Γιώργος Χατζημάρκος: “Άλλη μια πληγή δεκαετιών κλείνει”

Ευ­χα­ρι­στώ τον Πρω­θυ­πουρ­γό για την αντα­πό­κρι­σή του στο αί­τη­μά μας που απη­χεί την επι­θυ­μία ολό­κλη­ρης της κοι­νω­νί­ας, γι᾽ αυτό το υπέ­ρο­χο και εμ­βλη­μα­τι­κό κτί­ριο

Την χρη­μα­το­δό­τη­ση του έργου της απο­κα­τά­στα­σης και εκ­συγ­χρο­νι­σμού του κτι­ρί­ου του Εθνι­κού Θε­ά­τρου Ρόδου, ανα­κοί­νω­σε σή­με­ρα ο Πρω­θυ­πουρ­γός Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης, αντα­πο­κρι­νό­με­νος στο αί­τη­μα που του κα­τέ­θε­σαν από κοι­νού ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος και ο Δή­μαρ­χος Ρόδου Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης, για την ανά­γκη σω­τη­ρί­ας και επα­να­λει­τουρ­γί­ας ενός από τα πλέον εμ­βλη­μα­τι­κά, ιστο­ρι­κά κτί­ρια της Ρόδου και ενός από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα στο είδος του διε­θνώς.

Ο Πρω­θυ­πουρ­γός έφτα­σε σή­με­ρα το πρωί στη Ρόδο, συ­νο­δευό­με­νος από την Υπουρ­γό Πο­λι­τι­σμού Λίνα Μεν­δώ­νη, τον Υπουρ­γό Ανά­πτυ­ξης και Επεν­δύ­σε­ων Άδωνι Γε­ωρ­γιά­δη, τον Υπουρ­γό Του­ρι­σμού Βα­σί­λη Κι­κί­λια και τον Υπουρ­γό Επι­κρα­τεί­ας Άκη Σκέρ­τσο.

Με την άφιξή τους, κα­τευ­θύν­θη­καν αμέ­σως στο κτί­ριο του Εθνι­κού Θε­ά­τρου, όπου τους υπο­δέ­χτη­καν ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης και ο Δή­μαρ­χος Ρόδου. Ο Πρω­θυ­πουρ­γός και οι Υπουρ­γοί ξε­να­γή­θη­καν στις εγκα­τα­στά­σεις του όπου δια­πί­στω­σαν την κα­τά­στα­ση στην οποία έχει πε­ριέλ­θει το κτί­ριο με την πά­ρο­δο του χρό­νου. Ο κ. Μη­τσο­τά­κης ενη­με­ρώ­θη­κε από την Υπουρ­γό Πο­λι­τι­σμού Λίνα Μεν­δώ­νη σχε­τι­κά με την πρό­ο­δο των με­λε­τών για την απο­κα­τά­στα­σή του και εξήγ­γει­λε την χρη­μα­το­δό­τη­ση του έργου από πό­ρους του Υπουρ­γεί­ου Πο­λι­τι­σμού. Πα­ράλ­λη­λα, εξήρε την άρι­στη συ­νερ­γα­σία της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και του Δήμου Ρόδου με το Υπουρ­γείο Πο­λι­τι­σμού, λέ­γο­ντας χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, «αυτό το μο­ντέ­λο της συ­νερ­γα­σί­ας θέ­λου­με».

Της εξαγ­γε­λί­ας της χρη­μα­το­δό­τη­σης απο­κα­τά­στα­σης του εμ­βλη­μα­τι­κού αυτού κτι­ρί­ου, που είναι από­λυ­τα συ­νυ­φα­σμέ­νο με την ιστο­ρία της Ρόδου, προη­γή­θη­κε μια μακρά πε­ρί­ο­δος συ­νερ­γα­σί­ας και συ­νεν­νο­ή­σε­ων ανά­με­σα στον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, τον Δή­μαρ­χο Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη και την Υπουρ­γό Πο­λι­τι­σμού Λίνα Μεν­δώ­νη, δε­δο­μέ­νου ότι πρό­κει­ται για ένα έργο σύν­θε­το και απαι­τη­τι­κό, λόγω της ιδιαι­τε­ρό­τη­τας και της ιστο­ρι­κό­τη­τας του.

