Υπόθεση Ρόδου για επιμέλεια και μετακίνηση παιδιών στη Γερμανία οδηγεί σε απόρριψη αγωγής 250.000 ευρώ κατά του Δημοσίου

Η υπό­θε­ση ξε­κι­νά από τη Ρόδο και εξε­λίσ­σε­ται σε μια πο­λυ­ε­τή δι­κα­στι­κή δια­δρο­μή που άγ­γι­ξε την οι­κο­γε­νεια­κή ζωή, τις δια­δι­κα­σί­ες επι­μέ­λειας και την ποι­νι­κή διε­ρεύ­νη­ση κα­ταγ­γε­λιών. Στο τε­λευ­ταίο της επει­σό­διο, δεν συ­ζη­τή­θη­κε ξανά η ουσία των γε­γο­νό­των, αλλά το αν μπο­ρεί να στα­θεί αγωγή κατά του Δη­μο­σί­ου για ηθική βλάβη, όταν αυτή απο­δί­δε­ται σε πρά­ξεις και κρί­σεις δι­κα­στι­κών ορ­γά­νων.

Το Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Αθη­νών, με πρό­σφα­τη από­φα­σή του, επι­κύ­ρω­σε την πρω­τό­δι­κη κρίση και απέρ­ρι­ψε την έφεση, κλεί­νο­ντας τη συ­γκε­κρι­μέ­νη δι­κα­στι­κή οδό για τον ενά­γο­ντα.

Η υπό­θε­ση αφορά ημε­δα­πό που πα­ντρεύ­τη­κε στη Ρόδο στις 27 Δε­κεμ­βρί­ου 2009 με γυ­ναί­κα γερ­μα­νι­κής ιθα­γέ­νειας και απέ­κτη­σαν 2 παι­διά, γεν­νη­μέ­να στη Ρόδο στις 18 Μαΐου 2010 και 17 Ιου­νί­ου 2012. Μετά τη διά­σπα­ση της συμ­βί­ω­σης, απο­φά­σεις ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων ρύθ­μι­σαν προ­σω­ρι­νά την επι­μέ­λεια και την επι­κοι­νω­νία.

Στις 11 Δε­κεμ­βρί­ου 2013 η μη­τέ­ρα ανα­χώ­ρη­σε με τα παι­διά για τη Γερ­μα­νία, με ενη­μέ­ρω­ση ότι πρό­κει­ται για τα­ξί­δι δια­κο­πών. Η επι­στρο­φή στη Ρόδο, που ανα­με­νό­ταν στις 13 Ια­νουα­ρί­ου 2014, δεν έγινε και τα παι­διά πα­ρέ­μει­ναν στη Γερ­μα­νία.

Ακο­λού­θη­σαν κι­νή­σεις του πα­τέ­ρα στα ελ­λη­νι­κά δι­κα­στή­ρια, με αι­τή­μα­τα για επι­μέ­λεια και επι­στρο­φή των παι­διών, ενώ πα­ράλ­λη­λα ανα­πτύ­χθη­καν δια­δι­κα­σί­ες και στη Γερ­μα­νία.

Με­τα­γε­νέ­στε­ρα, σε αγωγή που κα­τα­τέ­θη­κε στη Ρόδο για ορι­στι­κή επι­μέ­λεια, τα ελ­λη­νι­κά δι­κα­στή­ρια έκρι­ναν ότι δεν έχουν διε­θνή δι­καιο­δο­σία για να δι­κά­σουν το αί­τη­μα, θε­ω­ρώ­ντας ότι η συ­νή­θης δια­μο­νή των παι­διών είχε ήδη με­τα­φερ­θεί στη Γερ­μα­νία.

Η υπό­θε­ση έφτα­σε έως τον Άρειο Πάγο και η αναί­ρε­ση απορ­ρί­φθη­κε το 2019. Ο πα­τέ­ρας υπο­στή­ρι­ξε στη συ­νέ­χεια ότι η ερ­μη­νεία ευ­ρω­παϊ­κών κα­νό­νων έγινε εσφαλ­μέ­να και ότι δεν ζη­τή­θη­κε κα­θο­δή­γη­ση μέσω προ­δι­κα­στι­κού ερω­τή­μα­τος, όπως ανέ­φε­ρε.

