Κρίθηκαν κατεδαφιστέα τα κτίσματα στις «7 Πηγές»

Μετά από 70 χρό­νια «αδρά­νειας» και με σιω­πη­ρή απο­δο­χή μίας κα­τά­στα­σης που έχει πα­γιω­θεί, η Διεύ­θυν­ση Δασών Δω­δε­κα­νή­σου και η Απο­κε­ντρω­μέ­νη Διοί­κη­ση Αι­γαί­ου (πρώην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου) πρό­κει­ται να κι­νή­σουν τις δια­δι­κα­σί­ες για την «υπο­βάθ­μι­ση» ενός από τα πιο σπου­δαία του­ρι­στι­κά αξιο­θέ­α­τα της Ρόδου, δια­τάσ­σο­ντας την κα­τε­δά­φι­ση του εστια­το­ρί­ου και των πέριξ αυτού κτι­σμά­των στις «Επτά Πηγές».

Για την υπό­θε­ση, που έχει ένα απί­θα­νο ιστο­ρι­κό, εκ­δό­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να η υπ’ αρίθμ 1638/16 από­φα­ση του Ε’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, που έκρι­νε τα κτί­σμα­τα κα­τε­δα­φι­στέα!

Οταν το 1947 ο Στέ­φα­νος Πέτας συ­νέ­λα­βε την ιδέα της του­ρι­στι­κής αξιο­ποί­η­σης των «Επτά Πηγών» και δια­μόρ­φω­σε στον παρ­θέ­νο τότε χώρο ένα κα­τά­στη­μα με­γέ­θους όσο ένα πε­ρί­πτε­ρο κα­νείς δεν μπο­ρού­σε να φα­ντα­στεί την εξέ­λι­ξη που θα είχε η πε­ριο­χή σή­με­ρα.

Οταν ακόμη από το 1947 ελάμ­βα­ναν χώρα πα­ρά­νο­μες δια­κα­το­χι­κές πρά­ξεις δη­μο­σί­ων ακι­νή­των, με την ανοχή των αρ­μο­δί­ων, κα­νείς δεν μπο­ρεί να πι­στέ­ψει ότι 70 πε­ρί­που χρό­νια μετά απο­φά­σι­σε η διοί­κη­ση να επέμ­βει απο­φα­σι­στι­κά για την εξα­σφά­λι­ση της έν­νο­μου τά­ξε­ως.

Σε τέ­τοιου εί­δους υπο­θέ­σεις δυ­στυ­χώς δεν ανα­ζη­τεί­ται μέση λύση συμ­φέ­ρου­σα για τον τόπο και το δη­μό­σιο και τα απο­τε­λέ­σμα­τα ακραί­ων πρα­κτι­κών και τα­κτι­κών, όπως αυτά που υιο­θε­τού­νται  είναι συ­νή­θως κα­τα­στρο­φι­κά.

Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση όχι μόνο για τον επι­χει­ρη­μα­τία που εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται το εστια­τό­ριο αλλά για ολό­κλη­ρο τον τόπο που κα­μα­ρώ­νει το στο­λί­δι των «Επτά Πηγών».

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης ξε­κι­νά­ει το 1967 όταν υπάλ­λη­λος του Δα­σαρ­χεί­ου μετά από αυ­το­ψία στις «Επτά Πηγές» δια­πί­στω­σε ότι ο πα­τέ­ρας του επι­χει­ρη­μα­τία είχε κα­τα­λά­βει από το 1947 δη­μό­σια δα­σι­κή έκτα­ση 2.600 τ.μ. εντός της οποί­ας είχε κα­τα­σκευά­σει ένα πρό­χει­ρο πα­ρά­πηγ­μα, που λει­τουρ­γού­σε ως κέ­ντρο.

Ο Στέ­φα­νος Πέτας το 1967 είχε ζη­τή­σει να του πα­ρα­χω­ρη­θεί η έκτα­ση αυτή, πράγ­μα το οποίο απέρ­ρι­ψε η Διεύ­θυν­ση Γε­ωρ­γί­ας. Σε κα­τά­θε­ση που είχε δώσει στο Δα­σαρ­χείο τότε συ­νο­μο­λό­γη­σε ότι η επί­μα­χη έκτα­ση απο­τε­λού­σε δάσος και ότι συ­νέ­λα­βε την ιδέα της του­ρι­στι­κής αξιο­ποί­η­σής του.

