Α-τυπος και υπογραμμός: 8 Μαρτίου – Από την αρχή

8  Μαρτίου 1857. Εργά­τριες μιας κλω­στο­ϋ­φα­ντουρ­γίας στη Νέα Υόρκη, συμ­με­τεί­χαν σε μια μεγάλη εκδή­λωση δια­μαρ­τυ­ρίας απαι­τώ­ντας καλύ­τε­ρες συν­θή­κες εργα­σίας. Αυτή η απεργία δια­λύ­θηκε βίαια από την αστυ­νο­μία της πόλης, όμως το γυναι­κείο εργα­τικό κίνημα μόλις είχε γεν­νη­θεί…

8 Μαρτίου 2016. Η γυναίκα, μετά από αγώνες τόσων ετών, παλεύει ακόμα και σήμερα να απο­δεί­ξει σε μία ανδρο­κρα­τού­μενη κοι­νω­νία, ότι η ισότητα των δύο φύλων δεν είναι ακόμα πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Η σύγ­χρονη γυναίκα καλεί­ται να αντα­πο­κρι­θεί σε πολ­λα­πλούς ρόλους, σε αυτόν της συζύγου, της μητέρας, της εργα­ζό­με­νης γυναί­κας, της καλής νοι­κο­κυ­ράς και όλα όσα επι­τάσ­σει, μία ανδρο­κρα­τού­μενη – ακόμα- κοι­νω­νία. Στην προ­σπά­θειά της να αντα­πο­κρι­θεί σε όλα αυτά και να είναι «σωστή», όπως προ­στά­ζει η κοι­νω­νία, συχνά πιέ­ζε­ται, αγχώ­νε­ται, εξα­ντλεί­ται, ανα­λώ­νε­ται.

Και κάπως ετσι, μέσα από τον αγώνα για την ισότητα των δυο φύλων, κατα­στρα­τη­γεί­ται η ίδια η έννοια της ισό­τη­τας.

Ακόμα και σήμερα εξα­κο­λου­θεί να προ­βάλ­λε­ται το πρότυπο της γυναί­κας ως καλής νοι­κο­κυ­ράς, συζύγου, μητέρας, ερω­τι­κής συντρό­φου, υπεν­θυ­μί­ζο­ντάς της τους πολλούς ρόλους στους οποίους καλεί­ται να αντε­πέ­ξελ­θει. Ταυ­τό­χρονα και το ίδιο καλά.  Σπάνια στις δια­φη­μί­σεις βλέ­πουμε απλές, καθη­με­ρι­νές γυναί­κες, χωρίς ανα­λο­γίες μοντέ­λου και τέλεια επι­δερ­μίδα, να παρου­σιά­ζουν προ­ϊ­ό­ντα. Τα περισ­σό­τερα έντυπα μέσα απευ­θύ­νο­νται στο γυναι­κείο κοινό μέσα από σελίδες που αφορούν τη δια­κό­σμηση, το νοι­κο­κυ­ριό, την ομορφιά, το παιδί. Λείπουν οι σελίδες οι οποίες περιέ­χουν θέματα σχετικά με τα δικαιώ­ματα της γυναί­κας, τη γυναι­κεία χει­ρα­φέ­τηση, τα κοινά. Η γυναίκα εξα­κο­λου­θεί να θεω­ρεί­ται κτήμα της αντρι­κής κυριαρ­χίας και ειναι πέρα από ξεκά­θαρο πως όσες όσες γυναί­κες προ­σπα­θούν να δια­φο­ρο­ποι­η­θούν, αντι­με­τω­πί­ζο­νται πολλές φορές με ακραίο σεξισμό.

Μέσα από τη δια­δι­κα­σία κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σης τα έμφυλα στε­ρε­ό­τυπα γίνο­νται επα­λη­θευό­με­νες προ­φη­τείες.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως ακόμα και η ίδια η Ημέρα της Γυναί­κας, έχει ταυ­τι­στεί με βρα­δι­νές εξόδους, με τσι­φτε­ντέ­λια, με γυναι­κο­πα­ρέες που δια­σκε­δά­ζουν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες (διότι εκείνη την ημέρα τους “επι­τρέ­πε­ται” ελεύ­θερα!)

Περιο­ρι­σμέ­νες οι εκδη­λώ­σεις για το πραγ­μα­τικό νόημα της 8ης Μαρτίου, παρότι ο δρόμος ειναι ακόμα μεγάλος μέχρι την επί­τευξη της ισό­τη­τας.  Στις μέρες μας οι γυναί­κες πρέπει να ξεκι­νή­σουν από την αρχή, διεκ­δι­κώ­ντας ισο­νο­μία, ισο­τι­μία, εργασία, δημιουρ­γία ζωής κάτω από άλλες πλέον, συν­θή­κες. Την ανα­γνώ­ριση της γυναί­κας ως ισότιμο μέλος της κοι­νω­νίας δεν την κατο­χυ­ρώ­νουν οι επί­πλα­στοι νόμοι αλλά οι δια­χρο­νι­κές αξίες που θωρά­κι­σαν τους αγώνες τους.

Ας κάνουμε τη διαφορά από αυτή την Τρίτη, ας μην ανα­λω­θούμε ξανά ως γυναί­κες ανα­πα­ρά­γο­ντας το “έθιμο” που η κοι­νω­νία επι­βάλ­λει για την Ημέρα. Ας εστιά­σουμε στην ουσία όχι στο θεάμα.