Οι θετικές λέξεις λιγοστεύουν

Μια επι­στη­μο­νική μελέτη επι­βε­βαί­ωσε ότι οι άνθρω­ποι σχεδόν σε όλους τους πολι­τι­σμούς και σε όλες τις γλώσσες τείνουν να χρη­σι­μο­ποιούν περισ­σό­τε­ρες θετικές λέξεις παρά αρνη­τι­κές. Η προ­τί­μηση όμως αυτή επη­ρε­ά­ζε­ται από τις συν­θή­κες και την ψυχική διάθεση που δια­πνέει μια χώρα. Έτσι, το θετικό λεξι­λό­γιο μειώ­νε­ται αισθητά σε δύσκο­λες εποχές, όπως πολέμου, οικο­νο­μι­κής κρίσης και φτώ­χειας. Οι ερευ­νη­τές των πανε­πι­στη­μίων του Μίσι­γκαν και της Νότιας Καλι­φόρ­νια, με επι­κε­φα­λής τον Ρόμπερτ ‘Αξελ­ροντ, που έκαναν τη σχετική δημο­σί­ευση στο περιο­δικό της Εθνικής Ακα­δη­μίας Επι­στη­μών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ανέ­λυ­σαν δεδο­μένα από το Google Books και από το αρχείο δύο αιώνων της ιστο­ρι­κής αμε­ρι­κα­νι­κής εφη­με­ρί­δας.Οι επι­στή­μο­νες δημιούρ­γη­σαν ένα κατά­λογο 400 θετικών λέξεων και ένα κατά­λογο 500 αρνη­τι­κών λέξεων. Στη συνέ­χεια, έψαξαν να δουν πόσες φορές κάθε λέξη εμφα­νι­ζό­ταν κάθε χρόνο σε 1,3 εκα­τομ­μύ­ρια βιβλία της βάσης Google Books και σε 14,9 εκα­τομ­μύ­ρια άρθρα των «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Δια­πι­στώ­θηκε ότι, καθώς επι­δει­νώ­νο­νται οι αντι­κει­με­νι­κές συν­θή­κες (πλη­θω­ρι­σμός, ανεργία, πόλεμος κ.α.), μειώ­νε­ται η χρήση των θετικών λέξεων.Και ασφαλώς κάτι σημαί­νει για την -αντικειμενική και υποκειμενική- πραγ­μα­τι­κό­τητα των σύγ­χρο­νων κοι­νω­νιών, το γεγονός ότι κατά τα τελευ­ταία 200 χρόνια η τάση είναι στα­διακά πτωτική για το θετικό λεξι­λό­γιο, καθώς με το πέρασμα του χρόνου κατα­γρά­φε­ται μείωση των χρη­σι­μο­ποιού­με­νων θετικών λέξεων…

Εκτός από αυτό, έχω την εντύ­πωση ότι ένας από τους λόγους, τους βασι­κούς λόγους, που οδηγούν τις κοι­νω­νίες σε διάλυση είναι η δια­στροφή της γλώσσας. Με απο­τέ­λε­σμα συχνά οι άνθρω­ποι να απε­χθά­νο­νται εκτός από το μήνυμα και τον απο­στο­λέα, να απο­στρέ­φο­νται τον δημόσιο λόγο και να περιο­ρί­ζο­νται σε έναν λόγο φτω­χό­τερο μεν, αλλά κατά τη γνώμη τους ασφα­λέ­στερο. Τίποτα δεν ισχυ­ρο­ποιεί περισ­σό­τερο απ αυτό τις εξου­σίες. Δια­στρέ­φο­ντας τη γλώσσα δηλαδή το νόημα των λέξεων οι Δυνατοί, αφ’  ενός χει­ρα­γω­γούν τις μάζες, αφ΄ ετέρου όταν κάποιοι επι­τέ­λους αηδιά­ζουν, οδη­γού­νται ταυ­το­χρό­νως και στην απο­ξέ­νωση από τα δημόσια πράγ­ματα, στην ιδιώ­τευση. Πιθανόν οργι­σμένη , αλλά ιδιώ­τευση. Είναι πια, σαν όλα όσα περιέ­γραψε ο Οργουελ.. Το Μνη­μό­νιο θα λέγεται Σύνταγμα , ο αργός θάνατος θα λέγεται ζωή και το σκο­τεινό παρελ­θόν θα εμφα­νί­ζε­ται ως το μόνο δυνατό μέλλον…Λέξεις που κανένα αυτί δεν αντέχει πια να ακούει, είναι: συν­δι­κα­λι­στής, τρόικα, φορο­δια­φυγή, μέτρα, περι­κο­πές, απο­λύ­σεις, ανεργία. Λέξεις που θέλουμε πλέον να ακούμε είναι: επα­να­δια­πραγ­μά­τευση (ό,τι κι αν εννοεί ο καθένας με αυτή), δια­γραφή, από­σβεση. Η λέξη ευτυχία αργεί ακόμα. Προη­γεί­ται η απλή χαρά. Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας.