Αθώωση κατηγορουμένων για απάτη και πλαστογραφία άνω των 120.000 ευρώ

Αθώοι κρί­θη­καν χθες από το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου τρεις κατη­γο­ρού­με­νοι για κακουρ­γη­μα­τική απάτη και πλα­στο­γρα­φία με αντι­κεί­μενο ποσά που υπε­ρέ­βαι­ναν σαφώς τις 120.000 ευρώ. Η ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία επι­κε­ντρώ­θηκε στη δια­δρομή συγκε­κρι­μέ­νων επι­τα­γών, στον τρόπο συμπλή­ρω­σης και εμφά­νι­σής τους και στη συνά­φεια των συναλ­λα­γών με την προ­βαλ­λό­μενη ζημία.

Οι κατη­γο­ρίες εστί­α­ζαν σε δύο πυλώνες. Πρώτον, στην απάτη κατ’ εξα­κο­λού­θηση με συνο­λικό όφελος και αντί­στοιχη ζημία άνω των 120.000 ευρώ. Δεύ­τε­ρον, στην πλα­στο­γρα­φία μετά χρήσεως με ισχυ­ρι­σμό ότι η συμπλή­ρωση και παρου­σί­αση επι­τα­γών δημιουρ­γούσε παρα­πλά­νηση αντι­συμ­βαλ­λο­μέ­νων και τρα­πε­ζι­κών φορέων. Προ­γε­νέ­στερα είχε κριθεί ότι η ποινική δίωξη για υπε­ξαί­ρεση με αξία άνω των 120.000 ευρώ παύει ορι­στικά λόγω έλλει­ψης νομό­τυ­πης εγκλή­σεως, με απο­τέ­λε­σμα το επί­κε­ντρο να μετα­το­πι­στεί απο­κλει­στικά στα αδι­κή­ματα της απάτης και της πλα­στο­γρα­φίας.

Στο δικα­στικό υλικό κατα­γρά­φο­νται 17 επι­τα­γές μέσα στο χρονικό διά­στημα από 15-3-2008 έως 10-10-2009, συνο­λι­κού ύψους 238.767,66 ευρώ. Οι επι­τα­γές αυτές παρου­σιά­στη­καν κατά περί­πτωση είτε στην τράπεζα είτε σε προ­μη­θευ­τές, με το κατη­γο­ρη­τή­ριο να απο­δί­δει δόλο ως προς την υπο­γραφή και τη χρήση τους. Τα επι­μέ­ρους ποσά που εξε­τά­στη­καν ανα­λυ­τικά ήταν 10.500 ευρώ, 8.000 ευρώ, 5.000 ευρώ, 15.323,66 ευρώ, 10.000 ευρώ, 20.000 ευρώ, 20.000 ευρώ, 15.000 ευρώ, 10.000 ευρώ, 28.000 ευρώ, 12.000 ευρώ, 20.000 ευρώ, 20.000 ευρώ, 10.000 ευρώ, 6.107 ευρώ, 22.410 ευρώ και 16.627 ευρώ. Το άθροι­σμα των παρα­πάνω ανήλθε σε 238.767,66 ευρώ, ποσό που απο­τέ­λεσε κεντρικό σημείο της οικο­νο­μι­κής απο­τί­μη­σης.

Η ιδιαί­τερη αναφορά στη λευκή επιταγή των 202.000 ευρώ

Ξεχω­ρι­στό κεφά­λαιο της δικο­γρα­φίας απο­τέ­λεσε λευκή επιταγή που, σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, συμπλη­ρώ­θηκε σε ποσό 202.000 ευρώ με έκδοση 30-3-2009. Το σκέλος αυτό συν­δέ­θηκε τόσο με πράξη πλα­στο­γρα­φίας μετά χρήσεως όσο και με ισχυ­ρι­σμό απάτης, καθώς απο­δό­θηκε ότι η επιταγή εμφα­νί­στηκε με δια­φο­ρε­τικό ποσό από εκείνο που είχε αρχικά συμ­φω­νη­θεί. Η πράξη αυτή εξε­τά­στηκε αυτο­τε­λώς ως προς το ύψος του ποσού και την επί­δρασή της στην προ­βε­βλη­μένη ζημία.

Η διά­σταση του δανείου των 430.000 ευρώ και η προ­ση­μεί­ωση

Στο απο­δει­κτικό υλικό υπήρξε επίσης αναφορά σε δανειακή σύμβαση ύψους 430.000 ευρώ, η οποία συν­δέ­θηκε με την κατη­γο­ρία για παρα­πλα­νη­τική απο­τύ­πωση της οικο­νο­μι­κής κατά­στα­σης εμπο­ρι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, η λήψη του ποσού συν­δυά­στηκε με προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης και απο­τέ­λεσε μέρος του ισχυ­ρι­σμού για συνο­λική ζημία που υπε­ρέ­βαινε τις 120.000 ευρώ. Το Δικα­στή­ριο, αξιο­λο­γώ­ντας τις αιτιώ­δεις συν­δέ­σεις μεταξύ δανείου, ρευ­στό­τη­τας, επι­τα­γών και πραγ­μα­τι­κών οικο­νο­μι­κών δεδο­μέ­νων, δεν δια­πί­στωσε την απαι­τού­μενη ποινική βεβαιό­τητα.

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου εξέτασε διε­ξο­δικά τη ροή των 17 επι­τα­γών ύψους 238.767,66 ευρώ, την ειδική περί­πτωση της λευκής επι­τα­γής των 202.000 ευρώ και τη διά­σταση του δανείου των 430.000 ευρώ. Μετά από στάθ­μιση εγγρά­φων, μαρ­τυ­ρι­κών κατα­θέ­σεων και οικο­νο­μι­κών στοι­χείων, έκρινε ότι δεν απο­δεί­χθηκε με βεβαιό­τητα οργα­νω­μέ­νος δόλος ή άμεση αιτιώ­δης σύνδεση που να θεμε­λιώ­νει κακουρ­γη­μα­τική ευθύνη.

Ως εκ τούτου οι κατη­γο­ρού­με­νοι αθω­ώ­θη­καν για τα εκδι­κα­ζό­μενα αδι­κή­ματα, ενώ υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι η δίωξη για υπε­ξαί­ρεση είχε ήδη παύσει ορι­στικά λόγω έλλει­ψης νομό­τυ­πης εγκλή­σεως.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης παρέστη ο κ. Πανα­γιώ­της Αβρίθης.