Η πρώτη σφαίρα – άρθρο – παρέμβαση του Θάνου Ζέλκα

Ανήκω σ’ εκεί­νους τους Έλληνες που μεγά­λω­σαν βλέ­πο­ντας με δέος το εθνό­σημο. Που σέβο­νται τα όσια και τα ιερά αυτού που λέγεται πατρίδα. Ίσως γιατί σ’ αυτή την άκρη του Αιγαίου δεν έχουμε την πολυ­τέ­λεια να πλη­γω­νό­μα­στε από τα πανάρ­χαια πάθη αυτών που την δια­φε­ντεύ­ουν. Ίσως γιατί πολλά πρωινά ξυπνή­σαμε τρο­μαγ­μέ­νοι από τον εκκω­φα­ντικό θόρυβο του ιπτά­με­νου εχθρι­κού μετάλου που έσκισε τον αέρα μας. Ίσως γιατί με θαυ­μα­σμό δια­πι­στώ­σαμε πόσα καλά έκανε αυτό το έθνος στην ανθρω­πό­τητα.

Σίγουρα δεν μπορεί να απο­τε­λεί άλοθι η ιστορία και η προ­σφορά μας στον πολι­τι­σμό για τους κακούς πολι­τι­κούς χει­ρι­σμούς των τελευ­ταίων χρόνων. Όμως όσο κι αν στρι­μω­χθή­καμε – και δεν ήταν λίγες οι φορές – θηριω­δίες σε βάρος της ανθρω­πό­τη­τας δεν πράξαμε. Αντί­θετα υπήρξαν φορές που το φιλό­τιμο και η ανθρω­πιά υπε­ρί­σχυ­σαν των μακρο­χρό­νιων εχθρο­τή­των. Τρανό παρά­δειγμα ο μεγάλος φονικός σεισμός που έγινε στην Τουρκία, όπου οι ελλη­νι­κές ομάδες διά­σω­σης ήταν από τις πρώτες που μετέ­βη­σαν για να βοη­θή­σουν στη σωτηρία όσο το δυνατόν περισ­σό­τε­ρων ανθρώ­πων.

Η ιδέα της Ενω­μέ­νης Ευρώπης γεν­νή­θηκε όταν το αίμα πότισε τα χώματα της ηπείρου μας από άκρη σε άκρη. Όταν οι πιο συνετοί ηγέτες της θέλησαν να βάλουν τα θεμέλια για τη συνα­δέλ­φωση και τη δημιουρ­γία ίσων ευκαι­ριών για όλους τους λαούς που την κατοι­κούν. Δεν πρέπει να ξεχνά όμως κανείς ότι αυτή τη δυνα­τό­τητα την έδωσε σε μεγάλο μέρος αυτή η μικρή χώρα που καθυ­στέ­ρησε το Ναζι­στικό Κτήνος, για να το βρει απο­κα­μω­μένο η Ρωσία στα μέσα του πολικού χειμώνα και να το απο­τε­λειώ­σει. Η μικρή Ελλάδα που θυσίασε τα παιδιά της για την ευη­με­ρία μιας ολό­κλη­ρης ηπείρου.

Σήμερα αυτή η χώρα απο­κα­μω­μένη από τους πει­ρα­μα­τι­σμούς των τεχνο­κρα­τών, ορθώνει το ανά­στημά της και φωνάζει πως δεν αντέχει άλλο την εξα­θλί­ωση. Δεν αμφι­σβη­τεί τα λάθη και τα χρέη της. Όμως επι­ση­μαί­νει πως δεν πάει άλλο. Τους λέει ότι μιλάνε οι ηγεσίες για χρέη και δεν μιλούν πια για την ευη­με­ρία των λαών τους. Ότι μιιλάνε για λογι­στικά υπό­λοιπα και δεν μιλούν για ανθρώ­πι­νες ζωές. Ότι μιλάνε για ανά­πτυξη σαν κάτι αόριστο την ώρα που οι λαοί τους βυθί­ζο­νται στην εξα­θλί­ωση.

Κατα­νο­ούμε την ανη­συ­χία της Καγκε­λα­ρίας και των τρα­πε­ζι­τών να μη χάσουν τον έλεγχο από τα χέρια τους, αλλά αυτή η ανη­συ­χία δεν συνάδει με το όραμα της Ενω­μέ­νης Ευρώπης. Αντί­θετα φαί­νε­ται πως είναι εχθρός της. Είναι η μέγγενη που πνίγει την αξιο­πρέ­πεια και τη δημιουρ­γι­κό­τητα της γενέ­τει­ρας των μεγάλων ιδεών της ανθρω­πό­τη­τας.

Μας δεί­χνουν έμμεσα το δρόμο της εξόδου αν δεν ακο­λου­θή­σουμε το πλάνο τους, για να παρα­δειγ­μα­τι­στούν κι οι άλλοι “κολα­σμέ­νοι”. Ανα­ρω­τή­θη­καν όμως τι είναι η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα; Ακόμα και το όνομά της ελλη­νικό είναι. Μα κι αν ακόμα μας ανα­γκά­σουν σε φυγή, θα έχουν λύσει το πρό­βλημα ή απλά θα το βρουν μπροστά τους πιο σύνθετο και πιο μεγάλο;

Αυτοί που επι­διώ­κουν να κρατούν τους λαούς σε οικο­νο­μική κατα­στολή, δε λογα­ριά­ζουν πως η πείνα και η εξα­θλί­ωση είναι η γενε­σιουρ­γός αιτία των μεγάλων ανα­τρο­πών. Αυτοί που επεν­δύ­ουν στο φόβο και στην τρο­μο­κρα­τία, δεν μπορούν να κατα­λά­βουν πως ο φόβος δαμά­ζε­ται από τη θέληση και νικιέ­ται όταν τον κοι­τά­ξεις κατά­ματα.

Τούτη η χώρα δεν έπαψε ποτέ να γεννά ήρωες. Όχι γιατί είναι ανώτερη έναντι των άλλων, αλλά γιατί στη δύσκολη ώρα μπορεί να παρα­με­ρί­ζει τις δια­φο­ρές της και να τρέ­φε­ται από τα όνειρά της. Σε κάθε γωνιά της υπάρχει κι ένας ήρωας, επώ­νυ­μος ή ανώ­νυ­μος, που έβαλε την ιδέα πάνω από τη λογική, που δε λογά­ριασε τη ζωή του για το καλό της πατρί­δας. Ας το λάβουν υπόψη αυτό οι αριθ­μο­λά­γνοι σκλη­ρο­πυ­ρη­νι­κοί αφε­ντά­δες του Βορρά προτού ρίξουν την πρώτη σφαίρα. Γιατί αυτή η σφαίρα δεν θα σκο­τώ­σει την Ελλάδα. Θα είναι η αρχή του τέλους της κυριαρ­χίας τους.