Οι πυρκαγιές θα είναι διαρκές φαινόμενο και οι πολίτες καλούνται να αναλάβουν δράση

Η με­γά­λη πυρ­κα­γιά στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή του Κα­λα­μώ­να πι­θα­νο­λο­γεί­ται ότι ξε­κί­νη­σε από έναν υπο­σταθ­μό της ΔΕΗ που βρί­σκε­ται με­τα­ξύ των χω­ριών Θε­ο­λό­γου και Σο­ρω­νής.

Υπο­σταθ­μοί ηλε­κτρι­σμού, με­γά­λοι και μι­κροί, υπάρ­χουν εκα­το­ντά­δες σε όλο το νησί της Ρόδου και όταν υπερ­φορ­τω­θούν μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σουν την αιτία μιας πα­ρό­μοιας κα­τα­στρο­φής. Όμως, δε φταί­ει ο υπο­σταθ­μός που υπερ­φορ­τώ­θη­κε. Ίσο με­ρί­διο ευ­θύ­νης στην πρό­κλη­ση πυρ­κα­γιάς έχει κι ένα ξε­χα­σμέ­νο γυά­λι­νο μπου­κά­λι μέσα στο δάσος, που στις ακραί­ες θερ­μο­κρα­σί­ες των 55 βαθ­μών Κελ­σί­ου (όχι υπό σκιάν) μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει φλόγα στα ξε­ρό­χορ­τα. Η νέα εποχή που πια έχει ξη­με­ρώ­σει θα είναι γε­μά­τη φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές και αυτές μόνο οι πο­λί­τες θα μπο­ρούν να τις προ­λά­βουν.

Οι πο­λί­τες ως εθε­λο­ντές απέ­δει­ξαν τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες ότι μπο­ρούν να επι­τύ­χουν τα πάντα. Με τη δράση τους στις ημέ­ρες της πυρ­κα­γιάς κα­τά­φε­ραν να σώ­σουν δέ­ντρα, να προ­στα­τέ­ψουν ζώα, να δια­φυ­λά­ξουν την κοι­λά­δα των Πε­τα­λού­δων και κυ­ρί­ως να πε­ρι­φρου­ρή­σουν την αν­θρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια. Έχουν ήδη γρα­φτεί ρε­πορ­τάζ για την προ­σφο­ρά όλων εκεί­νων που έφτα­σαν μέχρι τον Κα­λα­μώ­να, για να δια­θέ­σουν ό,τι μπο­ρού­σαν. Τα πρό­σω­πα εκεί­να στην πράξη έδω­σαν άφεση αμαρ­τιών προς όλους τους άλ­λους που απλώς πα­ρέ­με­ναν στα καφέ και στις πα­ρα­λί­ες, απο­λαμ­βά­νο­ντας τον προ­σω­πι­κό τους πα­ρά­δει­σο και έστα­ζαν χολή για τα θέ­μα­τα που δε γνώ­ρι­ζαν.

Τώρα αρ­χί­ζουν οι πραγ­μα­τι­κές ανά­γκες

Οι πυρ­κα­γιές ανα­μέ­νε­ται να πολ­λα­πλα­σια­στούν. Αυτό θα συμ­βεί νο­μο­τε­λεια­κά και απο­τε­λεί την εκτί­μη­ση όλων των επι­στη­μό­νων που ασχο­λού­νται με τα δάση. Τώρα πια, αν υπό το γυμνό φως του ήλιου (κι όχι υπό σκιάν) με­τρη­θεί η θερ­μο­κρα­σία πάνω σ’ ένα με­ταλ­λι­κό κον­σερ­βο­κού­τι, η έν­δει­ξη μπο­ρεί να δεί­ξει ακόμα και τους 70 βαθ­μούς Κελ­σί­ου. Αν το κον­σερ­βο­κού­τι βρε­θεί ανά­με­σα σε ξερές πευ­κο­βε­λό­νες, τότε η πυρ­κα­γιά θα είναι ανα­πό­φευ­κτη. Δε θα φταί­ει το εύ­φλε­κτο πεύκο, που απο­τε­λεί το επί­κε­ντρο της ελ­λη­νι­κής, ορει­νής βλά­στη­σης, αλλά εκεί­νος που πέ­τα­ξε τα σκου­πί­δια του στο δάσος.

Είναι ώρα ευ­θύ­νης και δρά­σης για τους πο­λί­τες ώστε να κα­θα­ρί­σουν το πε­ρι­βάλ­λον από όλα εκεί­να που μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σουν την αιτία της πυρ­κα­γιάς. Είναι μια δου­λειά που μπο­ρεί να γίνει απο­κλει­στι­κά από τις εθε­λο­ντι­κές ορ­γα­νώ­σεις (με την υπο­στή­ρι­ξη των Δήμων ή της Πε­ρι­φέ­ρειας), οι οποί­ες και θα ανα­λά­βουν τη δια­τή­ρη­ση της σω­στής κα­θα­ριό­τη­τας στο πέ­ρα­σμα του χρό­νου. Το ορ­γα­νω­μέ­νο κρά­τος (Κυ­βέρ­νη­ση – αντι­πο­λί­τευ­ση) δε μπο­ρεί να ανα­λά­βει το έργο αυτό κι όταν το πρά­ξει, θα είναι μια ενέρ­γεια απλώς πρό­σκαι­ρη και χωρίς συ­νέ­χεια.

