«Ο μοναδικός μαθητής μου δεν είχε δει ποτέ στη ζωή του λεωφορείο», λέει η δασκάλα των Αρκιών

Είναι ένα πανέ­μορφο ακρι­τικό νησί στο χάρτη που λέγεται Αρκοί. Κάποιοι το γνω­ρί­ζουν, κάποιοι άλλοι πάλι όχι. Οι Αρκοί, είναι ένα νησί, που υπά­γε­ται στο δήμο Πάτμου, με μόλις 35 κατοί­κους, χωρίς γιατρό, χωρίς ιερέα, με μόνο ένα δημο­τικό σχολείο, με μία δασκάλα και με μόνο ένα μαθητή.

Για τον Χρήστο, όπως και για τα αδέλφια του Χρήστου, του μονα­δι­κού μαθητή του δημο­τι­κού σχο­λείου, η μάθηση δεν είναι δικαί­ωμα, αφού ανα­γκα­στικά η σχολική εκπαί­δευση, αρχίζει και τελειώ­νει στο δημο­τικό… Δεν υπάρχει γυμνά­σιο, δεν υπάρχει λύκειο. Οι γνώσεις των παιδιών είναι περιο­ρι­σμέ­νες αφού δεν υπάρ­χουν ερε­θί­σματα και ζουν «έγκλει­στα» στα όρια του νησιού τους…

Σε ένα νησί που η μητρό­τητα, επίσης δεν είναι δικαί­ωμα…

Η μονα­δική δασκάλα του νησιού, κυρία Μαρία Τσια­λέρα, έθεσε ως στόχο ζωής, να «σώσει» το μονα­δικό μαθητή της… αλλά και να γίνει η φωνή, του νησιού που αγάπησε τόσο, αλλά όπως η ίδια, δηλώνει, είναι ένα νησί, ξεχα­σμένο κι απ’ Τον Θεό…

«Αξίζει να ζεις για ένα όνειρο; Θα απα­ντήσω με βεβαιό­τητα “ΝΑΙ”…ακόμα κι αν η πραγ­μα­το­ποί­ησή του ήρθε με καθυ­στέ­ρηση 10 χρόνων.  Από το 2007, όταν υπη­ρε­τούσα στο νησί της Λέρου, πόθος ασί­γα­στος η υπη­ρέ­τησή μου  ως εκπαι­δευ­τι­κός στο Δημο­τικό Σχολείο Αρκιών! Παρα­κο­λου­θώ­ντας την ιστορία του μικρού αυτού ακρι­τι­κού νησιού, αλλά και του σχο­λείου του από το 2002, άρχισε να γεν­νιέ­ται μέσα μου μια τρελή επι­θυ­μία να διδάξω εδώ, στις εσχα­τιές του Αιγαίου! Σ’ ένα πανέ­μορφο νησάκι με μόλις 35 κατοί­κους, που τα τελευ­ταία 22 χρόνια -ίσως και παραπάνω- δεν έχουν ούτε γιατρό ούτε ιερέα. Ούτε κατα­στή­ματα ούτε υπη­ρε­σίες…παρά μόνον ένα Δημο­τικό Σχολείο, που είναι και το μονα­δικό απο­δει­κτικό στοι­χείο της παρου­σίας του κράτους στο νησί! Οι Αρκιοί ανήκουν διοι­κη­τικά στον Δήμο Πάτμου, ο οποίος αδια­φο­ρεί σε μεγάλο βαθμό για το νησί και για τους ακρίτες του. Τα τελευ­ταία 30 χρόνια το σχολείο λει­τουρ­γεί πότε με έναν και πότε με δύο μαθητές! Τα παιδιά αυτά είναι κατα­δι­κα­σμένα να στα­μα­τούν την Εκπαί­δευσή τους στο Δημο­τικό! Σχεδόν κανένας από τους κατοί­κους του νησιού, δεν έχει φοι­τή­σει σε Γυμνά­σιο και Λύκειο, όπως άλλωστε και τα 4 αδέρφια του μαθητή μου! Ποτέ δεν νοιά­στηκε η Πολι­τεία γι’ αυτά! Πέρυσι τον Ιούλιο του ’17 έγινε η αίτηση από­σπα­σής μου, απο­κλει­στικά για το σχολείο αυτό», εξο­μο­λο­γεί­ται η δασκάλα, Μαρία Τσια­λέρα.

