City Break στη Ρόδο

Mια αλ­λιώ­τι­κη, χει­μω­νιά­τι­κη από­δρα­ση στο με­γα­λύ­τε­ρο νησί των Δω­δε­κα­νή­σων.

Οσο κι αν φαί­νε­ται πα­ρά­ξε­νο, η ελ­λη­νι­κό­τα­τη Ρόδος στη­ρί­ζει κατά ένα πολύ με­γά­λο μέρος την αίγλη της σε κάτι που δεν είναι ελ­λη­νι­κό: τη Με­σαιω­νι­κή πόλη της. Μια πόλη που προ­έ­κυ­ψε από μια με­γά­λη αγο­ρα­πω­λη­σία, καθώς ολό­κλη­ρο το νησί που­λή­θη­κε τον 14ο μ.Χ. αιώνα σε ένα τάγμα ιπ­πο­τών (του Αγίου Ιω­άν­νη), το οποίο, με­τα­κο­μί­ζο­ντας από τα Ιε­ρο­σό­λυ­μα στα όρια του Αι­γαί­ου, φρό­ντι­σε να αφή­σει τη σφρα­γί­δα του με αυτό που σή­με­ρα απο­τε­λεί ΤΟ του­ρι­στι­κό αξιο­θέ­α­το του τέ­ταρ­του σε μέ­γε­θος νη­σιού της Ελ­λά­δας. Και αν η πα­ρα­πά­νω πρό­τα­ση επι­δέ­χε­ται αμ­φι­σβή­τη­ση κατά τη διάρ­κεια του κα­λο­και­ριού, στις αρχές του χει­μώ­να απο­κτά δια­φο­ρε­τι­κή δυ­να­μι­κή. Γε­γο­νός είναι ότι η ήρεμη την πε­ρί­ο­δο αυτή Ρόδος είναι ό,τι πρέ­πει για ένα όμορ­φο -και εν­δε­χο­μέ­νως ρο­μα­ντι­κό- Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο, που θα κο­στί­σει πολύ λι­γό­τε­ρο από μια αντί­στοι­χη από­δρα­ση το κα­λο­καί­ρι.

ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙ­ΧΩΝ

Μι­λώ­ντας για ιστο­ρία με τη γλώσ­σα των αριθ­μών, στα 58,37 εκτά­ρια της Πα­λιάς (ή Με­σαιω­νι­κής) Πόλης συ­νω­στί­ζο­νται 2.400 χρό­νια ιστο­ρί­ας. Σε αυτό ακρι­βώς το πε­ρί­κλει­στο σε ισχυ­ρά τείχη τμήμα της Ρόδου ζουν σή­με­ρα 2.500 άν­θρω­ποι και περ­πα­τούν κα­θη­με­ρι­νά πολ­λές χι­λιά­δες ακόμη, από όλο τον κόσμο.

Η οδός των Ιπ­πο­τών σάς προ­σελ­κύ­ει με το όνομά της και μόνο. Είναι αυτή η ανη­φο­ρί­τσα που θα σας οδη­γή­σει στο πε­ρί­φη­μο πα­λά­τι του Με­γά­λου Μα­γί­στρου, του φρου­ρί­ου που με­τα­τρά­πη­κε σε διοι­κη­τι­κό κέ­ντρο των ιπ­πο­τών και κα­τοι­κία του διοι­κη­τή τους, αφού στη δια­δρο­μή της σε πε­ρά­σει από τις κα­τοι­κί­ες των ιπ­πο­τών. Για να την προ­σεγ­γί­σε­τε, θα έχετε κατά πάσα πι­θα­νό­τη­τα μπει από κά­ποια πα­ρα­λια­κή πύλη και θα έχετε ήδη βρει μπρο­στά σας το Αρ­χαιο­λο­γι­κό Μου­σείο της Ρόδου. Αυτό που θυ­μί­ζει ότι το νησί υπήρ­χε και είχε ισχυ­ρό, δικό του πο­λι­τι­σμό, πολύ πριν κά­νουν την εμ­φά­νι­σή τους οι κάθε εί­δους Λα­τί­νοι. Απέ­να­ντί του, η Πα­να­γία του Κά­στρου, που χρο­νο­λο­γεί­ται από τον 11ο αιώνα και υπήρ­ξε ο κα­θε­δρι­κός ναός των ορ­θο­δό­ξων στα χρό­νια του Βυ­ζα­ντί­ου.

