ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Παράπλευρες απώλειες

news room 2 λεπτά ανάγνωση
αυτοκτονία

Προχθές αυτο­κτό­νη­σαν βου­τώ­ντας στο κενό μητέρα και γιος, μετά από 4 φριχτά χρόνια φτώ­χειας, ανα­γκα­σμέ­νοι να ζουν με δανεικά από ‘δω κι από εκεί και μη μπο­ρώ­ντας να σηκώ­σουν άλλο το βάρος της ανα­ξιο­πρέ­πειας, όπως όλοι όσοι ήξεραν το δράμα τους ομο­λο­γούν. Σήμερα δεν μιλά κανείς γι’ αυτό. Τους ξεχά­σαμε, όπως ξεχά­σαμε και τους 7000 συναν­θρώ­πους μας έχουν φύγει εξαι­τίας των προ­βλη­μά­των επι­βί­ω­σης που αντι­με­τώ­πι­ζαν. Κι αυτό μοιάζει να είναι ακόμα πιο φρικτό και από αυτό το ίδιο το γεγονός. Τι θα μπο­ρού­σαμε άραγε να πούμε σε έναν άνθρωπο που βρί­σκε­ται στο παρά πέντε πριν την αυτο­κτο­νία; Σ’ αυτό το ερώτημα απαντά η κλινική ψυχο­λό­γος Ελένη Νίκα : «Να μιλήσει. Να ψάξει να βρει ανθρώ­πους να μιλήσει. Είναι να γίνουμε όλοι σαν τον Διογένη με το φανάρι του, που έψαχνε ανθρώ­πους. Λοιπόν, να πάρουμε το φανάρι μας -κι αυτός φτωχός ήταν- και να ψάξουμε ανθρώ­πους (..) Εφόσον δεν έχω τον έλεγχο οπου­δή­ποτε αλλού, έχω τον έλεγχο πάνω στον εαυτό μου. Οπότε είναι μία ύστατη λύση – διαφυγή, και ύστατος έλεγχος στο αδιέ­ξοδο. Ελέγχω τον εαυτό μου και τον σκοτώνω. Όπως κάνει και ο σκορ­πιός όταν κυκλω­θεί από φωτιά, γυρίζει την ουρά του και τρυπάει τον εαυτό του, αυτο­κτο­νεί. Ή όπως κάνουν τα δελ­φί­νια και οι φάλαι­νες όταν μολυν­θεί το περι­βάλ­λον τους, που βγαί­νουν στην ξηρά και πεθαί­νουν. Αυτο­κτο­νούν. Είναι ο ύστατος έλεγχος και βέβαια η ύστατη κραυγή προς ένα κοι­νω­νικό σύνολο το οποίο ανα­γκά­ζει τα μέλη του να δια­φύ­γουν προς τα… πάνω γιατί δεν υπάρχει διαφυγή από πουθενά αλλού (…)» Ο δε ψυχα­να­λυ­τής Κώστας Νασίκας λέει: «Το βίωμα που το ζει κάποιος μόνος και δεν μπορεί να το μοι­ρα­στεί, οδηγεί στην αυτο­κτο­νία (…) Η προ­βλη­μα­τική της από­πει­ρας αυτο­κτο­νίας, μετα­τί­θε­ται σε αυτό. Στο να ζει κάποιος κάτι το αβίωτο, το οποίο δεν μπορεί να το μοι­ρα­στεί και δεν περι­μέ­νει, αλλά ούτε και μπορεί να περι­μέ­νει καμία βοήθεια; (…) Όταν δεν έχει μπλο­κα­ρι­στεί αυτή η δυνα­τό­τητα αυθόρ­μη­της έκκλη­σης για βοήθεια, δεν έρχεται η ιδέα αυτο­κτο­νίας, διότι πάντα πάμε στην ιδέα να μοι­ρα­στούμε αυτό που βιώ­νουμε. Γι’ αυτό επιμένω στο μοί­ρα­σμα…» Ποιός νοιά­ζε­ται γι’ αυτές τις παρά­πλευ­ρες απώ­λειες, που ακόμα δεν λέμε να κατα­νο­ή­σουμε τι μας φωνά­ζουν κάθε φορά με το φευγιό τους; «Οι από­πει­ρες αυτο­κτο­νίας, πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται συνήθως περίπου επί 50, με τον αριθμό των κατα­γε­γραμ­μέ­νων αυτο­κτο­νιών. Δηλαδή 1000 αυτο­κτο­νίες, έχουν πίσω τους γύρω στις 50.000 από­πει­ρες αυτο­κτο­νίας και περισ­σό­τερο. Άρα οι από­πει­ρες αυτο­κτο­νίες αυξή­θη­καν τρομερά τα τελευ­ταία χρόνια» ανέφερε επίσης ο Κώστας Νασίκας στην ίδια συνέ­ντευξη, οπότε στην Ελλάδα θα πρέπει να μιλάμε και για του­λά­χι­στον 35.000 από­πει­ρες αυτο­κτο­νίας σε πέντε χρόνια; Γιατί η Πολι­τεία φέρεται με εφαρ­μογή θανα­τι­κής ποινής σε αυτούς τους ανθρώ­πους, στους σύγ­χρο­νους «Αθλίους», γιατί θεωρεί ότι μπορεί να στερεί ακόμα και την ύστατη δυνα­τό­τητα απλά μίας ακόμα εισπνοής. Ποιός από τους πολι­τι­κούς και τους πολίτες, ενδια­φέ­ρε­ται γι’ αυτά τα νοσηρά δυσθε­ώ­ρητα μεγέθη απελ­πι­σίας;

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.