Δημοσιογράφος της DW: Ταξίδεψα από τη Βόννη για να εμβολιαστώ στην Αθήνα

Η δημο­σιο­γρά­φος Ειρήνη Ανα­στο­σο­πού­λου, η οποία ζει στη Γερ­μα­νία και είναι αντα­πο­κρί­τρια της Deutsche Welle (DW) στην Ελλάδα, ταξί­δεψε από τη Βόννη στην Αθήνα για να εμβο­λια­στεί και περι­γρά­φει την εμπει­ρία της με άρθρο της στο γερ­μα­νικό μέσο. Η δημο­σιο­γρά­φος συγκρί­νει τη δια­δι­κα­σία του εμβο­λια­σμού στις δύο χώρες και σημειώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά ότι συνά­ντησε «μια δια­δι­κα­σία που ανα­ζη­τούσα και περί­μενα να συνα­ντήσω στην οργα­νω­μένη Γερ­μα­νία, αλλά την βρήκα στην “ανορ­γά­νωτη” Ελλάδα».

Ανα­λυ­τικά, η δημο­σιο­γρά­φος περι­γρά­φει την εμπει­ρία της ως εξής:

«Η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Καταρ­χήν σε επίπεδο δια­δι­κα­σίας. Αρνη­τικό τεστ PCR όχι παλαιό­τερο από 72 ώρες, επιλογή ημέρας που να πετά η αερο­πο­ρική εται­ρεία και μετα­κί­νηση με δύο τραίνα στο αερο­δρό­μιο, επειδή κατ΄ εξαί­ρεση την ημέρα της πτήσης οι Γερ­μα­νι­κοί Σιδη­ρό­δρο­μοι έκαναν εργα­σίες ανα­βάθ­μι­σης του σιδη­ρο­δρο­μι­κού δικτύου. Αλλά υπήρχαν και εκπλή­ξεις της τελευ­ταίας στιγμής:

Η αερο­πο­ρική εται­ρεία ελλεί­ψει επι­βα­τών συγ­χώ­νευσε δύο πτήσεις σε μία με απο­τέ­λε­σμα να αλλάξει η ημε­ρο­μη­νία της πτήσης και να γίνει μέσω άλλης πόλης. Άρα, αλλαγή δύο αερο­πλά­νων. Στις δυσκο­λίες προ­στέ­θηκε και το ότι η αιω­ρού­μενη γόνδολα που μετα­φέ­ρει επι­βά­τες από τον σιδη­ρο­δρο­μικό σταθμό στο αερο­δρό­μιο είχε χαλάσει και η μετα­φορά γίνο­νταν με λεω­φο­ρείο. Με αερο­πλάνα και (σχεδόν) βαπόρια, τρα­γού­δησε ο Σαβ­βό­που­λος…

Απλά, χωρίς γρα­φειο­κρα­τία

Η απόφαση δεν ήταν εύκολη και από πλευράς ουσίας. Το εμβόλιο της AstraZeneca έχει ενο­χο­ποι­η­θεί για θρομ­βώ­σεις κυρίως στον εγκέ­φαλο με περι­στα­τικά, ελά­χι­στα μεν, αλλά υπαρκτά, σε όλες τις χώρες όπου χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε. Όμως εάν περί­μενα τις δύσκαμ­πτες, αργό­συρ­τες και γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες εμβο­λια­σμού στη Γερ­μα­νία, ίσως και να περ­νού­σαν ακόμη μήνες μέχρι να έρθει η σειρά μου, και ίσως να έπρεπε να κάνω το ίδιο εμβόλιο. Στην Ελλάδα, ωστόσο, η κατά­σταση δια­μορ­φώ­νο­νταν δια­φο­ρε­τικά.

Η ηλι­κιακή μου ομάδα είχε ανοίξει, ΑΦΜ και ΑΜΚΑ διέθετα. Συγ­γε­νής μου μπήκε στην διεύ­θυνση emvolio.gr (γιατί από το εξω­τε­ρικό δεν επι­τρέ­πει το σύστημα) και η ημε­ρο­μη­νία με «περί­μενε». Την άλλαξα για να συμπέ­σει με το καθο­λικό Πάσχα της άδειάς μου και το σύστημα «αντέ­δρασε». Είχα ακόμη και τη δυνα­τό­τητα να επιλέξω το εμβο­λια­στικό κέντρο με δια­θε­σι­μό­τητα για ραντε­βού. Τόσο απλά. Αμέσως μου ήρθε μήνυμα στο μέιλ μου και στο κινητό μου προς επι­βε­βαί­ωση του εμβο­λια­στι­κού κέντρου, της ώρας και της ημέρας. Όχι μόνο του πρώτου αλλά και του δεύ­τε­ρου εμβο­λια­σμού μετά από 12 εβδο­μά­δες.

