Θύματα της… γραφειοκρατίας πολλοί μαθητές στα Δωδεκάνησα από την έλλειψη ειδικού βοηθητικού προσωπικού

• Οι δια­δι­κα­σίες κινού­νται μέσω του ΑΣΕΠ και ως εκ τούτου υπάρχει μεγάλη καθυ­στέ­ρηση στην κάλυψη των κενών θέσεων που προ­έ­κυ­ψαν, είτε λόγω παραι­τή­σεων είτε λόγω έλλει­ψης ενδια­φέ­ρο­ντος

Θύματα της γρα­φειο­κρα­τίας είναι πολλοί μαθητές του νηπια­γω­γείου και του δημο­τι­κού στα Δωδε­κά­νησα που αντί να φοιτούν στα σχολεία τους παρα­μέ­νουν στο σπίτι, επειδή δεν έχουν καλυ­φθεί οι ελλεί­ψεις ειδικού βοη­θη­τι­κού προ­σω­πι­κού.

Οι δια­δι­κα­σίες κινού­νται μέσω του ΑΣΕΠ και, ως εκ τούτου, υπάρχει μεγάλη καθυ­στέ­ρηση στην κάλυψη των κενών θέσεων σε ό,τι αφορά στα σχολεία γενικής αγωγής, όπου κατα­γρά­φο­νται και τα περισ­σό­τερα προ­βλή­ματα.

Οι θέσεις για ειδικό βοη­θη­τικό προ­σω­πικό στα σχολεία ειδικής αγωγής στη Ρόδο έχουν σχεδόν καλυ­φθεί, όμως το πρό­βλημα εντο­πί­ζε­ται στα κενά που υπάρ­χουν στα δημο­τικά και νηπια­γω­γεία γενικής αγωγής, όπως εξηγεί στη «δ» ο προϊ­στά­με­νος της Πρω­το­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης Δωδε­κα­νή­σου κ. Μπάμπης Ψαράς.

Τα περισ­σό­τερα κενά οφεί­λο­νται στο γεγονός πως πολλοί από τους ενδια­φε­ρό­με­νους που είχαν πάρει μέρος στη δια­δι­κα­σία του ΑΣΕΠ για να καλύ­ψουν θέσεις Ειδικού Βοη­θη­τι­κού Προ­σω­πι­κού τελικώς με δική τους απόφαση δεν ανέ­λα­βαν καθή­κο­ντα, με απο­τέ­λε­σμα οι δια­δι­κα­σίες να πρέπει να κινη­θούν από την αρχή.

Όπως λέει ο προϊ­στά­με­νος της Πρω­το­βάθ­μιας Εκπαί­δευ­σης Δωδε­κα­νή­σου απαι­τεί­ται περίπου ένα διά­στημα ενός με ενάμιση μήνα μέχρι να κινη­θούν εκ νέου οι δια­δι­κα­σίες για τις θέσεις που δεν καλύ­φθη­καν, είτε επειδή δεν εκδη­λώ­θηκε ενδια­φέ­ρον είτε λόγω παραι­τή­σεων.

Πλέον, βρι­σκό­μα­στε στο στάδιο που η δια­δι­κα­σία έχει κινηθεί για τρίτη φορά ωστόσο είναι αμφί­βολο αν τα κενά θα καλυ­φθούν και αυτή τη φορά.

Ένα από τα παιδιά που δεν φοιτούν στο σχολείο εξαι­τίας αυτής της κατά­στα­σης είναι και ο μικρός Παύλος από τη Ρόδο το παιδί – σύμβολο του σπάνιου συν­δρό­μου Angelman.

Ο μικρός Παύλος πλέον φοιτά στο νηπια­γω­γείο της Λάρδου ή καλύ­τερα, θα έπρεπε να φοιτά, αφού το παιδί παρα­μέ­νει στο σπίτι του επειδή δεν έχει καλυ­φθεί η θέση για το ειδικό βοη­θη­τικό προ­σω­πικό που θα τον ανα­λά­βει.

Όπως λέει η μητέρα του Αγγε­λική Πελέλα στη «δ» μετά από τον τερά­στιο αγώνα που δόθηκε για να ξεπε­ρα­στούν τα εμπόδια ώστε το παιδί να γίνει δεκτό στον παιδικό σταθμό, σήμερα – δύο χρόνια μετά- το παιδί είναι και πάλι στο σπίτι.

Η μόνη λύση για να φοι­τή­σει το παιδί στο νηπια­γω­γείο είναι, είτε να το συνο­δεύει η μητέρα του ή κάποιο μέλος της οικο­γέ­νειας ανα­λαμ­βά­νο­ντας χρέη ειδικού βοη­θη­τι­κού προ­σω­πι­κού ή να προ­σλά­βει η οικο­γέ­νεια άτομο που θα ανα­λά­βει αυτά τα καθή­κο­ντα.

Όπως εξηγεί η μητέρα του Παύλου, ούτε η μια λύση ούτε η άλλη μπορούν να υλο­ποι­η­θούν διότι η ίδια και ο σύζυγός της πρέπει να εργά­ζο­νται για να εξα­σφα­λί­σουν τα χρήματα που απαι­τού­νται για τις θερα­πείες του παιδιού τους. Αυτό σημαί­νει ότι, ούτε η ίδια μπορεί να αφήσει την εργασία της για να συνο­δεύει τον Παύλο στο νηπια­γω­γείο, ούτε επαρ­κούν τα χρήματα για να ανα­λά­βει η οικο­γέ­νεια την πρό­σληψη ιδιώτη βοηθού που θα συνο­δεύει το παιδί στο σχολείο.

