“Οι πιο ένδοξες στιγμές”-Ο νέος υφ. Παιδείας Θεοδ. Πελεγρίνης γράφει για τον Διαγόρα

Ο υφυ­πουρ­γός Παι­δείας και τέως Πρύ­τα­νης του Εθνικού και Καπο­δι­στρια­κού Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών Θεο­δό­σης Πελε­γρί­νης αρθρο­γρα­φεί κάθε Δευτέρα απο­κλει­στικά για το enallaktikos.gr. Το σημε­ρινό του άρθρο έχει τίτλο ” Οι πιο ένδοξες στιγμές” και ανα­φέ­ρε­ται στον Διαγόρα της Ρόδου.

“Ο Δια­γό­ρας από την Ρόδο, ο θρυ­λι­κός πυγ­μά­χος της αρχαιό­τη­τας, πέτυχε κάτι μονα­δικό: να μην χάσει κανέναν αγώνα. Παντού, είτε σε τοπι­κούς αγώνες –στην Ρόδο, την Αθήνα, την Θήβα, το Άργος, τα Μέγαρα, την Αίγινα – είτε στους πανελ­λή­νιους, ιερούς αγώνες – τους Ολυ­μπια­κούς, τα Πύθια, τα Ίσθμια και τα Νέμεα – βγήκε νικητής.

Κι όχι με κόλπα και πονη­ριές, αλλά με την υπέρ­με­τρη δύναμή του. Το προ­σω­νύ­μιό του ήταν ευθυ­μά­χας, γιατί, αντί προ­σποιού­με­νος να βρίσκει τρόπους να ξεγε­λά­σει τον αντί­παλό του προ­κει­μέ­νου απο­φύ­γει τα κτυ­πή­ματά του, πήγαινε κατευ­θείαν επάνω του να τον αντι­με­τω­πί­σει.

Η συγκυ­ρία το ’φερε να αφήσει ο υπέ­ρο­χος αυτός αθλητής την τελευ­ταία του πνοή στο στάδιο, τον χώρο όπου μεγα­λούρ­γησε. Στην 83η Ολυ­μπιάδα, όπου ο Δια­γό­ρας παρί­στατο ως θεατής, οι γιοί του, Δαμά­γη­τος και Ακου­σί­λαος, στέ­φθη­καν ολυ­μπιο­νί­κες στην πυγ­μα­χία και στο παγκρά­τιο, αντί­στοιχα.

Στην συνέ­χεια έσπευ­σαν να σηκώ­σουν στους ώμους των τον Διαγόρα, και να τον περι­φέ­ρουν θριαμ­βευ­τικά στο στάδιο υπό τις επευ­φη­μίες των θεατών,ένας από τους οποίους ζητω­κραύ­γασε: «πέθανε, Διαγόρα, δεν πρό­κει­ται να ανέβεις στον Όλυμπο». Και ξεψύ­χησε ο Δια­γό­ρας εν μέσω ζητω­κραυ­γών με την εντύ­πωση ότι δεν είχε δα να περι­μέ­νει τίποτε πλέον. Ό,τι μπο­ρούσε να περάσει από ανθρώ­που χέρι το είχε πετύχει. Το να επι­διώ­κει να υπερβεί τα ανθρώ­πινα όριά του, να φτάσει στον Όλυμπο, που του φώναξε ο ενθου­σιώ­δης θεατής, δεν ήταν παρά μια αδιέ­ξοδη ματαιό­τητα.

Ο καη­μέ­νος ο Δια­γό­ρας! Πόσα ωραία πράγ­ματα είχε στε­ρη­θεί εξαι­τίας των αλλε­πάλ­λη­λων επι­τυ­χιών του. Ποιος, αλήθεια, είναι εκείνος που θα ήθελε να χάνει; Η ήττα, όμως, δεν είναι μόνο η πτώση. Είναι και η άδολη εκδί­κηση μέσα σου, η υπό­σχεση ότι την επόμενη φορά θα είσαι εσύ ο νικητής παίρ­νο­ντας το «αίμα» σου πίσω από τον αδύναμο εαυτό σου.

Όταν οι απο­τυ­χίες σου έρχο­νται η μια μετά την άλλη,μπορείς ακόμη να ονει­ρεύ­ε­σαι ότι θα αλλά­ξουν τα πράγ­ματα και να θέλεις να ζήσεις για να απο­λαύ­σεις την στιγμή εκείνη. Τι όνειρα να κάνει εκείνος που οι αλλε­πάλ­λη­λες επι­τυ­χίες τον έχουν πείσει ότι αύριο πάλι η επι­τυ­χία είναι έτοιμη να τον υπο­δε­χθεί; Το μόνο που τον κρατάει στην ζωή είναι το ένστι­κτο της αυτο­συ­ντή­ρη­σης, με το οποίο η φύση φρό­ντισε να εφο­διά­σει όλα ανε­ξαι­ρέ­τως τα έμβια πλά­σματά της.

Οι πιο ένδοξες στιγμές της ζωής μας, λέει ο Φλωμπέρ, δεν είναι οι λεγό­με­νες ημέρες της επι­τυ­χίας μας, αλλά οι μέρες εκείνες, μάλλον, που, ύστερα από την απόρ­ριψη και την απελ­πι­σία, αισθά­νε­σαι να μεγα­λώ­νει μέσα σου η θέληση για ζωή με την υπό­σχεση μαζί για μελ­λο­ντικά επι­τεύγ­ματα.”