Το 1957 ΕΟΤ του χο­ρή­γη­σε άδεια εκ­με­τάλ­λευ­σης πε­ρι­πτέ­ρου και το Δα­σαρ­χείο άδεια συ­ντή­ρη­σης της οδού προς τις «Επτά Πηγές».

Το 1958 κρί­θη­κε από το Υγειο­νο­μι­κό Κέ­ντρο Ρόδου ότι το κα­τά­στη­μα δεν πλη­ρού­σε τους όρους υγιει­νής και του ζη­τή­θη­κε να κα­τα­σκευά­σει άλλο με μό­νι­μη λι­θο­δο­μή.

Το 1960 ανα­χώ­ρη­σε για τη Γερ­μα­νία προς ανεύ­ρε­ση ερ­γα­σί­ας. Επέ­στρε­ψε μετά από πέντε χρό­νια και ανή­γει­ρε λί­θι­νο κτί­σμα.

Το 1967 ο τότε δα­σάρ­χης του απα­γό­ρευ­σε οποιαν­δή­πο­τε πα­ρέμ­βα­ση στο χώρο, υπο­βλή­θη­κε εις βάρος του μή­νυ­ση και συ­ντά­χθη­κε πρω­τό­κολ­λο διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής.

Ενα χρόνο μετά το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου τον κή­ρυ­ξε αθώο, πλην όμως το Ει­ρη­νο­δι­κείο απέρ­ρι­ψε ανα­κο­πή του κατά του πρω­το­κόλ­λου διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής.

Το 1970 η ευ­ρύ­τε­ρη δη­μό­σια δα­σι­κή έκτα­ση 176.000 τ.μ. στη θέση «Επτά Πηγές» χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε του­ρι­στι­κό δη­μό­σιο κτήμα και πα­ρα­δό­θη­κε στον ΕΟΤ.

Το 1972 ο ΕΟΤ ζή­τη­σε από το δα­σαρ­χείο να εκτε­λέ­σει το πρω­τό­κολ­λο διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής, πράγ­μα για το οποίο το δα­σαρ­χείο δή­λω­σε αναρ­μό­διο.

Το 1972 ο Στέ­φα­νος Πέτας ζή­τη­σε από το δα­σαρ­χείο να του πα­ρα­χω­ρη­θεί η κα­τα­λη­φθεί­σα δα­σι­κή  έκτα­ση και το δα­σαρ­χείο τον πα­ρέ­πεμ­ψε στον ΕΟΤ.

Το 1983 ο Στέ­φα­νος Πέτας συ­νε­λή­φθη από αστυ­νο­μι­κούς διότι ανή­γει­ρε αυ­θαί­ρε­τες οι­κο­δο­μές.

Τον ίδιο χρόνο ο ΕΟΤ ζή­τη­σε από την πο­λε­ο­δο­μία της Νο­μαρ­χί­ας την κα­τε­δά­φι­ση των πα­ρά­νο­μων κτι­σμά­των και το 1985 ο Στέ­φα­νος Πέτας με αί­τη­σή του στον Νο­μάρ­χη ζητά την κατά κυ­ριό­τη­τα πα­ρα­χώ­ρη­ση της έκτα­σης 2.600 τ.μ.

Η Διεύ­θυν­ση Δασών ένα χρόνο μετά δη­λώ­νει αναρ­μο­διό­τη­τα επί του του­ρι­στι­κού δη­μο­σί­ου κτί­σμα­τος, ενώ το 1991 ενη­με­ρώ­νει τη ΔΕΗ ότι τα κτί­σμα­τα είναι πα­ρά­νο­μα και δεν πρέ­πει να ηλε­κτρο­δο­τη­θούν.

Το 1994 ο ΕΟΤ ζή­τη­σε από τη Διεύ­θυν­ση Δασών τη σύ­ντα­ξη πρω­το­κόλ­λου διοι­κη­τι­κής απο­βο­λής για τα δύο νέα κτί­σμα­τα που ανε­γέρ­θη­καν το 1983.

Η διεύ­θυν­ση Δασών δή­λω­σε αναρ­μό­δια.

Το 1999 ένας δα­σο­φύ­λα­κας υπέ­βα­λε ανα­φο­ρά για ανέ­γερ­ση και νέου αυ­θαι­ρέ­του κτί­σμα­τος στην έκτα­ση που έχει πα­ρα­χω­ρη­θεί στον ΕΟΤ. Το 2000 άλλος δα­σο­φύ­λα­κας υπο­βάλ­λει ανα­φο­ρά σύμ­φω­να με την οποία στη θέση του πα­λαιού κτί­σμα­τος έχει ανε­γερ­θεί οι­κο­δο­μή 130 τ.μ. και κοντά σε αυτήν μικρό διώ­ρο­φο κτί­σμα.