Πραγ­μα­τι­κή απο­κά­λυ­ψη το πα­λά­τι, που σή­με­ρα λει­τουρ­γεί ως Βυ­ζα­ντι­νό Μου­σείο και εντυ­πω­σιά­ζει και με την εξω­τε­ρι­κή του όψη, αλλά και με την εσω­τε­ρι­κή του με­γα­λο­πρέ­πεια. Εχο­ντας φτά­σει εδώ, βρί­σκε­στε πολύ κοντά πλέον στην πύλη Ντα­μπουάζ, που σας δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα για μια δια­φο­ρε­τι­κή επαφή τόσο με τα τείχη όσο -και κυ­ρί­ως- με την τάφρο που τα πε­ρι­βάλ­λει.

Μετά τη μικρή πα­ρά­καμ­ψη προς την πύλη, η λο­γι­κή σάς οδη­γεί προς την κα­τη­φο­ρι­κή οδό Σω­κρά­τους για μια πρώτη συ­νά­ντη­ση με την οθω­μα­νι­κή πε­ρί­ο­δο της Ρόδου. Το όμορ­φο τέ­με­νος του Σου­λεϊ­μάν και δευ­τε­ρευό­ντως η μου­σουλ­μα­νι­κή βι­βλιο­θή­κη, στην αρχή της πο­λύ­βου­ης οδού, γε­μά­της κα­τα­στή­μα­τα πα­ντός εί­δους, είναι από τα πλέον χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά απο­τυ­πώ­μα­τα του πο­λι­τι­σμού της Ανα­το­λής, όχι όμως και τα μο­να­δι­κά στην Παλιά Πόλη. Το τέ­με­νος του Σουλ­τάν Μου­στα­φά και τα δη­μο­τι­κά λου­τρά Γενί Χαμάμ, στην πλα­τεία Αρί­ω­νος, το τέ­με­νος του Ρε­τζέπ πασά στην πλα­τεία Δω­ριέ­ως, το τέ­με­νος του Ιμπρα­ήμ πασά στην πλα­τεία Πλά­τω­νος και το τέ­με­νος Αγά στη Σω­κρά­τους είναι με­ρι­κά ακόμη από τα μου­σουλ­μα­νι­κά μνη­μεία που συμ­βάλ­λουν στη δη­μιουρ­γία του όμορ­φου μω­σαϊ­κού πο­λι­τι­σμών.

Ο κα­τά­λο­γος με τα αξιο­θέ­α­τα της Πα­λιάς Πόλης είναι μα­κρύς. Κρα­τεί­στε σαν κε­ντρι­κή ιδέα τη δια­δρο­μή Ιπ­πο­τών – Σω­κρά­τους με τις πα­ρα­κάμ­ψεις της και ση­μειώ­στε ότι προς την πλευ­ρά της πα­ρα­λί­ας σάς πε­ρι­μέ­νουν η Κα­στελ­λα­νία Δη­μο­τι­κή βι­βλιο­θή­κη, η Εβραϊ­κή Συ­να­γω­γή, ό,τι απέ­μει­νε από την Πα­να­γία του Μπούρ­γκου και ο ξε­νώ­νας της Αγίας Αι­κα­τε­ρί­νης.

…ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ

Μπο­ρεί η Παλιά Πόλη να προ­σφέ­ρει αξιο­θέ­α­τα, ιστο­ρία, δυ­να­τό­τη­τα για αγο­ρές -και δια­σκέ­δα­ση- κάθε εί­δους σε συ­μπυ­κνω­μέ­νη σύ­νε­ση, ωστό­σο η Ρόδος δεν τε­λειώ­νει σε αυτήν. Το αντι­λαμ­βά­νε­στε αυτό καθώς φτά­νε­τε στην πλα­τεία Ελευ­θε­ρί­ας και στην οδό 7ης Μαρ­τί­ου, όπου σας πε­ρι­μέ­νουν σε κα­νο­νι­κή πα­ρά­τα­ξη μια σειρά όμορ­φα κτί­ρια. Οπως το κτί­ριο της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, που χτί­στη­κε το 1927 και συν­δυά­ζει δια­φο­ρε­τι­κά αρ­χι­τε­κτο­νι­κά στυλ, με­τα­ξύ των οποί­ων και ο γοτ­θι­κός ρυθ­μός, ενώ ακρι­βώς απέ­να­ντι, το αι­γυ­πτια­κό Τζαµί του Murat Reis µε τον κοµψό µιναρέ του επι­βε­βαιώ­νει την πο­λυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τα του νη­σιού. Το Τα­χυ­δροµείο, που χτί­στη­κε στα πρώτα χρό­νια της ιτα­λι­κής κα­το­χής από τον Florestano di Fausto, η εκ­κλη­σία του Ευαγ­γε­λισµού, το δηµαρ­χείο και το Εθνι­κό Θέ­α­τρο είναι µερικά ακόµη από τα κτί­ρια που μας τα­ξι­δεύ­ουν στην «ιτα­λι­κή» εποχή της Ρόδου.

Η βόλτα στο γρα­φι­κό Μαν­δρά­κι, το µικρό λιµάνι µε τα αγάλµατα του αρ­σε­νι­κού και θη­λυ­κού ελα­φιού -σήμα κα­τα­τε­θέν της Ρόδου- στην εί­σο­δό του, είναι µια ανα­πό­φευ­κτη και όμορ­φη εμπει­ρία, ενώ η λο­γι­κή συ­νέ­χεια ενός χα­λα­ρω­τι­κού -αλλά μα­κράς διαρ­κεί­ας- πε­ρι­πά­του θα σας φέρει ακρι­βώς απέ­να­ντι, δίπλα στη μα­ρί­να, εκεί όπου βρί­σκο­νται οι τρεις γρα­φι­κοί ανε­μό­μυ­λοι και ο φάρος του Αγίου Νι­κο­λά­ου.

Μια άλλη, ρο­μα­ντι­κή εμπει­ρία της Ρόδου προ­σφέ­ρει ο πε­ρί­πα­τος προς τη δυ­τι­κή πλευ­ρά της πόλης, όπου βρί­σκο­νται το Ξε­νο­δο­χείο των Ρόδων (ση­με­ρι­νό κα­ζί­νο), το Ενυ­δρείο και η «Ψα­ρο­πού­λα». Η πο­λύ­βουη το κα­λο­καί­ρι πα­ρα­λία προ­σφέ­ρει την εποχή αυτή την ηρε­μία και τη νη­νε­μία που απο­τε­λούν εγ­γύ­η­ση για ένα ξε­χω­ρι­στό ηλιο­βα­σί­λε­μα με θέα προς τη Σύμη, τη Χάλκη, την Τήλο, τη Νί­συ­ρο, αλλά και προς τα τουρ­κι­κά πα­ρά­λια και τα χιο­νι­σμέ­να βουνά της Τουρ­κί­ας.

Για την Ακρό­πο­λη της Αρ­χαί­ας Ρόδου θα χρεια­στεί να χρη­σι­μο­ποι­ή­σε­τε αυ­το­κί­νη­το. Μάρ­τυ­ρας του λα­μπρού πα­ρελ­θό­ντος του νη­σιού, βρί­σκε­ται στο λόφο του Αγίου Στε­φά­νου, γνω­στού και ως Monte Smith, από τον Αγγλο λο­χα­γό Smith που κα­τέ­γρα­φε τις κι­νή­σεις των γαλ­λι­κών πλοί­ων στον πορθµό την εποχή του Να­πο­λέ­ο­ντα. Τα ερεί­πια του ναού του Απόλ­λω­να, στην κο­ρυ­φή του λόφου, που μπο­ρεί να συν­δυα­στεί με μια άλλη οπτι­κή του ρο­δί­τι­κου ηλιο­βα­σι­λέ­μα­τος, είναι ο βα­σι­κός πόλος έλξης των επι­σκε­πτών. Επί­σης, κάτω από το ναό βρί­σκε­ται το Αρ­χαίο Στά­διο της Ρόδου που χρο­νο­λο­γεί­ται από τον 3ο π.Χ. αιώνα.

Κα­θη­με­ρι­νή