H Iρις Mαυράκη αποχαιρετάει την αγαπημένη της αδελφή Nτόρις…

Απο­χαι­ρε­τι­σμός στην Αδελ­φή μου Δωρίς – Ιωνία (Ντό­ρις, Doris) Μαυ­ρά­κη….

Αγα­πη­μέ­νη μου, πως μπο­ρεί κά­ποιος να απο­χαι­ρε­τί­σει έναν αδελ­φό μιαν αδελ­φή…… Κά­πο­τε, μου είχες δώσει το πο­λύ­τι­μο βι­βλίο με τα ποί­η­μα­τα του αγα­πη­μέ­νου μας ποι­η­τή Ναζίμ Χικ­μέτ. Το βι­βλίο του με τα ποι­ή­μα­τα που μου χά­ρι­σες το έχω εδώ, στην άλλη άκρη της Ευ­ρώ­πης, σαν ευαγ­γέ­λιο λο­γο­τε­χνί­ας και ποί­η­σης, ύμνος στην αν­θρώ­πι­νη ύπαρ­ξη και την Ελευ­θε­ρία για την οποία τόσο πολύ αγω­νί­στη­κες στην ζωή σου μέχρι το τέλος. Ενα βράδι, τον Οκτώ­βρη του 1976, τα πρώτα χρό­νια μετά την Δι­κτα­το­ρία, έφυ­γες από την συ­γκέ­ντρω­ση του Δη­μο­κρα­τι­κού Συν­δέ­σμου στην Ρόδο για να πάς σε αφι­σο­κόλ­λη­ση του ΚΚΕ στην Σο­ρω­νή, κι εκεί λίγο πιο πρίν, κα­ρα­δο­κού­σε σε μια πρώτη από­πει­ρα να σε αφα­νί­σει, απο την ιδε­ο­λο­γία σου και την αγω­νι­στι­κό­τητ­τα σου, εκεί­νος, ξέ­ρεις εσύ. Επέ­ζη­σες, του ξέ­φυ­γες και γύ­ρι­σες πίσω, μέσα από τι­τά­νιες μάχες, νο­σο­κο­μεία, χει­ρουρ­γεία, χρό­νια ολό­κλη­ρα. Και συ­νέ­χι­σες να αγω­νί­ζε­σαι για να ζή­σεις, για να προ­σφέ­ρεις, στους συ­ντρό­φους σου, στο συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα, στους ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λους, στην φι­λο­ζω­ι­κή, στους τε­τρά­πο­δους φί­λους σου, με αυ­τα­πάρ­νη­ση, ανι­διο­τέ­λεια, αυ­το­θυ­σία, από το υστέ­ρη­μά σου, θέ­το­ντας την σω­μα­τι­κή, ψυ­χι­κή και πνευ­μα­τι­κή σου ακε­ραιό­τη­τα πάντα σε κίν­δυ­νο. Ανεί­πω­τα σκλη­ρή η κοι­νω­νία και αμεί­λι­κτη, και το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, υπέ­στης απα­νω­τά χτυ­πή­μα­τα, σου μεί­ω­σαν την ανα­πη­ρι­κή σου σύ­ντα­ξη, σου έκο­ψαν το ΕΚΑΣ, αραί­ω­σαν οι φίλοι και οι φίλες, οι συ­νο­δοι­πό­ροι, βί­ω­σες τον ρα­τσι­σμό για τα άτομα με ει­δι­κές ανά­γκες, την δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα …. Και αφέ­θη­κες, σε κέρ­δι­σε τε­λι­κά εκεί­νος που σε πα­ρα­μό­νευε χρό­νια τώρα, γιατί είναι με­γά­λη νίκη για εκεί­νον, να χαθεί από το πρό­σω­πο της γης ένας άν­θρω­πος με τόσο διά­φα­νη και κρυ­στάλ­λι­νη ψυχή, μια σπά­νια γεν­ναία αλλά και γεν­ναιό­δω­ρη ύπρξη. Όμως, για εμάς, τις αδελ­φές σου και τα ανή­ψια σου, ήσουν το φώς στο μο­νο­πά­τι που μας έδει­ξες, οι αξίες και τα ιδα­νι­κά σου ήταν οι βά­σεις και ο φάρος και μέσα από αυτό, εμείς σε εί­χα­με πάντα ως ιδα­νι­κό πρό­τυ­πο. Μο­νά­κρι­βή μου εσύ στον κόσμο μου λες στο τε­λευ­ταίο σου γράμ­μα: «πάει να σπά­σει το κε­φά­λι μου, σβή­νει η καρ­διά μου, Αν σε κρε­μά­σουν, αν σε χάσω θα πε­θά­νω». Θα ζή­σεις, καλή μου, θα ζή­σεις, Η ανά­μνη­σή μου σαν μαύ­ρος κα­πνός θα δια­λυ­θεί στον άνεμο. Θα ζή­σεις, αδελ­φή με τα κόκ­κι­να μαλ­λιά της καρ­διάς μου Οι πε­θα­μέ­νοι δεν απα­σχο­λούν πιό­τε­ρο από ’να χρόνο τους αν­θρώ­πους του ει­κο­στού αιώνα. Από­σπα­σμα από την Μο­νά­κρι­βη του ΝΑΖΙΜ ΧΙΚ­ΜΕΤ σε με­τά­φρα­ση ΓΙΑΝ­ΝΗ ΡΙ­ΤΣΟΥ η αδελ­φή σου Ιρις Μαυ­ρά­κη 05/09/2019 Η Δωρίς – Ιωνία Μαυ­ρά­κη (Doris) γεν­νή­θη­κε στο Φι­σχουκ στην Νότιο Αφρι­κή το 1951. Στην Ρόδο ήρθε με την οι­κο­γέ­νεια της το 1960. Τε­λεί­ω­σε το Κα­ζού­λειο Γυ­μνά­σιο έχο­ντας κάνει και τρία χρό­νια στο Πρα­κτι­κό τμήμα του Βε­νε­το­κλεί­ου και απεφoίτησε από την Ανω­τέ­ρα Του­ρι­στι­κή Σχολή της Ρόδου. Ερ­γά­στη­κε για πολλά χρό­νια ως ξε­νο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λος Ήταν Μέλος του ΚΚΕ και συν­δι­κα­λί­στρια με ενερ­γό δράση στο Σω­μα­τείο των Ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων Ρόδου για πολλά χρό­νια με με­γά­λη προ­σφο­ρά στο Ερ­γα­τι­κό και Συν­δι­κα­λι­στι­κό Κί­νη­μα. Ηταν μέλος της Φι­λο­ζω­ϊ­κής Ρόδου γνω­στή για την αγάπη της για τα ζώα.