Τουρκική πρόκληση στο Αιγαίο

Σε μια νέα πρω­το­φα­νή πρό­κλη­ση προ­σχώ­ρη­σε η Τουρ­κία μετά από ένα τρι­ή­με­ρο έντο­νης αε­ρο­πο­ρι­κής πα­ρά­νο­μης δρα­στη­ριό­τη­τας στο Αι­γαίο, καθώς κά­λε­σε την Ελ­λά­δα να τρο­πο­ποι­ή­σει το σχέ­διο άσκη­σης στο Κε­ντρι­κό Αι­γαίο η δια­φο­ρε­τι­κά να ακυ­ρώ­σει την άσκη­ση επει­δή επι­κα­λύ­πτει πε­ριο­χή που έχει δε­σμεύ­σει από τον Ιού­νιο μέχρι τον Δε­κέμ­βριο η Τουρ­κία για ασκή­σεις στον διε­θνή ενα­έ­ριο χώρο του Αι­γαί­ου, εντός του FIR Αθη­νών.

Με τις ΝΟΤΑΜ Α5567 και Α5563 η Τουρ­κία επι­μέ­νει προ­κλη­τι­κά στην δια­τή­ρη­ση του πε­δί­ου βολής στο κέ­ντρο του Αι­γαί­ου ένα ζή­τη­μα που είχε προ­κα­λέ­σει εντο­νό­τα­τη αντι­πα­ρά­θε­ση και στους κόλ­πους του ΝΑΤΟ την πε­σμέ­νη Άνοι­ξη αλλά θέτει και μια σειρά ακόμη ζη­τή­μα­τα. Η Άγκυ­ρα χα­ρα­κτη­ρί­ζει πα­ρά­νο­μη κάθε άσκη­ση που διε­ξά­γει η Ελ­λά­δα με σε­νά­ρια που πε­ρι­λαμ­βά­νουν τον Αϊ Στρά­τη καθώς πα­ρα­βιά­ζε­ται όπως ανα­φέ­ρει η υπο­χρέ­ω­ση της Ελ­λά­δας για απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση των νη­σιών του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου βάσει της από­φα­σης των «Έξι Δυ­νά­με­ων» (1913) και της Συν­θή­κης της Λω­ζάν­νης του 1923.

Το εν­δια­φέ­ρον είναι ότι οι ΝΟΤΑΜ αυτές εκ­δί­δο­νται την ίδια ημέρα και την επο­μέ­νη ,της θερ­μής συ­νά­ντη­σης που είχαν στις Βρυ­ξέ­λες στο πε­ρι­θώ­ριο της Συ­νό­δου του ΝΑΤΟ ο Ν. Κο­τζιάς και ο τούρ­κος ομό­λο­γος του Μ. Τσα­βού­σο­γλου.

Η Ελ­λη­νι­κή άσκη­ση αφο­ρού­σε την πε­ριο­χή με­τα­ξύ της Αλον­νή­σου, της Σκύ­ρου και της νη­σί­δας Πι­πέ­ρι δυ­τι­κά του Αι Στρά­τη και θα διε­ξα­χθεί στις 9 και 10 Δε­κεμ­βρί­ου.

Η Τουρ­κία παρά τις αντι­δρά­σεις της Αθή­νας έχει δε­σμεύ­σει μια πολύ με­γά­λη πε­ριο­χή στην καρ­διά του Αι­γαί­ου για διά­στη­μα από τον Ιού­νιο μέχρι τον Δε­κέμ­βριο, θέ­λο­ντας να επι­βάλ­λει τε­τε­λε­σμέ­να στην συ­ζή­τη­ση για Μέτρα Οι­κο­δό­μη­σης Εμπι­στο­σύ­νης, όπου θα απαι­τή­σει να υπάρ­ξει ταυ­τό­χρο­νη κα­τάρ­γη­ση και ενός ελ­λη­νι­κού πε­δί­ου βολής προ­κει­μέ­νου να άρει την δέ­σμευ­ση της πε­ριο­χής αυτής.

Η δέ­σμευ­ση πε­ριο­χών σε τόσο ευαί­σθη­τες πε­ριο­χές για τόσο με­γά­λο διά­στη­μα δη­μιουρ­γούν σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα στις αε­ρο­πο­ρι­κές συ­γκοι­νω­νί­ες και δί­νουν βε­βαί­ως την αί­σθη­ση περί «ει­δι­κού κα­θε­στώ­τος» του Αι­γαί­ου όπως ακρι­βώς επι­διώ­κει η Άγκυ­ρα.

Συγ­χρό­νως όμως η επι­βο­λή της ιδέας για ίσα δι­καιώ­μα­τα στην χρήση του Αι­γαί­ου ακόμη και για στρα­τιω­τι­κές ασκή­σεις, είναι εις βάρος της Ελ­λά­δας η οποία δεν έχει δυ­να­τό­τη­τα άσκη­σς της Πο­λε­μι­κής Αε­ρο­πο­ρί­ας της σε άλλες πε­ριο­χές ενώ αντί­θε­τα η Τουρ­κία δια­θέ­τει το απα­ραί­τη­το στρα­τη­γι­κό βάθος για την άσκη­ση της πο­λε­μι­κής αε­ρο­πο­ρί­ας. Με την «αμοι­βαία» κα­τάρ­γη­ση πε­δί­ων βολής, ο μόνος που βλά­πτε­ται είναι το αξιό­μα­χο της Ελ­λη­νι­κής Πο­λε­μι­κής Αε­ρο­πο­ρί­ας, ενώ συγ­χρό­νως «γκρι­ζά­ρει» με­γά­λο μέρος του Αι­γαί­ου.

liberal.gr