Γιατί οι άνθρωποι μένουν σε δουλειές που μισούν

Είναι πράγ­ματι φυλα­κι­σμέ­νοι όσοι εργα­ζό­με­νοι νιώθουν παγι­δευ­μέ­νοι σε μια δουλειά που τη μισούν αλλά δεν την αφήνουν; «Φυλα­κι­σμέ­νους» τους χαρα­κτη­ρί­ζει, πάντως, έρευνα της συμ­βου­λευ­τι­κής επί θεμάτων απα­σχό­λη­σης εται­ρείας Aon Hewitt, έπειτα από έρευνα που έκανε ανάμεσα σε 500.000 εργα­ζο­μέ­νους.

Προ­έ­κυψε ότι το 8% του παγκό­σμιου εργα­τι­κού δυνα­μι­κού δεν βρίσκει ενδια­φέ­ρον στην εργασία του, αλλά ούτε και κίνητρο για να την αφήσει. Αυτοί οι εργα­ζό­με­νοι μπορούν έτσι να θεω­ρη­θούν «φυλα­κι­σμέ­νοι», έστω κι αν αυτός ο χαρα­κτη­ρι­σμός είναι κάπως σκληρός για όσους αμεί­βο­νται αλλά πλήτ­τουν στην εργασία τους.

Το ερώτημα που απα­σχο­λεί τον Κεν Ελερ της Aon Hewitt είναι για ποιο λόγο δεν επι­χει­ρούν ορι­σμέ­νοι άνθρω­ποι να αλλά­ξουν δουλειά όταν αυτό που κάνουν δεν τους ικα­νο­ποιεί. Φαί­νε­ται πως είναι δεμένοι στη δουλειά τους με ένα ζευγάρι χρυσές χει­ρο­πέ­δες.

Από την έρευνα της Aon Hewitt προ­κύ­πτει ότι το πρό­βλημα δεν αφορά την κατη­γο­ρία των ανθρώ­πων που ξέρουν ότι δυσκο­λεύ­ο­νται να βρουν δουλειά. Είναι, αντι­θέ­τως, άνθρω­ποι που δεν έχουν καν τη διάθεση να ψάξουν για άλλη δουλειά και συχνά αιτία της απρο­θυ­μίας τους είναι το γεγονός ότι έχουν υπερ­βο­λικά υψηλές απο­δο­χές από τη δουλειά τους.

Εν ολίγοις, τα στοι­χεία κατα­δει­κνύ­ουν ότι του­λά­χι­στον το 60% των «φυλα­κι­σμέ­νων» είναι υψη­λό­μι­σθοι ή αμεί­βο­νται πολύ καλύ­τερα από το 48% όσων δεν νιώθουν «φυλα­κι­σμέ­νοι» στη δουλειά τους. Υπάρχει, όμως, και ο παράγων αδρά­νειας.

Τα στοι­χεία της Aon Hewitt επι­βε­βαιώ­νουν την πεποί­θηση πως όσο μεγα­λύ­τερο διά­στημα μένει κανείς στην ίδια εται­ρεία, τόσο περισ­σό­τερο νιώθει καθη­λω­μέ­νος στη δουλειά του.

Η απουσία κινή­τρων μετα­τρέ­πει τη δουλειά σε αγγα­ρεία και το αίσθημα που γεννάει διο­χε­τεύ­ε­ται σε όλους τους τομείς της ζωής ενός ανθρώ­που. «Οταν είναι κανείς απο­ξε­νω­μέ­νος από τη δουλειά του, τι είδους σύντροφο, σύζυγο, φίλο ή ζωή έχει εκτός δου­λειάς», ανα­ρω­τιέ­ται ο κ. Ελερ, που επι­μέ­νει ότι η άντληση ικα­νο­ποί­η­σης από την εργασία δεν θα έπρεπε να θεω­ρεί­ται μόνον πρό­βλημα των εργα­ζο­μέ­νων και να αφήνει αδιά­φο­ρες τις επι­χει­ρή­σεις.