Ο Πρω­θυ­πουρ­γός Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης ανα­γνώ­ρι­σε την ιστο­ρι­κή, αρ­χι­τε­κτο­νι­κή και καλ­λι­τε­χνι­κή αξία του Εθνι­κού Θε­ά­τρου, καθώς και την με­γά­λη πο­λι­τι­σμι­κή συ­νει­σφο­ρά του από την πε­ρί­ο­δο της ανέ­γερ­σής του επί Ιτα­λο­κρα­τί­ας, μέχρι και την πε­ρί­ο­δο ανα­στο­λής της λει­τουρ­γί­ας του το 2005. Κύ­ριος στό­χος των σχε­δια­ζό­με­νων πα­ρεμ­βά­σε­ων είναι η απο­κα­τά­στα­ση του Θε­ά­τρου, με τρόπο που θα δια­φυ­λάσ­σει στον μέ­γι­στο δυ­να­τό βαθμό την αρ­χι­κή του μορφή και αξιο­ποιώ­ντας τα αυ­θε­ντι­κά υλικά κα­τα­σκευ­ής. Πα­ράλ­λη­λα, θα εκ­συγ­χρο­νι­στεί με τις απα­ραί­τη­τες τε­χνο­λο­γι­κές και λει­τουρ­γι­κές υπο­δο­μές.

Η απο­κα­τά­στα­ση και η επα­να­λει­τουρ­γία του Εθνι­κού Θε­ά­τρου Ρόδου, ήταν όνει­ρο όλης της κοι­νω­νί­ας της Ρόδου, ένα ακόμα στοί­χη­μα, να κλεί­σει άλλη μια ανοι­χτή πληγή δε­κα­ε­τιών για το νησί, δια­σφα­λί­ζο­ντας για το ιστο­ρι­κό κτί­ριο την ανα­βί­ω­ση του ρόλου που μπο­ρεί να δια­δρα­μα­τί­σει στα πο­λι­τι­στι­κά δρώ­με­να, όχι μόνο της Ρόδου, αλλά ολό­κλη­ρης της χώρας.

Για το λόγο αυτό, ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης ευ­χα­ρί­στη­σε θερμά τον Πρω­θυ­πουρ­γό Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη και την Υπουρ­γό Πο­λι­τι­σμού, Λίνα Μεν­δώ­νη που, αντα­πο­κρι­νό­με­νοι στο αί­τη­μα χρη­μα­το­δό­τη­σης αυτού του απαι­τη­τι­κού έργου, βά­ζουν τη σφρα­γί­δα τους στη σω­τη­ρία του εμ­βλη­μα­τι­κού κτι­ρί­ου.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης δή­λω­σε:

«Θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω θερμά τον Πρω­θυ­πουρ­γό Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη και την Υπουρ­γό Πο­λι­τι­σμού Λίνα Μεν­δώ­νη, που με την πα­ρου­σία τους σή­με­ρα εδώ, ξα­να­δί­νουν ζωή σε έναν αρ­χι­τε­κτο­νι­κό θη­σαυ­ρό που είναι συ­νυ­φα­σμέ­νος με ση­μα­ντι­κές σε­λί­δες, στην ιστο­ρι­κή πο­ρεία της Ρόδου και των Δω­δε­κα­νή­σων. Θέλω να τους ευ­χα­ρι­στή­σω που έκα­ναν δεκτό το αί­τη­μα της άμε­σης χρη­μα­το­δό­τη­σης και δη­μο­πρά­τη­σης της απο­κα­τά­στα­σης του Εθνι­κού Θε­ά­τρου. Προη­γή­θη­κε μια μακρά πε­ρί­ο­δος συ­νεν­νο­ή­σε­ων και συ­νερ­γα­σί­ας, για να μπο­ρού­με σή­με­ρα να πούμε στην το­πι­κή κοι­νω­νία ότι κλεί­νου­με μαζί με τον Δή­μαρ­χο Ρόδου Αντὠνη Κα­μπου­ρά­κη μια ακόμη πληγή ενός πα­ρελ­θό­ντος δε­κα­ε­τιών αδρά­νειας, που άφη­σαν έντο­να τα ση­μά­δια της φθο­ράς και της πα­ρακ­μής. Σε αυτήν την πα­ρακ­μή, εμείς βά­ζου­με τέλος. Σή­με­ρα, μαζί με τον Πρω­θυ­πουρ­γό της χώρας, την Υπουρ­γό Πο­λι­τι­σμού και τον Δή­μαρ­χο Ρόδου, ρί­χνου­με την αυ­λαία του τέ­λους και ανοί­γου­με ένα νέο κύκλο για το Εθνι­κό Θέ­α­τρο Ρόδου. Αυτό είναι το είδος της πο­λι­τι­κής που θέλω να υπη­ρε­τώ. Μέσα στην πιο δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο πρω­το­φα­νών προ­κλή­σε­ων, κλεί­νου­με μια – μια τις πλη­γές που έχα­σκαν για δε­κα­ε­τί­ες και προ­χω­ρά­με μπρο­στά σε ένα μέλ­λον αι­σιό­δο­ξο ».

