Α-τυπος και υπογραμμός: Παραφωνίες

Η νέα του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος βρί­σκε­ται προ των πυλών και η Ρόδος, ετοι­μά­ζε­ται να υπο­δε­χθεί τους πρώ­τους επι­σκέ­πτες. Κάθε χρόνο τέ­τοια εποχή ο Δήμος -ορθώς- μπαί­νει στο στό­χα­στρο για όσα πρό­λα­βε να κάνει και κυ­ρί­ως για όσα δεν πρό­λα­βε, ώστε να γί­νουν όλες οι απα­ραί­τη­τες ερ­γα­σί­ες. Συ­νή­θως, δεν προ­λα­βαί­νει, και πάντα υπάρ­χουν έτοι­μες δι­καιο­λο­γί­ες. Αλλά αυτό είναι άλλο κε­φά­λαιο.

Είναι δύ­σκο­λο, να δεις την πόλη που ζεις και ερ­γά­ζε­σαι, την πόλη που βλέ­πεις κα­θη­με­ρι­νά, που προ­σπερ­νάς τις ομορ­φιές της και έχεις συ­νη­θί­σει τις ασχή­μιες της, με την ματιά του του­ρί­στα. Κά­νο­ντας μια βόλτα στο κέ­ντρο της πόλης, κά­νο­ντας τον του­ρί­στα στην όμορ­φη πόλη μου, το μάτι μου έπεσε σε μία πλα­στι­κή άσπρη κα­ρέ­κλα, που ήταν κάτω από μια δια­φη­μι­στι­κή κόκ­κι­νη ομπρέ­λα, δίπλα είχε έναν δια­φη­μι­στι­κό κάδο απορ­ριμ­μά­των εται­ρεί­ας πα­γω­τών και αυτά συ­νέ­θε­ταν το σκη­νι­κό μπρο­στά από μία κα­ντί­να προ­χει­ρο­φτιαγ­μέ­νη και το­πο­θε­τη­μέ­νη στην μέση του που­θε­νά. Μια πα­ρα­φω­νία στο κέ­ντρο της πόλης της Ρόδου… Όμως, δεν ήταν μόνο αυτή. Πιο κάτω είχε κι άλλη, πα­ρα­δί­πλα είχε κι άλλη, λίγα μέτρα πα­ρα­κά­τω κι άλλη…

Στο ιστο­ρι­κό κέ­ντρο της πόλης της Ρόδου, οι πα­ρα­φω­νί­ες είναι πολ­λές. Κα­ντί­νες, πά­γκοι, κιό­σκια… Χωρίς καμία τάξη, χωρίς καμία σειρά, με μία αι­σθη­τι­κή που δεν ται­ριά­ζει στη Ρόδο.

Αι­σθη­τι­κή… εδώ ο κό­σμος καί­γε­ται, θα πει κά­ποιος, κι εσύ μιλάς και αι­σθη­τι­κή, κα­λαι­σθη­σία και τάξη. Ψιλά γράμ­μα­τα… Ή μήπως όχι;

Ενας τόπος που έχει επεν­δύ­σει στον του­ρι­σμό και που κά­πο­τε με­σου­ρα­νού­σε ως προ­ο­ρι­σμός ποιο­τι­κού του­ρι­σμού, θα πρέ­πει να μπο­ρεί να κάνει την δια­φο­ρά. Και η δια­φο­ρά, κρί­νε­ται στις λε­πτο­μέ­ρειες.

Ένα νησί όπως η Ρόδος, που η ιστο­ρία της και ο πο­λι­τι­σμός της χά­νε­ται στα βάθη των αιώ­νων, δεν μπο­ρεί σή­με­ρα να έχει γίνει η βα­σί­λισ­σα της πλα­στι­κής κα­ρέ­κλας, των δια­φη­μι­στι­κών πι­να­κί­δων, των προ­χει­ρο­κα­τα­σκευών, του νο­βο­πάν και του νάι­λον. Είναι αδια­νό­η­το, εμείς οι ίδιοι, να τσα­λα­κώ­νου­με την ει­κό­να της.

Αν κο­ντο­στα­θεί κα­νείς, την ώρα που κάνει την βόλτα του στο κέ­ντρο της πόλης να δει το κάδρο, θα ξε­χω­ρί­σει αμέ­σως τις πα­ρα­φω­νί­ες. Πόσω μάλ­λον, ένας επι­σκέ­πτης… Ανά­με­σα στα ιστο­ρι­κά κτή­ρια του νη­σιού, ξε­πη­δούν τα­μπέ­λες αι­σθη­τι­κής πα­ζα­ριού, από το κέ­ντρο της Πόλης μέχρι και την Παλιά Πόλη, το Μνη­μείο -υπεν­θυ­μί­ζω-  Πα­γκό­σμιας Πο­λι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς.

Για αυτό όμως, δεν φέρει ευ­θύ­νη μόνον ο Δήμος που δεν επι­βάλ­λει την ομοιο­μορ­φία και την κα­λαι­σθη­σία στα κιό­σκια, τους πά­γκους και στις κα­ντί­νες. Ευ­θύ­νη φέ­ρουν και οι ιδιο­κτή­τες εκεί­νοι που δεν φρο­ντί­ζουν τόσα χρό­νια, να βελ­τιώ­σουν την ει­κό­να που πα­ρου­σιά­ζουν, την ει­κό­να που απο­τυ­πώ­νει ο επι­σκέ­πτης ερ­χό­με­νος στο νησί μας για τις δια­κο­πές του. Ευ­θύ­νη φέ­ρουν και οι ιδιο­κτή­τες κα­τα­στη­μά­των που απλώ­νουν την πρα­μά­τεια τους σαν είναι στη λαϊκή αγορά.

Οι εξαι­ρέ­σεις, είναι λίγες, ευχής έργον θα ήταν να γί­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρες. Είναι θέμα σε­βα­σμού, αξιο­πρέ­πειας και –επι­μέ­νω- κα­λαι­σθη­σί­ας που ακόμα κι αν δεν έχου­με, οφεί­λου­με να ανα­πτύ­ξου­με σε­βό­με­νοι τον τόπο μας και τους επι­σκέ­πτες μας.

Κι αν όλα αυτά, φα­ντά­ζουν λε­πτο­μέ­ρειες, είναι επει­δή μά­θα­με να μην βλέ­που­με το κάδρο αλλά να απο­μο­νώ­νου­με ει­κό­νες. Βλέ­πο­ντας το κάδρο από μα­κριά, εύ­κο­λα θα αντι­λη­φθεί κα­νείς πόσο έχου­με κα­κο­ποι­ή­σει την πόλη μας. Αν δεν ανα­θε­ω­ρή­σου­με, αν δεν την αγα­πή­σου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο, το τί­μη­μα θα είναι με­γά­λο…