Το 2001 ο διευ­θυ­ντής δασών ζητά από τον γιό του να του γνω­ρί­σει αν είχε πο­λε­ο­δο­μι­κή άδεια και εκεί­νος προ­σκο­μί­ζει μία που αφορά επι­σκευ­ές – αντι­κα­τά­στα­ση στέ­γης.

Το 2005 συ­ντάσ­σε­ται από άλλο δα­σο­λό­γο έκ­θε­ση αυ­το­ψί­ας με την οποία γί­νε­ται ανα­φο­ρά στο ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης, στην οποία ανα­φέ­ρε­ται με­τα­ξύ άλλων ότι στον Στέ­φα­νο Πέτα εκ­ποι­ή­θη­κε τμήμα των 2.600 τ.μ. και συ­γκε­κρι­μέ­να 285 τ.μ., ενώ δια­πι­στώ­νε­ται ότι ο νυν ιδιο­κτή­της από το έτος 2000 είχε ανα­γεί­ρει και επε­κτεί­νει αυ­θαί­ρε­τα κτί­σμα­τα εντός δη­μο­σί­ου και ιδιω­τι­κού δά­σους. Πρό­κει­ται συ­γκε­κρι­μέ­να για μία οι­κο­δο­μή 60 τ.μ. σε ιδιω­τι­κό δάσος, μία οι­κο­δο­μή χρη­σι­μο­ποιού­με­νη ως εστια­τό­ριο 180 τ.μ. εκ των οποί­ων τα 80 τ.μ. βρί­σκο­νται σε δη­μό­σιο δάσος και μία τουα­λέ­τα 55 τ.μ.. Πα­ρά­νο­μη κρί­θη­κε και η το­πο­θέ­τη­ση τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των στην πε­ριο­χή.

Το 2005 ο κ. Πέτας κλή­θη­κε από τη Διεύ­θυν­ση Δασών να προ­βεί στην κα­τε­δά­φι­ση των ανω­τέ­ρω αυ­θαί­ρε­των κα­τα­σκευών και αυτός δεν συμ­μορ­φώ­θη­κε.

Την 25η Ιου­λί­ου 2006, ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου διέ­τα­ξε την κα­τε­δά­φι­σή τους,

Ο Τσα­μπί­κος Πέτας προ­σέ­φυ­γε στο Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με αί­τη­μα την ακύ­ρω­ση της από­φα­σης του Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέα της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.

Το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την υπ’ αριθ. 98/2006 από­φα­σή του απέρ­ρι­ψε με­τα­ξύ άλλων τον ισχυ­ρι­σμό του ότι η επί­δι­κη έκτα­ση από το 1946 είχε απο­βά­λει τον δα­σι­κό της χα­ρα­κτή­ρα και ήταν αγρο­τι­κή, ανε­ξάρ­τη­τα μά­λι­στα από το γε­γο­νός ότι το 1986 με από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου πω­λή­θη­καν σε αυτόν 285 τ.μ. ως αγρο­τι­κό ακί­νη­το.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει το ΣτΕ εξέ­τα­σε συ­γκε­κρι­μέ­να την από 3 Νο­εμ­βρί­ου 2008 έφεση του Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέα Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ο οποί­ος δεν πα­ρέ­στη, κατά του ιδιο­κτή­τη της επι­χεί­ρη­σης και κατά της υπ’ αριθ. 97/2008 απο­φά­σε­ως της Προ­έ­δρου του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Με την έφεση, ζη­τή­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να η εξα­φά­νι­ση της 97/2008 από­φα­σης της Προ­έ­δρου του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Ο ιδιο­κτή­της της επι­χεί­ρη­σης ισχυ­ρί­στη­κε, με­τα­ξύ άλλων, ότι τα κτί­σμα­τα αυτά είναι προ­ϋ­φι­στά­με­να του έτους 1955 και επι­σκευά­σθη­καν νο­μί­μως με την υπ’ αριθ. 173/2000 οι­κο­δο­μι­κή άδεια για επι­σκευ­ές – αντι­κα­τά­στα­ση στέ­γης του Τμή­μα­τος Πο­λε­ο­δο­μί­ας και Πο­λε­ο­δο­μι­κών Εφαρ­μο­γών της Νο­μαρ­χια­κής Αυ­το­διοί­κη­σης Δω­δε­κα­νή­σου.

