Μιλτιάδης Λογοθέτης: Ο «θεματοφύλακας» της Δωδεκανησιακής μνήμης πέρασε στην αιωνιότητα

Σή­με­ρα, η ατμό­σφαι­ρα στα Δω­δε­κά­νη­σα είναι βαριά. Η Ρόδος και η αγα­πη­μέ­νη του Νί­συ­ρος απο­χαι­ρέ­τη­σαν έναν άν­θρω­πο που δεν υπήρ­ξε απλώς ένας επι­στή­μο­νας, αλλά ένας αλη­θι­νός σκα­πα­νέ­ας του πνεύ­μα­τος και της το­πι­κής μας αυ­το­γνω­σί­ας.

Γρά­φει ο Χρή­στος Μυ­στι­λια­δης

Ο Μιλ­τιά­δης Λο­γο­θέ­της, ο επί­τι­μος δι­δά­κτο­ρας και ερευ­νη­τής, έφυγε από κοντά μας, αφή­νο­ντας πίσω του ένα κενό δυ­σα­να­πλή­ρω­το.

Μια πο­ρεία προ­σφο­ράς και ορά­μα­τος 

Στην εξό­διο ακο­λου­θία, οι λόγοι που ακού­στη­καν ήταν η δί­καιη ανα­γνώ­ρι­ση μιας ζωής αφιε­ρω­μέ­νης στην προ­σφο­ρά. Από τον Μη­τρο­πο­λί­τη Ρόδου κ.κ. Κύ­ριλ­λο που τό­νι­σε ότι ο εκλι­πών «εμε­γά­λυ­νε το έθνος μας», μέχρι τον Δή­μαρ­χο Νι­σύ­ρου, Χρι­στο­φή Κο­ρω­ναίο, και τους εκ­προ­σώ­πους των γραμ­μά­των, όλοι στά­θη­καν στο μνη­μειώ­δες έργο του. Ο «Δω­δε­κα­νη­σια­κός Τύπος», βρα­βευ­μέ­νος από την Ακα­δη­μία Αθη­νών, και οι με­λέ­τες του για την οι­κο­νο­μία, πα­ρα­μέ­νουν φάροι γνώ­σης.

Η προ­σω­πι­κή μου μαρ­τυ­ρία: 50 χρό­νια δι­δα­χής 

Για μένα, ο Μιλ­τιά­δης Λο­γο­θέ­της ήταν κάτι πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από ένα δη­μό­σιο πρό­σω­πο. Η σχέση μας ξε­κι­νά πίσω στο 1972. Μα­θη­τευό­με­νος δη­μο­σιο­γρά­φος τότε, τον επι­σκε­πτό­μουν κα­θη­με­ρι­νά επί χρό­νια στο Εμπο­ρι­κό Επι­με­λη­τή­ριο. Ήταν εκεί, στον χώρο όπου χά­ρα­ζε μια νέα πο­ρεία ανα­πτυ­ξια­κής προ­ο­πτι­κής για τον τόπο —μια πο­ρεία που συ­νέ­χι­σε αρ­γό­τε­ρα και στην Ένωση Ξε­νο­δό­χων Ρόδου.

Θυ­μά­μαι με συ­γκί­νη­ση τις αμέ­τρη­τες κου­βέ­ντες μας. Χαι­ρό­μουν να τον ακούω και να δι­δά­σκο­μαι από τις αστεί­ρευ­τες γνώ­σεις του. Ακόμη και όταν απο­σύρ­θη­κε από την ενερ­γό δράση, η επι­κοι­νω­νία μας πα­ρέ­μει­νε ζω­ντα­νή, έστω και σπο­ρα­δι­κή. Η τε­λευ­ταία μας φορά ήταν τον πε­ρα­σμέ­νο Οκτώ­βριο· μια συ­νο­μι­λία που τώρα κρατώ ως πο­λύ­τι­μο φυ­λα­χτό.

Ένας σπου­δαί­ος δια­νο­ού­με­νος, ένας αλη­θι­νός φίλος 

Πέρα από τους τί­τλους και τις δια­κρί­σεις, ο Μιλ­τιά­δης Λο­γο­θέ­της ήταν ένας σπου­δαί­ος δια­νο­ού­με­νος που διέ­θε­τε το σπά­νιο χά­ρι­σμα της απλό­τη­τας. Τον ευ­χα­ρι­στώ βαθιά που όλα αυτά τα χρό­νια με αντι­με­τώ­πι­ζε με ει­λι­κρι­νή φιλία και κα­τα­νό­η­ση.

Η τε­λευ­ταία του επι­θυ­μία για την ίδρυ­ση βι­βλιο­θή­κης στη γε­νέ­τει­ρά του, τη Νί­συ­ρο, είναι η τε­λι­κή του σφρα­γί­δα: ένας άν­θρω­πος που μέχρι την τε­λευ­ταία στιγ­μή νοια­ζό­ταν για το πώς η γνώση θα φτά­σει στους νέους.

Καλό τα­ξί­δι στο φως, αγα­πη­μέ­νε μου Δά­σκα­λε. Το πα­ρά­δειγ­μά σου θα συ­νε­χί­σει να μας κα­θο­δη­γεί.

Στις φω­το­γρα­φί­ες εκ­φω­νούν επι­κή­δειους ο Μη­τρο­πο­λί­της  Ρόδου, ο Μι­χά­λης Σκου­μιός,  Κα­θη­γη­τής, Αντι­πρό­ε­δρος ΠΤΔΕ Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου, ο Δή­μαρ­χος Νι­σύ­ρου Χρι­στο­φής Κο­ρω­ναί­ος και ο Νίκος Κων­στα­ντι­νί­δης, ως εκ­πρό­σω­πος της Ομο­σπον­δί­ας Δω­δε­κα­νη­σια­κών Πα­ροι­και­κών Σω­μα­τεί­ων Ρόδου και της Στέ­γης Γραμ­μά­των και Τε­χνών Δω­δε­κα­νή­σου.