Με αυτά τα στοι­χεία, προ­σέ­φυ­γε αρ­γό­τε­ρα κατά του Δη­μο­σί­ου, ζη­τώ­ντας χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για ηθική βλάβη, συν­δέ­ο­ντας την ψυ­χι­κή επι­βά­ρυν­ση με την πο­ρεία των δι­κα­στι­κών κρί­σε­ων και με την εξέ­λι­ξη της επα­φής του με τα παι­διά, που, όπως πε­ριέ­γρα­ψε, πε­ριο­ρί­στη­κε σε τη­λε­φω­νι­κή επι­κοι­νω­νία.

Πα­ράλ­λη­λα με τα οι­κο­γε­νεια­κά δι­κα­στή­ρια, υπήρ­ξαν και ποι­νι­κές δια­δι­κα­σί­ες που ξε­κί­νη­σαν από μη­νύ­σεις του πα­τέ­ρα. Σε μία από αυτές, υπήρ­ξε κα­τα­δι­κα­στι­κή από­φα­ση σε πρώτο βαθμό, όμως σε δεύ­τε­ρο βαθμό εκ­δό­θη­κε αθω­ω­τι­κή από­φα­ση.

Ο ενά­γων προ­έ­βα­λε ότι στη δευ­τε­ρο­βάθ­μια ποι­νι­κή δίκη δεν εξε­τά­στη­κε μάρ­τυ­ρας κα­τη­γο­ρί­ας, πα­ρό­τι, κατά τον ισχυ­ρι­σμό του, ήταν παρών και κλη­τευ­μέ­νος. Αυτό το ση­μείο εντά­χθη­κε επί­σης στην αγωγή κατά του Δη­μο­σί­ου, ως πρό­σθε­τη αιτία ηθι­κής βλά­βης.

Η αγωγή κα­τα­τέ­θη­κε στις 16 Ιου­λί­ου 2020 στο Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Αθη­νών και αφο­ρού­σε συ­νο­λι­κό ποσό 250.000 ευρώ. Στη συ­νέ­χεια το αί­τη­μα με­τα­τρά­πη­κε σε έντο­κο ανα­γνω­ρι­στι­κό.

Το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε την αγωγή ως απα­ρά­δε­κτη, κρί­νο­ντας ότι:

Για το σκέ­λος που στη­ρι­ζό­ταν σε ισχυ­ρι­σμούς πα­ρα­βί­α­σης ευ­ρω­παϊ­κού δι­καί­ου από πο­λι­τι­κά δι­κα­στή­ρια, το διοι­κη­τι­κό δι­κα­στή­ριο δεν ήταν το αρ­μό­διο να τη δι­κά­σει.

Για το σκέ­λος που αφο­ρού­σε στα ποι­νι­κά δι­κα­στή­ρια, δεν υπήρ­χε η δυ­να­τό­τη­τα να στη­ρι­χθεί αξί­ω­ση απο­ζη­μί­ω­σης με τον τρόπο που ζη­τή­θη­κε.

Ο πα­τέ­ρας άσκη­σε έφεση, όμως το Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Αθη­νών δια­τή­ρη­σε την ίδια κα­τεύ­θυν­ση.

Το Δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε την έφεση ως αβά­σι­μη. Πα­ράλ­λη­λα, με εκτί­μη­ση των πε­ρι­στά­σε­ων, απάλ­λα­ξε τον εκ­κα­λού­ντα από τα δι­κα­στι­κά έξοδα του Δη­μο­σί­ου.

Στον πυ­ρή­να της, η υπό­θε­ση δεν εξε­λί­χθη­κε σε νέα κρίση για το τι έγινε στη Ρόδο, ούτε σε επα­νε­ξέ­τα­ση των οι­κο­γε­νεια­κών και ποι­νι­κών φα­κέ­λων. Το βα­σι­κό ερώ­τη­μα ήταν αν ο ενά­γων μπο­ρεί να διεκ­δι­κή­σει χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση από το Δη­μό­σιο για ηθική βλάβη, όταν αυτή συν­δέ­ε­ται με απο­φά­σεις και χει­ρι­σμούς δι­κα­στη­ρί­ων, και ποιο δι­κα­στή­ριο είναι αρ­μό­διο να εξε­τά­σει μια τέ­τοια αξί­ω­ση.