Με ρυθμούς χελώνας η υλοποίηση των προαπαιτουμένων

Σε πολύ χαμηλά επίπεδα εξα­κο­λου­θεί να κινεί­ται ο βαθμός υλο­ποί­η­σης των 88 προ­α­παι­του­μέ­νων για την τέταρτη και τελευ­ταία αξιο­λό­γηση, ενώ απο­μέ­νει μόνο μια εβδο­μάδα για την επι­στροφή των θεσμών και για τη συνε­δρί­αση του Euroworking Group, όπου θα συζη­τη­θεί η σχετική πρόοδος.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, ο αριθμός των προ­α­παι­του­μέ­νων των οποίων η υλο­ποί­ηση έχει προ­χω­ρή­σει, αλλά δεν έχει ολο­κλη­ρω­θεί, εξα­κο­λου­θεί να μην έχει ξεπε­ρά­σει τα 12 περίπου, ενώ πλήρης υλο­ποί­ηση έχει πιστο­ποι­η­θεί για λιγό­τερα από τα μισά (περίπου 5). Παρ’ όλα αυτά, οι θεσμοί ευελ­πι­στούν ότι τις επό­με­νες μέρες και κυρίως με την επι­στροφή τους στην Αθήνα, στις 14 Μαΐου, θα επι­σπευ­σθούν οι δια­δι­κα­σίες, ώστε να υπάρξει τεχνική συμ­φω­νία (Staff Level Agreement) ώς το Eurogroup της 24ης Μαΐου. Τον ίδιο στόχο έθεσε προχθές και ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας το Eurogroup του Μαΐου ως ενδιά­μεσο, πριν από αυτό της 21ης Ιουνίου, στο οποίο και προ­σβλέ­πει για μια συνο­λική συμ­φω­νία.

Εφόσον υπάρξει τεχνική συμ­φω­νία στο Eurogroup της 24ης Μαΐου, η κυβέρ­νηση θα έχει περι­θώ­ριο στη συνέ­χεια να ολο­κλη­ρώ­σει τα όποια εκκρεμή προ­α­παι­τού­μενα έως τις 21 Ιουνίου, προ­κει­μέ­νου να εκτα­μιευ­θεί και η τελευ­ταία δόση του δανείου.

Ωστόσο, παρότι όλοι, κυβέρ­νηση και θεσμοί, δια­τη­ρούν ζωντανό τον στόχο της 21ης Ιουνίου, πηγές των θεσμών εκτι­μούν ότι είναι πολύ πιθανή η αναβολή της συνο­λι­κής συμ­φω­νίας του­λά­χι­στον μέχρι τις 12 Ιουλίου, που είναι το επόμενο Eurogroup.

Δεν είναι μόνο –ούτε κυρίως– η καθυ­στέ­ρηση στην υλο­ποί­ηση των προ­α­παι­του­μέ­νων που οδηγεί στην εκτί­μηση αυτή. Το βασι­κό­τερο πρό­βλημα είναι η δια­φω­νία της Γερ­μα­νίας με το ΔΝΤ στο θέμα της ελά­φρυν­σης του χρέους. Προς το παρόν δεν φαί­νε­ται να έχει σημειω­θεί πρόοδος στην κύρια πηγή δια­φω­νίας, που είναι το κατά πόσον θα είναι αυτό­μα­τος ο μηχα­νι­σμός ελά­φρυν­σης (συν­δε­δε­μέ­νος μόνο με τον ρυθμό ανά­πτυ­ξης), όπως θέλει το ΔΝΤ, ή θα ενερ­γο­ποιεί­ται μόνο υπό την προ­ϋ­πό­θεση εφαρ­μο­γής μεταρ­ρυθ­μί­σεων και τήρησης δημο­σιο­νο­μι­κών στόχων εκ μέρους της Ελλάδας, όπως θέλει η Γερ­μα­νία. Παρότι το ΔΝΤ έκανε βήματα προ­σέγ­γι­σης της Ε.Ε. ανα­βαθ­μί­ζο­ντας τις προ­βλέ­ψεις του για το ελλη­νικό ΑΕΠ και χαμη­λώ­νο­ντας αυτές για το κόστος ανα­χρη­μα­το­δό­τη­σης του ελλη­νι­κού χρέους, η από­σταση δεν έχει ακόμη καλυ­φθεί. Οσοι προ­βλέ­πουν σύγκλιση βασί­ζο­νται κυρίως στην πολι­τική εκτί­μηση ότι το ΔΝΤ δεν θα θελήσει να απο­χω­ρή­σει από την Ευρώπη, εξα­σθε­νί­ζο­ντας τη θέση του.

Εκκρε­μεί ακόμη ο προσ­διο­ρι­σμός του μηχα­νι­σμού μετα­μνη­μο­νια­κής επο­πτείας της χώρας, αν και οι παρά­με­τροι έχουν λίγο πολύ απο­φα­σι­στεί. Το όλο σύστημα θα βασι­στεί στις προ­βλέ­ψεις του Κανο­νι­σμού της Ε.Ε. (4072/2013) για την «ενι­σχυ­μένη επο­πτεία» και θα περι­λαμ­βά­νει 3-4 επι­σκέ­ψεις των θεσμών στην Αθήνα τον χρόνο, προ­κει­μέ­νου να ελέγ­χουν την τήρηση των συμ­φω­νη­θέ­ντων και τη δημο­σιο­νο­μική στα­θε­ρό­τητα.

Οι θεσμοί ανα­μέ­νε­ται, πάντως, να ασκή­σουν μεγάλη πίεση στην Αθήνα να ολο­κλη­ρώ­σει όσο γίνεται περισ­σό­τερα από τα 88 προ­α­παι­τού­μενα ώς το τέλος του προ­γράμ­μα­τος. Θεω­ρεί­ται δεδο­μένο ότι ορι­σμένα από αυτά, τα οποία εμφα­νί­ζουν υψηλό βαθμό τεχνι­κών δυσκο­λιών ή που δεν είναι χρονικά εφικτό να κλεί­σουν ώς το καλο­καίρι, θα μετα­τε­θούν ως υπο­χρε­ώ­σεις της μετα­μνη­μο­νια­κής εποχής. Ωστόσο, οι θεσμοί θέλουν να περιο­ρί­σουν τον αριθμό τους στο ελά­χι­στο δυνατό.

Μεταξύ των προ­α­παι­του­μέ­νων που εκτι­μά­ται ότι θα μείνουν σε εκκρε­μό­τητα, θεω­ρεί­ται βέβαιο ότι θα είναι το Κτη­μα­το­λό­γιο, αλλά και το Ελλη­νικό (άδεια καζίνο) και η τοπο­θέ­τηση στε­λε­χών στο Δημόσιο, που δεν θα προ­λά­βει να ολο­κλη­ρω­θεί σε όλα τα επίπεδα.

Ερω­τή­ματα υπάρ­χουν ακόμη για την ορι­στι­κο­ποί­ηση του «ολι­στι­κού» σχεδίου ανά­πτυ­ξης της κυβέρ­νη­σης, το οποίο οι θεσμοί βρί­σκουν «γενι­κό­λογο», ενώ μεταξύ άλλων έχουν επι­φυ­λά­ξεις για τις προ­βλέ­ψεις του περί αύξησης του κατώ­τα­του μισθού.