«Είμαστε σε αδιέ­ξοδο. Το παιδί παρα­μέ­νει στο σπίτι επειδή η πρώτη βοηθός που είχε επι­λε­γεί μέσω ΑΣΕΠ παραι­τή­θηκε λόγω εγκυ­μο­σύ­νης και η δεύτερη που επελέγη μέσα από τις δια­δι­κα­σίες που ακο­λού­θη­σαν αρνή­θηκε να ανα­λά­βει καθή­κο­ντα. Η φοίτηση στο νηπια­γω­γείο είναι υπο­χρε­ω­τική, όμως δεν είναι δυνατόν να μη μπορεί να βρεθεί λύση με το θέμα του βοη­θη­τι­κού προ­σω­πι­κού.

Οι δια­δι­κα­σίες του ΑΣΕΠ είναι χρο­νο­βό­ρες, όμως θα έπρεπε να υπάρχει άλλου είδους αντι­με­τώ­πιση για περι­πτώ­σεις όπως αυτές. Δεν είναι μόνο η δική μου περί­πτωση αλλά γνωρίζω και άλλα παιδιά που παρα­μέ­νουν στο σπίτι και δεν φοιτούν σε σχολείο επειδή δεν έχει λυθεί το πρό­βλημα με το ειδικό βοη­θη­τικό προ­σω­πικό.

Προ­σω­πικά ούτε εγώ, ούτε άλλες οικο­γέ­νειες που γνωρίζω μπο­ρούμε να ανα­λά­βουμε το κόστος της ιδιω­τι­κής λύσης. Εργα­ζό­μα­στε και εγώ και ο σύζυγός μου για να μπο­ρούμε να καλύ­πτουμε τα έξοδα για τις θερα­πείες του παιδιού και επίσης έχουμε και ακόμα ένα παιδί. Ποια οικο­γέ­νεια είναι αυτή που μπορεί να επω­μι­στεί το κόστος της ιδιω­τι­κής βοηθού;», λέει στη «δ» η μητέρα.

Όπως ανέφερε ο κ. Ψαράς, πράγ­ματι στα σχολεία γενικής αγωγής στα Δωδε­κά­νησα και όχι μόνο στη Ρόδο, υπάρ­χουν αρκετά κενά με απο­τέ­λε­σμα να μην μπορούν να φοι­τή­σουν τα παιδιά είτε στο νηπια­γω­γείο είτε στο δημο­τικό, χωρίς αυτό να σημαί­νει όμως ότι δεν έχουν κινηθεί οι δια­δι­κα­σίες για την κάλυψη των ελλεί­ψεων.

Παρόλα αυτά και σε αυτή την περί­πτωση, οι αργο­κί­νη­τες δια­δι­κα­σίες του δημο­σίου και του ΑΣΕΠ προ­κα­λούν πλείστα όσα προ­βλή­ματα.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι το 2022 όλη η Ελλάδα, μέσω της «δημο­κρα­τι­κής», πλη­ρο­φο­ρή­θηκε για την παρέμ­βαση της αντει­σαγ­γε­λέως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου και εισαγ­γε­λέως Ανη­λί­κων κ. Αιμι­λίας – Σοφίας Μέρη, που προ­κά­λεσε ο αγώνας της μητέρας να κατα­φέ­ρει να γίνει απο­δε­κτός ο μικρός Παύλος σε δημο­τικό παιδικό σταθμό του νησιού.

Η δημο­σιο­ποί­ηση του αγώνα της μητέρας του Παύλου, που μάχεται για τα δικαιώ­ματα του παιδιού της το οποίο έχει ποσοστό ανα­πη­ρίας 80%, προ­κά­λεσε τότε την παρέμ­βαση της κ. Εισαγ­γε­λέως, το έργο της οποίας αντα­να­κλά την ευαι­σθη­σία με την οποία προ­σεγ­γί­ζει κοι­νω­νικά ζητή­ματα όπως αυτό που αφορά στην συμπε­ρί­ληψη των παιδιών ΑΜΕΑ.

Η παρέμ­βαση της κ. Εισαγ­γε­λέως, έδωσε ελπίδα στην μητέρα του μικρού Παύλου, Αγγε­λική, ότι δεν δίνει αυτόν τον αγώνα μόνη της και ότι υπάρ­χουν εισαγ­γε­λι­κοί λει­τουρ­γοί που αφου­γκρά­ζο­νται τα προ­βλή­ματα του πολίτη και με τις ενέρ­γειές τους, συμ­βάλ­λουν στην αντι­με­τώ­πιση παθο­γε­νειών που ταλα­νί­ζουν την κοι­νω­νία.

Σήμερα, όπως λέει στη «δ» η Αγγε­λική βρι­σκό­μα­στε πάλι στο σημείο μηδέν αφού ο μικρός Παύλος παρα­μέ­νει στο σπίτι, αντί να φοιτά στο νηπια­γω­γείο της Λάρδου, όπως και άλλα παιδιά που δεν μπορούν να φοι­τή­σουν στα σχολεία τους χωρίς την ειδική βοηθό.

Χωρίς ειδικό βοη­θη­τικό προ­σω­πικό, κάποιος μαθητής με ανα­πη­ρία δεν μπορεί να φτάσει στην σχολική αίθουσα, δεν μπορεί να ανοίξει το βιβλίο ή το τετρά­διο του, δεν μπορεί να πάει στην τουα­λέτα. Χωρίς υπο­στή­ριξη, οι μαθητές με ανα­πη­ρία απο­κλεί­ο­νται, μένουν στο σπίτι, ενώ κάποιοι μαθητές με ειδικές εκπαι­δευ­τι­κές ανάγκες αδυ­να­τούν να συμ­με­τά­σχουν ισότιμα.