Ακάθεκτη η τουρκική προπαγάνδα περί «δίωξης» μουσουλμάνων σε Ρόδο και Κω

• Με επι­λε­κτι­κές ανα­φο­ρές στα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα και απο­σιώ­πη­ση των διε­θνών συν­θη­κών, η Τουρ­κία επι­χει­ρεί να εμ­φα­νί­σει ως μειο­νό­τη­τα πλη­θυ­σμούς που δεν ανα­γνω­ρί­ζο­νται νο­μι­κά

Με νέα δη­μο­σιεύ­μα­τα, εκ­δό­σεις και διε­θνείς πα­ρεμ­βά­σεις, η Τουρ­κία επα­νέρ­χε­ται συ­στη­μα­τι­κά στο αφή­γη­μα περί «διω­κό­με­νων Τούρ­κων» στη Ρόδο και την Κω, επι­χει­ρώ­ντας να εμ­φα­νί­σει ως μειο­νό­τη­τα πλη­θυ­σμούς που, βάσει των ισχυου­σών διε­θνών συν­θη­κών, δεν ανα­γνω­ρί­ζο­νται ως τέ­τοιοι. Πρό­κει­ται για μια ρη­το­ρι­κή που αγνο­εί ή απο­σιω­πά σκό­πι­μα το νο­μι­κό πλαί­σιο που διέ­πει τα Δω­δε­κά­νη­σα και τη Συν­θή­κη της Λω­ζά­νης, η οποία δεν τα πε­ρι­λαμ­βά­νει, καθώς την πε­ρί­ο­δο της υπο­γρα­φής τους τε­λού­σαν υπό ιτα­λι­κή κυ­ριαρ­χία.

Στο επί­κε­ντρο της τουρ­κι­κής επι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­ας βρί­σκε­ται ένας μου­σουλ­μα­νι­κός πλη­θυ­σμός πε­ρί­που 6.000 ατό­μων που ζει κυ­ρί­ως στη Ρόδο και στην Κω. Τουρ­κι­κά ακα­δη­μαϊ­κά και πο­λι­τι­κά κεί­με­να πα­ρου­σιά­ζουν την ελ­λη­νι­κή πο­λι­τεία ως κα­τα­πιε­στι­κή, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας άρ­νη­ση «τουρ­κι­κής ταυ­τό­τη­τας», πε­ριο­ρι­σμούς στη γλωσ­σι­κή εκ­παί­δευ­ση, κενό στο Μου­φτείο από τη δε­κα­ε­τία του 1970 και απώ­λεια ιθα­γέ­νειας στο πα­ρελ­θόν, κυ­ρί­ως μέσω του άρ­θρου 19 του Κώ­δι­κα Ελ­λη­νι­κής Ιθα­γέ­νειας.

Αγνο­ούν τη Συν­θή­κη των Πα­ρι­σί­ων

Ωστό­σο, η πα­ρου­σί­α­ση αυτή πα­ρα­λεί­πει κρί­σι­μα ιστο­ρι­κά και νο­μι­κά δε­δο­μέ­να. Τα Δω­δε­κά­νη­σα εν­σω­μα­τώ­θη­καν στην Ελ­λά­δα μόλις το 1947, με τη Συν­θή­κη των Πα­ρι­σί­ων, μετά από δε­κα­ε­τί­ες ιτα­λι­κής και γερ­μα­νι­κής κα­το­χής.

Κατά συ­νέ­πεια, δεν υφί­στα­ται διε­θνής νο­μι­κή βάση για ανα­γνώ­ρι­ση «τουρ­κι­κής μειο­νό­τη­τας», σε αντί­θε­ση με όσα ισχύ­ουν για τη μου­σουλ­μα­νι­κή μειο­νό­τη­τα της Θρά­κης, η οποία ρητά προ­βλέ­πε­ται από τη Λω­ζά­νη.

Παρά ταύτα, τουρ­κι­κά κεί­με­να πε­ρι­γρά­φουν μια ει­κό­να «σιω­πη­λής εξα­φά­νι­σης», απο­δί­δο­ντας τη μεί­ω­ση του μου­σουλ­μα­νι­κού πλη­θυ­σμού (από πε­ρί­που 15.000 στις αρχές του 20ού αιώνα) σε συ­στη­μα­τι­κές πο­λι­τι­κές αφο­μοί­ω­σης. Ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση δί­νε­ται στη με­τα­νά­στευ­ση προς την Τουρ­κία μετά τη δε­κα­ε­τία του 1950 και στις εντά­σεις που ακο­λού­θη­σαν το Κυ­πρια­κό, πα­ρου­σιά­ζο­ντας τα γε­γο­νό­τα απο­κομ­μέ­να από το ευ­ρύ­τε­ρο ιστο­ρι­κό και γε­ω­πο­λι­τι­κό πλαί­σιο της επο­χής.

Το αφή­γη­μα ενι­σχύ­ε­ται μέσα από ακα­δη­μαϊ­κές εκ­δό­σεις και διε­θνή συ­μπό­σια, όπως εκεί­νο που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε το 2014 στη Σμύρ­νη, με στόχο όπως δη­λώ­νε­ται, την «ευαι­σθη­το­ποί­η­ση της διε­θνούς κοι­νής γνώ­μης». Στα ίδια κεί­με­να, η Ελ­λά­δα εμ­φα­νί­ζε­ται ως χώρα που, παρά τη συμ­με­το­χή της στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, πα­ρα­βιά­ζει θε­με­λιώ­δεις αξίες όπως τα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα και το κρά­τος δι­καί­ου.

Ιδιαί­τε­ρη θέση κα­τα­λαμ­βά­νει και η ιδε­ο­λο­γι­κή διά­στα­ση της τουρ­κι­κής προ­σέγ­γι­σης, η οποία συν­δέ­ει τη σύγ­χρο­νη ελ­λη­νι­κή πο­λι­τι­κή με τον φι­λελ­λη­νι­σμό και τον οριε­ντα­λι­σμό της Δύσης, επι­χει­ρώ­ντας να ερ­μη­νεύ­σει τις ελ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις μέσα από ένα ιστο­ρι­κό σχήμα «Δύσης-Ανα­το­λής».

Στο πλαί­σιο αυτό, η Ελ­λά­δα πα­ρου­σιά­ζε­ται ως φο­ρέ­ας μιας δια­χρο­νι­κής προ­κα­τά­λη­ψης ένα­ντι των Τούρ­κων, αφή­γη­μα που ανα­πα­ρά­γε­ται τόσο σε ακα­δη­μαϊ­κό λόγο όσο και σε πο­λι­τι­στι­κά προ­ϊ­ό­ντα.

Παρά τη σκλη­ρή αυτή ρη­το­ρι­κή, στα ίδια τα κεί­με­να ανα­γνω­ρί­ζε­ται ότι η βελ­τί­ω­ση των ελ­λη­νο­τουρ­κι­κών σχέ­σε­ων απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θε­ση για την απο­κλι­μά­κω­ση της έντα­σης και τη συ­νύ­παρ­ξη στα νησιά.

Η επί­κλη­ση, ωστό­σο, της «μειο­νο­τι­κής κα­τα­πί­ε­σης» στη Ρόδο και την Κω εξα­κο­λου­θεί να λει­τουρ­γεί ως ερ­γα­λείο εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής, ενταγ­μέ­νο σε μια ευ­ρύ­τε­ρη στρα­τη­γι­κή αμ­φι­σβή­τη­σης νο­μι­κών και ιστο­ρι­κών δε­δο­μέ­νων στο Αι­γαίο.