Και συνε­χί­ζει: «Φέτος υπηρετώ για δεύτερη συνεχή χρονιά και είμαι τρι­σευ­τυ­χι­σμένη! Ιερή απο­στολή! Όνειρο ζωής…που το πλη­γώ­νει συνεχώς η αδια­φο­ρία των αρμο­δίων για τον μονα­δικό μαθητή μου στην Δ΄ τάξη, τον Χρήστο Καμπόσο, για την σχολική μονάδα την οποία παρέ­λαβα σε πολύ άσχημη κατά­σταση, αλλά και για τους ξεχα­σμέ­νους από την Πολι­τεία κατοί­κους του! Εδώ είναι ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ! Η μονα­χι­κό­τητα είναι το κύριο χαρα­κτη­ρι­στικό της ζωής μας, ιδιαί­τερα από τον Οκτώ­βριο μέχρι και τις αρχές Μαΐου που αρχίζει η του­ρι­στική κίνηση! Αυτή πάλι, κατά 95% βασί­ζε­ται στον ξένο του­ρι­σμό, αφού οι Αρκιοί είναι σχεδόν άγνω­στοι στους Έλληνες!  Στο νησί, κατά την διάρ­κεια του χειμώνα, παρα­μέ­νουν περίπου 15 ψυχές! Οι γιορτές των Χρι­στου­γέν­νων και της Πρω­το­χρο­νιάς είναι οι πιο μονα­χι­κές για τους ανθρώ­πους αυτούς, που ζουν τελείως ξεχα­σμέ­νοι, με την απελ­πι­σία να φωλιά­ζει στις καρδιές τους, αφού ακόμα και τα κτήματά τους ουσια­στικά δεν ανήκουν σ’ αυτούς, επειδή ποτέ δεν έχουν ολο­κλη­ρω­θεί οι τίτλοι ιδιο­κτη­σίας! ( από την πολι­τεία και από την Ιερά Μονή του Αγ. Ιωάννη του Θεο­λό­γου Πάτμου, στην οποία ανήκει η γη )

Οι αγορές τρο­φί­μων και ειδών πρώτης ανάγκης…γίνο­νται κατόπιν τηλε­φω­νι­κών παραγ­γε­λιών στα κατα­στή­ματα των γει­το­νι­κών νησιών, ακόμα και για τον άρτον τον επιού­σιον! Τα πάντα εδώ γίνο­νται με πολύ μεγάλη καθυ­στέ­ρηση! Φαντα­στείτε ότι πέρυσι τον Σεπτέμ­βριο έκανα συμ­βό­λαιο με μεγάλη εται­ρεία τηλε­πι­κοι­νω­νιών, ώστε να έχω τηλε­ό­ραση δορυ­φο­ρική, έχουν περάσει 13 ολό­κλη­ροι μήνες…κι ακόμα περι­μένω! Το μόνο παρή­γορο είναι πως εδώ κι έναν χρόνο υπάρχει στο νησί σταθερή γραμμή ίντερ­νετ και είμαστε όλοι ανα­κου­φι­σμέ­νοι γι’ αυτό!  Οι λιγο­στοί κάτοι­κοι σπάνια ταξι­δεύ­ουν, ακόμα και ως την Πάτμο ή το Αγα­θο­νήσι! Ο μαθητής μου είχε ταξι­δέ­ψει μόνον μία φορά ως το νησί της Πάτμου, τον Μάρτιο του 2017». Προ­σθέ­τει, « ΄Οταν γνώρισα, τον μαθητή μου πέρυσι στην ηλικία των 8 χρονών, δεν είχε εικόνες και βιώματα από την υπό­λοιπη Ελλάδα! Δεν γνώριζε τι υπάρχει έξω από τα όρια του νησιού του! Δεν έχει δει ποτέ του χιόνι, λεω­φο­ρεία, φανάρια, δια­βά­σεις, γήπεδα και τόσα άλλα, που θεω­ρού­νται αυτο­νό­ητα για τα υπό­λοιπα παιδιά της ηλικίας του! Μέχρι πέρυσι τα Χρι­στού­γεννα δεν γνώριζε τι είναι τα κάλαντα και το τρι­γω­νάκι!!! Όλη η καθη­με­ρι­νό­τητά του περιο­ρί­ζε­ται σε ένα χιλιό­με­τρο: από το σπίτι του ως το σχολείο και πάλι πίσω!