Τόσο απλά, χωρίς κόπο, χωρίς τηλε­φω­νή­ματα, γρα­φειο­κρα­τία και ξεχω­ρι­στές δια­τυ­πώ­σεις, με σεβασμό στον πολίτη. Μια δια­δι­κα­σία που ανα­ζη­τούσα και περί­μενα να συνα­ντήσω στην οργα­νω­μένη Γερ­μα­νία, αλλά την βρήκα στην «ανορ­γά­νωτη» Ελλάδα με το σημα­ντικό φορτίο χώρας του ευρω­παϊ­κού νότου, όπως καθιε­ρώ­θηκε την τελευ­ταία δεκα­ε­τία της δημο­σιο­νο­μι­κής και οικο­νο­μι­κής κρίσης στην ΕΕ.

Για κάποιον που ζει στη Γερ­μα­νία, αυτό ισο­δυ­να­μεί σε κάθε περί­πτωση με ανέλ­πι­στη έκπληξη. Ίσως στο υπο­συ­νεί­δητο να προ­κα­λεί και ψήγματα περη­φά­νειας, δεν μπορώ να το ελέγξω. Οι εκπλή­ξεις με συνό­δευ­σαν και τις πρώτες ημέρες δια­μο­νής στην Αθήνα. Το emvolio.gr με βομ­βάρ­διζε καθη­με­ρινά με sms και μέιλ υπεν­θύ­μι­σης του ραντε­βού. Μου έσπασε τα νεύρα. Οι ειδή­σεις από τη Γερ­μα­νία, τη Βρε­τα­νία, τη Γαλλία για το εμβόλιο της AstraZeneca δεν ήταν καθόλου ενθαρ­ρυ­ντι­κές. Η αρθρο­γρα­φία για τα θρομ­βω­τικά επει­σό­δια με νεκρούς πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νταν. Χώρες ανέ­στει­λαν τους εμβο­λια­σμούς…

Στον δρόμο της ανοσίας

Η Μόνιμη Επι­τροπή Εμβο­λια­σμού (Stiko) της Γερ­μα­νίας συνέ­στησε μάλιστα η δεύτερη δόση να γίνει με άλλο εμβόλιο. Η εμπι­στο­σύνη μου κλο­νί­στηκε. Μέχρι την τελευ­ταία στιγμή αμφι­τα­λα­ντευό­μουν. Το δίλημμα τερά­στιο. Τί θα έπρεπε να κάνω; Μήπως να ακυρώσω το ραντε­βού; Απευ­θύν­θηκα σε συνα­δέλ­φους και φίλους που έκαναν το εμβόλιο, σε γνω­στούς και άγνω­στους για­τρούς για να εκφράσω τους φόβους μου.

Όλοι με δια­βε­βαί­ω­σαν ότι οι παρε­νέρ­γειες είναι αριθ­μη­τικά ελά­χι­στες μπροστά στα οφέλη από την ανα­χαί­τιση του ίδιου του κορω­νοϊού. Το σπέρμα αμφι­βο­λίας με ακο­λού­θησε ακόμη και όταν ανέ­βαινα διστα­κτικά τη σκάλα του εμβο­λια­στι­κού κέντρου στην καρδιά της Αθήνας. Το περι­βάλ­λον από πλευράς επί­πλω­σης και συντή­ρη­σης του χώρου δεν ήταν αυτό που βλέπω στη Γερ­μα­νία. Αλλά σε τέτοιες περι­πτώ­σεις σημασία έχει το έμψυχο δυνα­μικό.

Και εδώ επι­βε­βαιώ­θηκε για άλλη μια φορά πόσο καταρ­χήν άνθρω­ποι είναι οι ?Έλληνες γιατροί. Ο συγκε­κρι­μέ­νος γιατρός του κέντρου με καθη­σύ­χασε και πάλι και μου έδωσε οδηγίες για τις επό­με­νες ημέρες. Η νοση­λεύ­τρια που μου έκανε το εμβόλιο με παρα­κο­λου­θούσε όλο το ημίωρο που κάθισα μετά τον εμβο­λια­σμό.

Τρέφω τερά­στιο σεβασμό στους Έλληνες και τις Ελλη­νί­δες για­τρούς και το νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό, γιατί δεν είναι μόνο καλοί γιατροί, αλλά και πολύ ανθρώ­πι­νοι. Αυτό, χωρίς καμιά διάθεση γενι­κεύ­σεων, δια­φέ­ρει αρκετά σε σχέση με τους γερ­μα­νούς για­τρούς, που λόγω ψυχο­σύν­θε­σης και νοο­τρο­πίας έχουν μια δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση των ασθενών.

Τώρα βρί­σκο­μαι σε μετεμ­βο­λια­στική φάση, αφού πέρασα τα γνωστά συμ­πτώ­ματα. Το βασι­κό­τερο είναι ότι ξεκί­νησε η δια­δι­κα­σία ανά­πτυ­ξης ανοσίας για να ανα­κτήσω μερική ελευ­θε­ρία μετα­κι­νή­σεων που έχω ανάγκη λόγω εργα­σίας. Και επι­στρέ­φο­ντας στη Γερ­μα­νία με το καλό, έχω πολλά να διηγηθώ.»

Πηγή: liberal.gr