«Οι οργα­νι­σμοί οφεί­λουν να ενδια­φέ­ρο­νται ώστε να αντλούν ικα­νο­ποί­ηση οι υπάλ­λη­λοί τους», τονίζει. Οπως, όμως, γνω­ρί­ζουν καλά πολλοί «φυλα­κι­σμέ­νοι» εργα­ζό­με­νοι, πολλές επι­χει­ρή­σεις δεν ενδια­φέ­ρο­νται να ικα­νο­ποι­ή­σουν το προ­σω­πικό τους. Τότε οι «φυλα­κι­σμέ­νοι» πρέπει να απο­δρά­σουν.

Ο κ. Ελερ καλεί τους εργα­ζο­μέ­νους να αντι­λη­φθούν πως έχουν μεγα­λύ­τερη δύναμη απ’ όση φαντά­ζο­νται και τους προ­τεί­νει να ζητή­σουν αυτό που θέλουν. Κι αν δεν το πάρουν, είναι η κατάλ­ληλη περί­ο­δος για να αρχί­σουν να ψάχνουν άλλη δουλειά.

Υψηλή εξει­δί­κευση

Τη στιγμή που η Ελλάδα δια­τη­ρεί τα πρωτεία της ανερ­γίας σε όλη την Ευρώπη, έξι στους 10 εργο­δό­τες δυσκο­λεύ­ο­νται να καλύ­ψουν ορι­σμέ­νες θέσεις εργα­σίας και συχνά οι τομείς είναι διαρκώς οι ίδιοι. Σύμφωνα με σχετική έρευνα της ManpowerGroup για το 2016, το 59% των Ελλήνων εργο­δο­τών δυσκο­λεύ­ε­ται να εντο­πί­σει εργα­ζο­μέ­νους με τα απαι­τού­μενα προ­σό­ντα, λόγω ανε­πάρ­κειας ταλέ­ντων και παντε­λούς έλλει­ψης επί­δο­ξων υπαλ­λή­λων με τις απαι­τού­με­νες δεξιό­τη­τες.

Οι εργο­δό­τες αντι­με­τω­πί­ζουν τη μεγα­λύ­τερη δυσκο­λία στην κάλυψη θέσεων στον τομέα των επαγ­γελ­μα­τιών πωλητών, του προ­σω­πι­κού υπη­ρε­σιών τεχνο­λο­γίας πλη­ρο­φο­ρι­κής και των εξει­δι­κευ­μέ­νων τεχνη­τών. Παράλ­ληλα, μεγάλη ζήτηση υπάρχει για προ­σω­πικό για τους χώρους εστί­α­σης και ξενο­δο­χείων, καθώς και για οδηγούς. Το 29% των εργο­δο­τών επι­κα­λεί­ται την έλλειψη τεχνι­κών δεξιο­τή­των μεταξύ όσων ανα­ζη­τούν εργασία, το 27% την έλλειψη εμπει­ρίας και το 12% την έλλειψη προ­σω­πι­κών ικα­νο­τή­των. Επίσης, συχνά αυτοί που ανα­ζη­τούν εργασία απαι­τούν υψη­λό­τε­ρες απο­δο­χές από αυτές που είναι δια­τε­θει­μέ­νος να προ­σφέ­ρει ο εργο­δό­της.

Σε ό,τι αφορά τα επαγ­γέλ­ματα που θέλουν υψηλή εξει­δί­κευση, συχνά το πρό­βλημα δεν είναι μόνον η ανε­πάρ­κεια των κατάλ­λη­λων επαγ­γελ­μα­τιών για να καλύ­ψουν τις κενές θέσεις εργα­σίας αλλά και το γεγονός ότι, παρά την εξει­δί­κευσή τους σε ακα­δη­μαϊκό επίπεδο, οι ενδια­φε­ρό­με­νοι δεν έχουν κάνει πρα­κτική εξά­σκηση για να καλύ­ψουν τις όποιες ανάγκες.