Τουρισμός, αγροτική παραγωγή ή τεχνολογία αιχμής;

Ο του­ρι­σμός και η αγρο­τική παρα­γωγή είναι αναμ­φί­βολα δύο από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους τομείς της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας. Η Ελλάδα κατέρ­ριψε πέρσι το του­ρι­στικό της ρεκόρ με 22 εκα­τομ­μύ­ρια επι­σκέ­πτες, ενώ η χώρα κατα­λαμ­βά­νει την τρίτη θέση στο πεδίο της ελαιο­καλ­λιέρ­γειας πίσω από την Ισπανία και την Ιταλία.

Ανα­λυ­τές εκτι­μούν ότι τόσο ο του­ρι­στι­κός όσο και ο αγρο­τι­κός τομέας έχουν περι­θώ­ρια βελ­τί­ω­σης. Σύμφωνα με τον Κρίστοφ Σάλαστ, καθη­γητή στη Σχολή Οικο­νο­μίας και Διοί­κη­σης της Φραγ­κφούρ­της και σύμ­βουλο πολλών κρατών της ανα­το­λι­κής Ευρώπης: «Στον αγρο­τικό τομέα υπάρχει σίγουρα η τάση για βιο­λο­γική καλ­λιέρ­γεια. Σε αυτό το πεδίο υπάρ­χουν πολύ ενδια­φέ­ρου­σες επι­λο­γές. Και αν το ελλη­νικό ελαιό­λαδο έπαυε να διυ­λί­ζε­ται στην Ιταλία, θα ήταν μεγάλη υπόθεση. Η ποιό­τητά του είναι εξαι­ρε­τική».

Η Ελλάδα σπαταλά τους παρα­γω­γι­κούς της πόρους

Ο Αλέ­ξαν­δρος Κρη­τι­κός, επι­κε­φα­λής ερευ­νη­τής του Γερ­μα­νι­κού Ινστι­τού­του Οικο­νο­μι­κών Ερευνών του Βερο­λί­νου (DIW), εκτιμά ότι η επι­κέ­ντρωση της Ελλάδας στον του­ρι­σμό και στην αγρο­τική παρα­γωγή δεν θα απέφερε μακρο­πρό­θε­σμα οφέλη. Όπως επι­σή­μανε, «μπορεί κανείς να αυξήσει την παρα­γωγή. Όμως, αυτό από μόνο του δεν φέρνει ευη­με­ρία. Μέσα σε ένα σύνολο βιο­μη­χα­νι­κών κρατών που ανα­νε­ώ­νο­νται διαρκώς, θα έμενε πίσω».

Ο ελλη­νι­κής κατα­γω­γής γερ­μα­νός οικο­νο­μο­λό­γος θεωρεί ότι η Ελλάδα θα ήταν καλό να εστιά­σει στις τεχνο­λο­γίες του μέλ­λο­ντος. Όπως επι­ση­μαί­νει, δεν είναι ιδιαί­τερα γνωστές οι δυνα­τό­τη­τες της Ελλάδας στους τομείς της πλη­ρο­φο­ρι­κής και των τηλε­πι­κοι­νω­νιών, στην φαρ­μα­κο­βιο­μη­χα­νία και στον τομέα της ενέρ­γειας. Ο Αλέ­ξαν­δρος Κρη­τι­κός θεωρεί ότι «αυτοί είναι πόροι υψηλής παρα­γω­γι­κό­τη­τας, τους οποίους σπαταλά η Ελλάδα, περιο­ρί­ζο­ντάς τους μέσω υπερ­βο­λι­κών ρυθ­μι­στι­κών μέτρων και εξω­θώ­ντας πολλούς εξει­δι­κευ­μέ­νους εργα­ζό­με­νους να εγκα­τα­λεί­ψουν τη χώρα».

Μία μελέτη που εκπο­νή­θηκε κατ΄ εντολή της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής το 2014 κατέ­ληξε στο συμπέ­ρα­σμα ότι η υπερ­βο­λική ρύθμιση και οι αγκυ­λω­μέ­νες γρα­φειο­κρα­τι­κές δομές πλήτ­τουν την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα της χώρας. Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, «το αίνιγμα της έλλει­ψης ελλη­νι­κών εξα­γω­γών» μπορεί να λυθεί μόνο με διαρ­θρω­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις.

Υπερ­βο­λι­κός κρα­τι­κός έλεγχος;

Σύμφωνα με τον Κρίστοφ Σάλαστ, ο έλεγχος της οικο­νο­μίας από το ελλη­νικό κράτος μπορεί να συγκρι­θεί εν μέρει με τις συν­θή­κες που επι­κρα­τού­σαν σε πρώην σοσια­λι­στι­κές χώρες της ανα­το­λι­κής Ευρώπης. Όπως επι­σή­μανε ο καθη­γη­τής της Σχολής Οικο­νο­μίας και Διοί­κη­σης της Φραγ­κφούρ­της, «βλέ­πουμε από τα παρα­δείγ­ματα χωρών όπως η Ισπανία, η Πορ­το­γα­λία ή η Ιρλαν­δία ότι μπορούν να γίνουν μεταρ­ρυθ­μί­σεις με το ευρώ –αυτό είναι μάλιστα ακόμη πιο ευδιά­κριτο σε ορι­σμένα βαλτικά κράτη».

Αντί­θετα, κατά τον επι­κε­φα­λής του οικο­νο­μι­κού Ινστι­τού­του IfO του Μονάχου Χανς-Βέρνερ Ζιν, ο μόνος τρόπος για να δια­σφα­λι­στεί το οικο­νο­μικό μέλλον της Ελλάδας είναι να βγει η χώρα από την ευρω­ζώνη, να υπο­τι­μή­σει αισθητά το εθνικό της νόμισμα και να δώσει έμφαση στον του­ρι­σμό και την αγρο­τική παρα­γωγή.

Η άποψη του κ. Ζιν βρίσκει κάθετα αντί­θετο τον Αλέ­ξαν­δρο Κρητικό. Σύμφωνα με τον επι­κε­φα­λής ερευνών του DIW, η παρα­μονή της Ελλάδας στην ευρω­ζώνη είναι ο μόνος τρόπος προ­κει­μέ­νου να εκσυγ­χρο­νι­στεί και να παρα­μεί­νει ελκυ­στική για πιθα­νούς επεν­δυ­τές.

Andreas Becker / Άρης Καλ­τι­ριμ­τζής

Πηγή: Dw.de