ­τη­σής του. Τα γερ­μα­νι­κά, μά­λι­στα, ήταν εξαρ­χής ένα βήμα πιο μπρο­στά, καθώς ήταν κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά από τις αρχές του χρό­νου. Οποια έκ­θε­ση και αν διά­βα­ζες ή με όποιον ανα­λυ­τή τους και αν μι­λού­σες, μία ήταν η κοινή συ­νι­στα­μέ­νη: «Το Βε­ρο­λί­νο δεν υπάρ­χει καμία απο­λύ­τως πε­ρί­πτω­ση να δώσει κάτι συ­γκε­κρι­μέ­νο για το ελ­λη­νι­κό χρέος, πριν από τις εκλο­γές του Σε­πτεμ­βρί­ου για ευ­νό­η­τους, εσω­τε­ρι­κούς πο­λι­τι­κούς λό­γους. Συ­νε­πώς, αδί­κως πε­ρι­μέ­νε­τε».

Και η Αθήνα; Στην κυ­βέρ­νη­ση και ει­δι­κό­τε­ρα στο Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου, δεν επι­κρα­τεί μαύρη απελ­πι­σία, όπως εν­δε­χο­μέ­νως πι­στεύ­ε­ται. Οποιος – κυ­ρί­ως ξένος– είχε την ευ­και­ρία να μι­λή­σει με τον πρω­θυ­πουρ­γό τις τε­λευ­ταί­ες ώρες, απο­κό­μι­σε την εντύ­πω­ση που ο ίδιος ο κ. Αλέ­ξης Τσί­πρας πε­ριέ­γρα­ψε με δή­λω­σή του, με­σο­βδό­μα­δα: Αν είναι να πε­τύ­χου­με κάτι κα­λύ­τε­ρο (για το χρέος), τότε αξί­ζει να πε­ρι­μέ­νου­με. Βε­βαί­ως, ο πρω­θυ­πουρ­γός δεν μί­λη­σε για το φθι­νό­πω­ρο, αλλά για μετά τις 15 Ιου­νί­ου, οπότε είναι προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νο το επό­με­νο, κρί­σι­μο, Eurogroup. Ομως, ο πραγ­μα­τι­κός χρο­νι­κός ορί­ζο­ντας φτά­νει ώς εκεί.

Οι λόγοι, πολ­λοί:

1. Κατά βάθος στο Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου πι­στεύ­ουν ότι είναι όντως πολύ πι­θα­νό να απο­χω­ρή­σει το ΔΝΤ από το ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα το φθι­νό­πω­ρο. Επεν­δύ­ουν δε στο κλίμα έντα­σης που έχει δη­μιουρ­γη­θεί με­τα­ξύ Ουά­σιγ­κτον και Βε­ρο­λί­νου το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα και εκτι­μούν ότι οι Ευ­ρω­παί­οι δα­νει­στές θα μπο­ρού­σαν να ανα­λά­βουν τις υπο­χρε­ώ­σεις ένα­ντι του ΔΝΤ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το πο­λι­τι­κό αφή­γη­μα Τσί­πρα ότι επί των ημε­ρών του έφυγε το Τα­μείο από την Ελ­λά­δα, θα εξα­σφά­λι­ζε μια το­νω­τι­κή ένεση.

2. Πι­στεύ­ουν ότι από Οκτώ­βριο και μετά οι πι­θα­νό­τη­τες να πά­ρουν «κάτι» πιο συ­γκε­κρι­μέ­νο ανα­φο­ρι­κά με το θέμα του χρέ­ους είναι πε­ρισ­σό­τε­ρες. Και μπο­ρεί αυτό το «κάτι» να μη φτά­σει έως την ανα­κοί­νω­ση συ­γκε­κρι­μέ­νων μέ­τρων, μπο­ρεί όμως άνετα να με­του­σιω­θεί σε μια δε­σμευ­τι­κή δή­λω­ση ότι κάτι τέ­τοιο θα γίνει με το τέλος του προ­γράμ­μα­τος, το 2018.

3. Στο με­δο­διά­στη­μα και μέχρι να φτά­σου­με ώς τον Οκτώ­βριο, θε­ω­ρούν δε­δο­μέ­νη την απο­δέ­σμευ­ση της δόσης, παρά τα όσα περί του αντι­θέ­του ανε­πι­σή­μως διαρ­ρέ­ο­νται και επι­σή­μως δια­ψεύ­δο­νται.

4. Στο με­σο­διά­στη­μα, επί­σης, επεν­δύ­ουν στη θε­ρι­νή πε­ρί­ο­δο, η οποία λόγω της αύ­ξη­σης του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος, πα­ρα­δο­σια­κά δη­μιουρ­γεί θε­τι­κό κλίμα. «Το κλίμα αυτό δεν επη­ρε­ά­ζει μόνο τον του­ρι­στι­κό κλάδο, αλλά το σύ­νο­λο της οι­κο­νο­μί­ας, αφού τα πάντα λει­τουρ­γούν ως αλυ­σί­δα», όπως ση­μειώ­νει γνω­στός τρα­πε­ζί­της.

Υπάρ­χει όμως και μια απώ­λεια: Η Ελ­λά­δα χάνει το πρό­γραμ­μα πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης (QE) της Ευ­ρω­παϊ­κής Κε­ντρι­κής Τρά­πε­ζας. Και δεν χρειά­ζε­ται να το πει ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών της Γερ­μα­νί­ας, Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε. Μια απλή ματιά στα χρο­νι­κά ορό­ση­μα από τώρα έως τον Οκτώ­βριο, αρκεί για να απο­δεί­ξει του λόγου το ασφα­λές…