Δεν είναι τυ­χαίο το γε­γο­νός αυτό: Όταν προ­χθές ο υπουρ­γός  Ανά­πτυ­ξης Νίκος Πα­πα­θα­νά­σης, συ­νο­δευό­με­νος από τους ντό­πιους βου­λευ­τές Βα­σί­λη Υψη­λά­ντη, Γιάν­νη Παπά και Μάνο Κόν­σο­λα επι­σκέ­φθη­καν την πε­ριο­χή της φω­τιάς και το καυτό μέ­τω­πο, κι­νή­θη­καν μ’ ένα πο­λυ­τε­λές και εν­δε­χο­μέ­νως θω­ρα­κι­σμέ­νο αυ­το­κί­νη­το. Το πρό­βλη­μα είναι ότι η μη­χα­νή του αυ­το­κι­νή­του των πο­λι­τι­κών πα­ρέ­με­νε σε λει­τουρ­γία, προ­φα­νώς για να λει­τουρ­γεί το κλι­μα­τι­στι­κό, ακόμα κι όταν αυτό ήταν σταθ­μευ­μέ­νο και οι πο­λι­τι­κοί επι­σκε­πτό­ντου­σαν τις κα­τε­στραμ­μέ­νες επι­χει­ρή­σεις. Ίσως να έφται­γε ο σοφέρ που ζε­σται­νό­ταν και τους πε­ρί­με­νε, ίσως πάλι όχι. Όμως, η αντί­θε­ση της μάχης με τις φλό­γες και της ‘δρο­σε­ρής κούρ­σας’ έμει­ναν ζέ­ου­σες στα μάτια των εθε­λο­ντών. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση οι υπο­σχέ­σεις τους: «εί­μα­στε κοντά σας» και το «νιώ­θου­με τον πόνο σας» στην πράξη κάηκε μέσα στο κλι­μα­τι­στι­κό του αυ­το­κι­νή­του που τους με­τέ­φε­ρε.

Η Κοι­λά­δα των Πε­τα­λού­δων

Το φυ­σι­κό μνη­μείο σώ­θη­κε. Η κα­τα­πρά­σι­νη κοι­λά­δα, όπως φαί­νε­ται και από τις φω­το­γρα­φί­ες, άντε­ξε από τους πυ­κνούς κα­πνούς και ευ­τυ­χώς έμει­νε μα­κριά από τις φλό­γες. Η σω­τη­ρία της δεν ήταν τυ­χαία, καθώς οι πυ­ρο­σβε­στι­κές δυ­νά­μεις έκα­ναν τι­τά­νιο αγώνα για να κρα­τή­σουν το μέ­τω­πο όσο το δυ­να­τόν μα­κριά. Μά­λι­στα, είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό το ό,τι μια από τις ανα­ζω­πυ­ρώ­σεις έγινε ακρι­βώς 200 μέτρα μα­κριά από την εί­σο­δο της κοι­λά­δας.

Οι πι­λό­τοι, οι πυ­ρο­σβέ­στες, οι μο­νά­δες εθνο­φυ­λα­κής, οι εθε­λο­ντές πυ­ρο­σβέ­στες, οι εθε­λο­ντι­κές ορ­γα­νώ­σεις, ο αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Χρή­στος Ευ­στρα­τί­ου και ο δή­μαρ­χος Ρόδου Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης βρι­σκό­ντου­σαν εκεί διαρ­κώς κι έδι­ναν οδη­γί­ες για την πτήση των αε­ρο­σκα­φών και την κί­νη­ση οχη­μά­των και πε­ζο­πό­ρων τμη­μά­των.

Σί­γου­ρα, λόγω του κα­πνού πολλά από τα λε­πι­δό­πτε­ρα θα έχουν πνι­γεί από ασφυ­ξία. Ωστό­σο, εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν πολ­λές ζω­ντα­νές πε­τα­λού­δες και όλες είναι συ­γκε­ντρω­μέ­νες σε ση­μεία που βρί­σκο­νται κοντά στην επι­φά­νεια του νερού. Φαί­νε­ται ότι έχει λει­τουρ­γή­σει μέσα τους το έν­στι­κτο της επι­βί­ω­σης.

Η Φάρμα των Στρου­θο­κα­μή­λων

Ο «Φώτης» είναι μια νεαρή κα­μή­λα, που γεν­νή­θη­κε τον πε­ρα­σμέ­νο Ια­νουά­ριο, ανή­με­ρα των Φώτων. Από προ­χθές ο Φώτης είναι ορ­φα­νός και κλαί­ει σα μωρό παιδί. Χρειά­ζε­ται αγάπη. Ο Γιώρ­γος και η Γε­ωρ­γία Κα­λα­φα­τά είναι τώρα οι γο­νείς του, όπως είναι και οι γο­νείς όλων εκεί­νων των ζω­ντα­νών που απέ­μει­ναν σε μια φάρμα όπου τα πάντα τρι­γύ­ρω είναι κα­μέ­να.

Η φάρμα συ­ντη­ρεί πολύ με­γά­λο αριθ­μό ζώων και χρειά­ζο­νται τροφή (κυ­ρί­ως σι­τά­ρι και ξερό χόρτο), καθώς επί­σης και πλα­στι­κούς σω­λή­νες άρ­δευ­σης (Φ16, Φ20, Φ25), μαζί με τους συν­δε­τή­ρες τους. Ήδη έχουν γίνει αρ­κε­τές προ­σφο­ρές, ωστό­σο η ανά­γκη θα είναι διαρ­κής.

Σε ό,τι αφορά στα ζώα που ζού­σαν ελεύ­θε­ρα στα κα­μέ­να δάση (ελά­φια, αι­γο­πρό­βα­τα, λαγοί, κλπ) οι εθε­λο­ντι­κές ορ­γα­νώ­σεις και μια κοι­νω­νι­κή επι­χεί­ρη­ση έχουν ανα­λά­βει την συ­γκέ­ντρω­ση τρο­φί­μων και τη δια­σφά­λι­ση πό­σι­μου νερού για τις ανά­γκες τους.