Και λίγη ιστο­ρία

Το Εθνι­κό Θέ­α­τρο Ρόδου κτί­στη­κε την πε­ρί­ο­δο 1936 – 1937 με εντο­λή του τότε διοι­κη­τή των «Ιτα­λι­κών Νήσων του Αι­γαί­ου» (Ιsole Italiane del Egeo) Cesare Maria de Vecchi. Τα σχέ­δια εκ­πο­νή­θη­καν από τον αρ­χι­τέ­κτο­να Αrmando Bernabiti με σκοπό τη δη­μιουρ­γία λυ­ρι­κού θε­ά­τρου, που λει­τούρ­γη­σε με την ονο­μα­σία «Teatro Giacomo Puccini». Το θέ­α­τρο είναι ένα τυ­πι­κό δείγ­μα ορ­θο­λο­γι­στι­κής (ρα­σιο­να­λι­στι­κής) αρ­χι­τε­κτο­νι­κής της Δω­δε­κα­νή­σου και απο­τε­λεί ση­μα­ντι­κό κτί­ριο της πο­λι­τι­στι­κής υπο­δο­μής που δη­μιούρ­γη­σαν οι ιτα­λι­κές αρχές στα πλαί­σια των επι­διώ­ξε­ών τους να με­τα­τρέ­ψουν την πόλη της Ρόδου σε του­ρι­στι­κό και πο­λι­τι­στι­κό κέ­ντρο υψη­λής ποιό­τη­τας στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Το κτή­ριο στην εποχή του ήταν ένα από τα πιο σύγ­χρο­να θέ­α­τρα, ικανό να φι­λο­ξε­νεί ακόμα και όπε­ρες . Μπο­ρού­σε να φι­λο­ξε­νή­σει μέχρι και 1200 θε­α­τές.

Εγκαι­νιά­στη­κε τον Μάιο του 1937, με την επι­ση­μό­τη­τα που άρ­μο­ζε σ’ ένα τέ­τοιο δη­μιούρ­γη­μα για τα δε­δο­μέ­να εκεί­νης της πε­ριό­δου με την πα­ρά­στα­ση του με­λο­δρά­μα­τος του Puccini «Madame Butterfly»,

με πρω­τα­γω­νί­στρια την τότε διά­ση­μη υψί­φω­νο της ιτα­λι­κής λυ­ρι­κής σκη­νής, Rosetta Pampanini.

Το Εθνι­κό Θέ­α­τρο Ρόδου δέ­χε­ται κατά την πε­ρί­ο­δο 1972-1980 σο­βα­ρές τε­χνι­κές πα­ρεμ­βά­σεις που απέ­βη­σαν επι­ζή­μιες σε επι­μέ­ρους θέ­μα­τα όπως αυτό της λει­τουρ­γί­ας του κτι­ρί­ου, της μορ­φο­λο­γί­ας και της ακου­στι­κής της πλα­τεί­ας. Αυτές οι ατυ­χείς τε­χνι­κές πα­ρεμ­βά­σεις οδή­γη­σαν στα­δια­κά στην παύση της λει­τουρ­γί­ας του το 2005, λόγω κα­ταρ­ρεύ­σε­ων δο­μι­κών στοι­χεί­ων στις όψεις και το εσω­τε­ρι­κό του.

Στις 20 Ιου­νί­ου 1988, με από­φα­ση της τότε Υπουρ­γού Πο­λι­τι­σμού, Με­λί­νας Μερ­κού­ρη, χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε «ως έργο τέ­χνης και ως ιστο­ρι­κό δια­τη­ρη­τέο μνη­μείο που χρειά­ζε­ται ει­δι­κή κρα­τι­κή προ­στα­σία, διότι πα­ρου­σιά­ζει ιδιαί­τε­ρο μορ­φο­λο­γι­κό και ρυθ­μο­λο­γι­κό εν­δια­φέ­ρον, είναι στοι­χείο ση­μα­ντι­κό για την εξέ­λι­ξη της αρ­χι­τε­κτο­νι­κής στη Ρόδο, και ιδιαί­τε­ρα για την εποχή του με­σο­πο­λέ­μου και έχει συν­δε­θεί με την νε­ό­τε­ρη ιστο­ρία και την καλ­λι­τε­χνι­κή ζωή της πε­ριο­χής».