To ΣτΕ μπλοκάρει τα αυθαίρετα – Δεν εξαιρούνται από τους δασικούς χάρτες

Αντι­συ­νταγ­μα­τική κρίθηκε από την η Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας με πρόεδρο την κ. Αικ. Σακελ­λα­ρο­πού­λου και ειση­γήτη τον κ. Χ. Ντου­χάνη η διάταξη νόμου με την οποία εξαι­ρού­νται οι περιο­χές με αυθαί­ρετα από την ανάρ­τηση των δασικών χαρτών.

Ειδι­κό­τερα, οι δικα­στές του ανώ­τα­του ακυ­ρω­τι­κού δικα­στη­ρίου έκριναν με την 685/2019 απόφασή τους, ότι η διάταξη του άρθρου 23 παρ. 4 του ν. 3889/2010, όπως αντι­κα­τα­στά­θηκε με το άρθρο 153 παρ. ΙΑ του ν. 4389/2016, με την οποία εξαι­ρού­νται από την ανάρ­τηση των δασικών χαρτών οι επί­μα­χες περιο­χές, είναι αντί­θετη στο άρθρο 24 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος.

Το σκε­πτικό του ΣτΕ

Με την πολύ σημα­ντική αυτή απόφαση τους οι δικα­στές ξεκα­θα­ρί­ζουν την προ­στα­σία που παρέχει το ίδιο το Σύνταγμα στα δάση και τις δασικές εκτά­σεις, ως φυσικά αγαθά, και την υπο­χρέ­ωση του νομο­θέτη να παίρνει προ­λη­πτικά και κατα­σταλ­τικά μέτρα για την προ­στα­σία τους. Σύμφωνα με το σκε­πτικό της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ, « η συνταγ­μα­τική υπο­χρέ­ωση δια­φύ­λα­ξης του εν γένει δασικού πλούτου της χώρας καθιστά κατ’εξαί­ρεση μόνον επι­τρε­πτή τη μετα­βολή της μορφής των δασικού χαρα­κτήρα εκτά­σεων, εφόσον προέχει για την εθνική οικο­νο­μία η αγρο­τική εκμε­τάλ­λευση ή άλλη χρήση, επι­βαλ­λό­μενη από λόγους δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος, ενώ ουδέ­ποτε απο­τε­λεί προ­έ­χουσα χρήση η αξιο­ποί­ηση δασικού χαρα­κτήρα εκτά­σεων για οικι­στι­κούς σκοπούς, οι οποίοι δεν συνι­στούν λόγους υπέρ­τε­ρου δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος, που θα δικαιο­λο­γού­σαν τη μετα­βολή του προ­ο­ρι­σμού του δάσους.

Εξάλλου, ο συνταγ­μα­τι­κός νομο­θέ­της, γνω­ρί­ζο­ντας ότι η προ­στα­τευ­τική του δασικού πλούτου νομο­θε­σία, οσο­δή­ποτε ολο­κλη­ρω­μένη και αυστηρή, δεν θα μπο­ρούσε να εγγυ­η­θεί την απο­τε­λε­σμα­τική προ­στα­σία του χωρίς τον έγκυρο εντο­πι­σμό και την κατα­γραφή των δασικού χαρα­κτήρα εκτά­σεων, ανήγαγε σε συνταγ­μα­τική υπο­χρέ­ωση την κατάρ­τιση Δασο­λο­γίου, προ­κει­μέ­νου τα δασικά όργανα να προ­βαί­νουν έγκαιρα στις ανα­γκαίες ενέρ­γειες σε περί­πτωση αθέ­μι­των επεμ­βά­σεων σε δάσος ή δασική έκταση και να διευ­κο­λύ­νε­ται η άμεση απο­κα­τά­σταση της δασικής μορφής σε περι­πτώ­σεις αλλοί­ω­σης ή μετα­βο­λής της από ανθρώ­πι­νες ενέρ­γειες ή άλλα αίτια». Κατόπιν τούτων, κρίθηκε ότι η προ­σβαλ­λό­μενη κοινή υπουρ­γική απόφαση, με την οποία ορί­σθη­καν τα κρι­τή­ρια προσ­διο­ρι­σμού της οικι­στι­κής πύκνω­σης, είναι μη νόμιμη και ακυ­ρω­τέα.

Δεν εξυ­πη­ρε­τεί κάποιο σκοπό δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος

Για τους δικα­στές, οι εν λόγω συγκε­ντρώ­σεις κτιρίων δεν εμπί­πτουν ούτε σε πολε­ο­δο­μη­μέ­νες περιο­χές ή νομίμως υφι­στα­μέ­νους οικι­σμούς, ούτε σε περιο­χές υπό έγκριση σχεδίων ή υπό οριο­θέ­τηση οικι­σμών, ενώ δεν προ­βλέ­πε­ται άλλη δια­δι­κα­σία που θα δια­σφά­λιζε ότι οι εκτά­σεις αυτές θα συμπε­ρι­λη­φθούν στους ορι­στι­κούς δασι­κούς χάρτες. Για να κατα­λή­ξουν, ότι η εξαί­ρεση των οικι­στι­κών πυκνώ­σεων από τους δασι­κούς χάρτες δεν εξυ­πη­ρε­τεί ούτε υπα­γο­ρεύ­ε­ται από κάποιο σκοπό δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος, του­να­ντίον είναι απρό­σφορη για την επι­τά­χυνση της κύρωσης των δασικών χαρτών ή για την ενη­μέ­ρωση της Διοί­κη­σης.

H απόφαση του δικα­στη­ρίου εμπε­ριέ­χει και τη σκέψη ότι το πρό­βλημα των οικι­στι­κών πυκνώ­σεων δεν μπορεί να λυθεί με την επι­βρά­βευση της αυθαί­ρε­της δόμησης εντός δασών, «αντι­θέ­τως δε προ­ϋ­πο­θέ­τει την έγκυρη κατα­γραφή των δασών και των δασικών εκτά­σεων στον αναρ­τώ­μενο δασικό χάρτη και κατ’επέ­κταση στο δασο­λό­γιο, την οποία, όμως, ματαιώ­νουν επ’αόρι­στον οι επί­μα­χες δια­τά­ξεις.

Πράγ­ματι, ενώ ο νομο­θέ­της προ­βλέ­πει ειδική δια­δι­κα­σία για την προ­σθήκη στο δασικό χάρτη και, εν τέλει, στο δασο­λό­γιο, των δασικών εκτά­σεων των κίτρι­νων περι­γραμ­μά­των, όσων, δηλαδή, περι­λαμ­βά­νο­νται ακόμη και σε περιο­χές για τις οποίες έχουν εκδοθεί διοι­κη­τι­κές πράξεις που, ενδε­χο­μέ­νως, ενθάρ­ρυ­ναν την πεποί­θηση των πολιτών ότι αυτές δεν είναι δασικές (μη νόμιμες ή ασαφείς οριο­θε­τή­σεις οικι­σμών, ημι­τε­λείς πολε­ο­δο­μή­σεις κ.λπ.), ο ίδιος νομο­θέ­της εμφα­νί­ζε­ται, ταυ­το­χρό­νως, να εξαιρεί, και από την ανάρ­τηση ακόμη των δασικών χαρτών, εκτά­σεις, ορι­σμέ­νες από τις οποίες δομή­θη­καν όλως αυθαι­ρέ­τως, χωρίς καμία ένδειξη νομι­μο­φά­νειας και κατά προφανή παρά­βαση των κανόνων του κράτους δικαίου»

Πηγή ethnos.gr