Ο πρόεδρος της ΔΕΗ εξηγεί γιατί παραιτήθηκε

Τους λόγους για τους οποίους παραι­τή­θηκε από τη θέση του πρό­ε­δρου και διευ­θύ­νο­ντος συμ­βού­λου της ΔΕΗ, εξηγεί ο Aρθούρος Ζερβός. Επι­κα­λεί­ται λόγους προ­σω­πι­κής ευθι­ξίας, «προ­τάσ­σο­ντας την ανάγκη προ­στα­σίας της Επι­χεί­ρη­σης από την αρνη­τική δημο­σιό­τητα», ενώ ανα­φέ­ρει ότι είναι «βέβαιος ότι η ολο­κλή­ρωση της Δικα­στι­κής δια­δι­κα­σίας θα απο­δεί­ξει ότι έχω ενερ­γή­σει σταθερά και ατα­λά­ντευτα στο πλαίσιο των νόμων και για την προ­στα­σία του Δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος».

Όπως έγινε γνωστό χθες, ο Α. Ζερβός παρα­πέ­μπε­ται σε δίκη, με βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Εφετών, για υπόθεση απι­στίας σε βάρος της επι­χεί­ρη­σης, η οποία αφορά μισθο­λο­γι­κές αυξή­σεις σε στελέχη της ΔΕΗ την περίοδο 2010-2012. Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, οι αυξή­σεις που έγιναν προ­κά­λε­σαν ζημιά στη δημόσια περιου­σία της ΔΕΗ πάνω από 150.000 ευρώ. Ανα­λυ­τικά, ο Αρθού­ρος Ζερβός δήλωσε τα ακό­λουθα:

«Προ­τάσ­σο­ντας την ανάγκη προ­στα­σίας της Επι­χεί­ρη­σης από την αρνη­τική δημο­σιό­τητα και για λόγους προ­σω­πι­κής ευθι­ξίας, υπέβαλα την παραί­τησή μου από τη θέση του Προ­έ­δρου και Διευ­θύ­νο­ντος Συμ­βού­λου της ΔΕΗ. Είμαι βέβαιος ότι η ολο­κλή­ρωση της Δικα­στι­κής δια­δι­κα­σίας θα απο­δεί­ξει ότι έχω ενερ­γή­σει σταθερά και ατα­λά­ντευτα στο πλαίσιο των νόμων και για την προ­στα­σία του Δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος.

Οι ανα­φο­ρές στα ΜΜΕ περί ποι­νι­κής δίωξης λόγω μισθο­λο­γι­κών αυξή­σεων σε στελέχη της ΔΕΗ είναι ανα­κρι­βείς. Ουδέ­ποτε κατά τη διάρ­κεια της θητείας μου χορη­γή­θηκε αύξηση σε στελέχη της Επι­χεί­ρη­σης. Αντι­θέ­τως, η ΔΕΗ ήταν η επι­χεί­ρηση που πρώτη συμ­μορ­φω­νό­ταν πάντα, άμεσα και πλήρως σε όλους τους νόμους που αφο­ρού­σαν τις μισθο­λο­γι­κές περι­κο­πές σε όλο ανε­ξαί­ρετα το προ­σω­πικό.

Η εφαρ­μογή των εν λόγω νόμων, με αφε­τη­ρία το Ν. 3833/10, καθώς και εσω­τε­ρι­κών δράσεων μείωσης των υπε­ρω­ριών και των βαρδιών, οδήγησε σε μείωση του κόστους μισθο­δο­σίας κατά €700 εκατ. περίπου ετησίως, ήτοι κατά 40% περίπου. Σε πολλές κατη­γο­ρίες προ­σω­πι­κού και στε­λε­χών, οι μειώ­σεις ήταν ποσο­στιαία πολύ μεγα­λύ­τε­ρες.

Λόγος παρα­πο­μπής μου υπήρξε η δια­φο­ρε­τική, σε σχέση με τον τρόπο εφαρ­μο­γής τους από τη ΔΕΗ, ερμη­νεία αμφι­σβη­τού­με­νων και αμφί­ση­μων δια­τά­ξεων των Νόμων 3833/10 και 3845/10 ιδίως σχετικά με το εάν το οικο­γε­νειακό επίδομα περι­λαμ­βά­νε­ται ή όχι στο πλαφόν απο­δο­χών των εν λόγων Νόμων.

Οι υπη­ρε­σίες της ΔΕΗ και εγώ προ­σω­πικά δεν αυθαι­ρε­τή­σαμε όσον αφορά την άρση της εν λόγω αμφι­ση­μίας του νόμου αυτού:

Ζητή­θηκε η άποψη δύο έγκρι­των Καθη­γη­τών Εργα­τι­κού Δικαίου του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών, οι οποίοι γνω­μο­δό­τη­σαν ότι το οικο­γε­νειακό επίδομα δεν περι­λαμ­βά­νε­ται στο πλαφόν. Σημειω­τέον ότι, μετά και την εν λόγω «ευνοϊ­κό­τερη» ερμη­νεία, οι περι­κο­πές αμοιβών των υψη­λό­βαθ­μων στε­λε­χών της Επι­χεί­ρη­σης ξεπέ­ρα­σαν το 50%. Η εν λόγω ερμη­νεία του Νόμου ήταν σε γνώση της πολι­τι­κής ηγεσίας, των μετόχων και ιδίως του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών, καθώς οι αμοιβές των ανω­τά­των στε­λε­χών εγκρί­θη­καν από το Ελλη­νικό Δημόσιο – ως βασικού μετόχου της Εται­ρείας – σε δύο Γενικές Συνε­λεύ­σεις της ΔΕΗ για τις οικο­νο­μι­κές χρήσεις 2010 και 2011. Η ρύθμιση που εφαρ­μό­στηκε δεν ήταν επι­λε­κτική για ορι­σμένα στελέχη, αλλά ο θεσμι­κός τρόπος υπο­λο­γι­σμού των περι­κο­πών για το σύνολο της επι­χεί­ρη­σης.

Δύο χρόνια μετά, ο Νομο­θέ­της ήρε την αμφι­ση­μία αλλά­ζο­ντας τη δια­τύ­πωση με τον Ν. 4092/12 και την ακο­λου­θή­σασα Εγκύ­κλιο του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών, που ξεκα­θά­ριζε πλήρως ότι, στο πλαφόν περι­λαμ­βά­νε­ται και η οικο­γε­νειακή παροχή. Και αυτή η ρύθμιση εφαρ­μό­στηκε άμεσα και πλήρως στο σύνολο της Επι­χεί­ρη­σης.

Είμαι βέβαιος ότι η κρίση του Δικα­στη­ρίου θα δικαιώ­σει τους χει­ρι­σμούς αυτούς

Με την ευκαι­ρία, θα ήθελα να ευχα­ρι­στήσω με όλη μου την καρδιά τα στελέχη και το προ­σω­πικό της Επι­χεί­ρη­σης που – απο­δει­κνύ­ο­ντας τον επαγ­γελ­μα­τι­σμό και την αφο­σί­ωσή τους στον ιστο­ρικό ρόλο και την κοι­νω­νική απο­στολή της ΔΕΗ – κατά­φε­ραν να την κρα­τή­σουν όρθια, προ­σαρ­μο­ζό­με­νοι στις πιο αντί­ξοες συν­θή­κες που γνώρισε ποτέ η Επι­χεί­ρηση.»

ΑΠΕ – ΜΠΕ/Αλέ­ξαν­δρος Μπελτές