Σκοπό της ζωής μου έχω βάλει…να “σώσω” αυτό το παιδί! Για τον σκοπό αυτό έχουμε ήδη πραγ­μα­το­ποι­ή­σει εκπαι­δευ­τι­κές εκδρο­μές και διδα­κτι­κές επι­σκέ­ψεις στα γύρω νησιά, όπου και για πρώτη φορά στην ζωή του αντί­κρισε βιτρί­νες και μεγάλα ψυγεία σε κατα­στή­ματα, μουσεία, δημαρ­χεία, ξενο­δο­χεία, βιβλιο­θή­κες, παι­δό­το­πους, σχολεία πολυ­θέ­σια με πολλούς μαθητές κ.τ.λ. Οι εικόνες μας και το λεξι­λό­γιό μας είναι πλέον πλου­σιό­τερα! Η ιδιαί­τερη δυσκο­λία στα μαθή­ματα παρα­μέ­νει, γιατί τα πάντα στις εκφω­νή­σεις και τα κείμενα των βιβλίων είναι δυσ­νό­ητα γι’ αυτόν! Ο αγώνας είναι πολύ μεγάλος και δύσκο­λος! Πέρα απ’ αυτό, στο σχολείο μας δεν θα είχαμε όλο τον απα­ραί­τητο εξο­πλι­σμό, αν δεν υπήρχαν οι Φίλοι απ’ όλη την Ελλάδα και από τον Ελλη­νι­σμό της Δια­σπο­ράς, που ενδια­φέ­ρο­νται για μας! Όπως άλλωστε και οι εθε­λο­ντι­κές ομάδες, οι διά­φο­ρες οργα­νώ­σεις και ο ελλη­νι­κός στρατός, που μας βοηθούν πάρα πολύ και νοιά­ζο­νται για μας! Η κάθε μας μέρα  ξεκι­νάει αισιό­δοξα!

Ο μεγάλος πόθος μας: να έρθουν κι άλλα παιδιά στο σχολείο! Ωστόσο, αυτό είναι αδύ­να­τον, αφού δεν υπάρ­χουν οικο­γέ­νειες με μικρά παιδιά, και αν δεν επέλθει μία ανά­πτυξη στο νησί των Αρκιών, ώστε να εποι­κι­στεί και να διπλα­σια­στούν του­λά­χι­στον οι κάτοι­κοί του, το σχολείο σε 3 χρόνια θα κλείσει! Και για πάρα πολύ σοβα­ρούς λόγους, αυτό το φρι­κια­στικό σενάριο δεν πρέπει να επα­λη­θευ­τεί! Επίσης σε μερικά χρόνια το νησί μας θα ερη­μω­θεί, αφού λόγω προ­χω­ρη­μέ­νης ηλικίας, οι κάτοι­κοί του όλο και λιγο­στεύ­ουν! Δεύ­τε­ρος ιερός σκοπός…να σωθεί το νησί»!

Και συμπλη­ρώ­νει: «Από το κράτος δεν ελπί­ζουμε πια! Μόνον από ιδιω­τι­κές πρω­το­βου­λίες και από προ­σω­πικό ενδια­φέ­ρον σημα­ντι­κών επι­χει­ρη­μα­τιών…μπορεί να αλλάξει η υπάρ­χουσα κατά­σταση! Οι κάτοι­κοι έχουν κου­ρα­στεί με όλους όσους κωφεύ­ουν για τα προ­βλή­ματά τους…εδώ και δεκα­ε­τίες, νοιώ­θουν απο­γοη­τευ­μέ­νοι και είναι απελ­πι­σμέ­νοι, ενώ συγ­χρό­νως φυλάτ­τουν Θερ­μο­πύ­λες…μέχρι τελικής πτώσεως! Εν κατα­κλείδι, ας μην μας θυμού­νται μόνον στις εθνικές εορτές και στις παρε­λά­σεις, γιατί η καρδιά της Ελλάδας χτυπά δυνατά στους Αρκιούς, και γιατί σε όλους αυτούς τους ταλαι­πω­ρη­μέ­νους Ακρίτες-Έλληνες αξίζει μια καλύ­τερη μοίρα»!

Της ΕΛΛΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

πηγή hellasjournal.com