Με την έφεση που ασκή­θη­κε αμ­φι­σβη­τεί­ται η ορ­θό­τη­τα της ως άνω από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου και προ­βάλ­λε­ται ότι τα επί­δι­κα κτί­σμα­τα, εφό­σον δεν είναι προ­ϋ­φι­στά­με­να του έτους 1955, δεν ανε­γέρ­θη­καν βάσει οι­κο­δο­μι­κής άδειας, ούτε εξαι­ρέ­θη­καν από την κα­τε­δά­φι­ση βάσει δια­τά­ξε­ων νόμου, ορθώς κρί­θη­καν ως κα­τε­δα­φι­στέα, ανε­ξαρ­τή­τως εάν εκ­δό­θη­κε για δύο κτί­ρια η 173/2000 οι­κο­δο­μι­κή άδεια για επι­σκευ­ές – αντι­κα­τά­στα­ση στέ­γης.

Προ­βάλ­λε­ται πε­ραι­τέ­ρω, ότι, εν πάση πε­ρι­πτώ­σει, από την κα­τα­μέ­τρη­ση που διε­νήρ­γη­σε ο Προϊ­στά­με­νος της Διεύ­θυν­σης Πο­λε­ο­δο­μί­ας της Νο­μαρ­χια­κής Αυ­το­διοί­κη­σης Δω­δε­κα­νή­σου, προ­έ­κυ­ψε υπέρ­βα­ση της εν λόγω οι­κο­δο­μι­κής άδειας και ως προς το ένα κτί­ριο, γε­γο­νός που κα­θι­στά νό­μι­μη την επι­βο­λή του μέ­τρου της κα­τε­δά­φι­σής του.

Το ΣτΕ έκρι­νε ότι τα τρία επί­δι­κα κτί­ρια ανε­γέρ­θη­καν μετά το έτος 1955 χωρίς οι­κο­δο­μι­κή άδεια. Τα κτί­ρια αυτά δεν εξαι­ρέ­θη­καν από την κα­τε­δά­φι­ση, ούτε νο­μι­μο­ποι­ή­θη­καν με εφαρ­μο­γή των δια­τά­ξε­ων που μνη­μο­νεύ­ο­νται στο άρθρο 23 παρ. 1 του ΓΟΚ/1985.

Και ναι μεν εκ­δό­θη­κε η 173/2000 οι­κο­δο­μι­κή άδεια για επι­σκευ­ές, η οποία αφορά τα δύο πρώτα κτί­ρια, πλην η άδεια αυτή δεν κα­θι­στά τα κτί­ρια αυτά νο­μί­μως υφι­στά­με­να κατά την έν­νοια της εν λόγω διά­τα­ξης.

Προς τούτο θα απαι­τού­νταν να έχει προη­γη­θεί της ανέ­γερ­σης αυτών η έκ­δο­ση οι­κο­δο­μι­κής άδειας, ή να έχουν εξαι­ρε­θεί από την κα­τε­δά­φι­ση ή νο­μι­μο­ποι­η­θεί.

Ει­δι­κώς, όσον αφορά το πρώτο κτί­ριο εμ­βα­δού 60 τ.μ. κρί­θη­κε ότι νο­μί­μως επε­βλή­θη το μέτρο της κα­τε­δά­φι­σης, δε­δο­μέ­νου ότι και το κτί­ριο αυτό δεν είναι νο­μί­μως υφι­στά­με­νο, κατά τα ήδη εκτε­θέ­ντα, εν πάση δε πε­ρι­πτώ­σει προ­κύ­πτει και ως προς αυτό υπέρ­βα­ση της 173/2000 άδειας.

Εκανε έτσι δεκτή την έφεση και εξα­φά­νι­σε την από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου.

Εφό­σον δε τα ως άνω αυ­θαί­ρε­τα κτί­σμα­τα ανε­γέρ­θη­καν, εντός δά­σους, τοπ ΣτΕ έκρι­νε ότι νο­μί­μως εκ­δό­θη­κε η δια­τα­γή κα­τε­δά­φι­σης και πρέ­πει να απορ­ρι­φθούν οι περί του αντι­θέ­του λόγοι ακυ­ρώ­σε­ως που προ­βλή­θη­καν ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου, όπως και η αί­τη­ση ακυ­ρώ­σε­ως του ιδιο­κτή­τη της επι­χεί­ρη­σης στο σύ­νο­λό της.