Πέθανε ο Γιάννης Ιωαννίδης

Την τε­λευ­ταία του πνοή σε ηλι­κία 78 ετών άφησε ο σπου­δαί­ος προ­πο­νη­τής Γιάν­νης Ιω­αν­νί­δης. Διε­τέ­λε­σε  υπουρ­γός και βου­λευ­τής της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας. Πα­νελ­λή­νια συ­γκί­νη­ση για τον “Ξανθό” του ελ­λη­νι­κού μπά­σκετ.

Σε ηλι­κία 78 ετών πέ­θα­νε ο με­γά­λος προ­πο­νη­τής του ελ­λη­νι­κού μπά­σκετ Γιάν­νης Ιω­αν­νί­δης.

Ο σπου­δαί­ος προ­πο­νη­τής, ο οποί­ος συ­νέ­δε­σε το όνομά του με τις με­γά­λες επι­τυ­χί­ες του Άρη και του Ολυ­μπια­κού τη δε­κα­ε­τία του ’80 και του ’90, άφησε την τε­λευ­ταία πνοή του έπει­τα από μάχη με προ­βλή­μα­τα υγεί­ας που τον τα­λαι­πω­ρού­σαν τα τε­λευ­ταία χρό­νια.

Από το 2004 μέχρι και το 2015 υπήρ­ξε βου­λευ­τής στην Εκλο­γι­κή πε­ρι­φέ­ρεια Α΄ Θεσ­σα­λο­νί­κης με τη Νέα Δη­μο­κρα­τία και μετά τις εκλο­γές του 2007 διο­ρί­στη­κε στη θέση του υφυ­πουρ­γού Πο­λι­τι­σμού.

Με­τα­ξύ άλλων, διε­τέ­λε­σε μέλος της Διαρ­κούς Επι­τρο­πής Μορ­φω­τι­κών Υπο­θέ­σε­ων, της Ει­δι­κής Μό­νι­μης Επι­τρο­πής Έρευ­νας και Τε­χνο­λο­γί­ας, της Υπο­ε­πι­τρο­πής για την Πα­ρα­κο­λού­θη­ση θε­μά­των Αθλη­τι­σμού, της Διαρ­κούς Επι­τρο­πής Διοί­κη­σης, Δη­μό­σιας Τάξης & Δι­καιο­σύ­νης, της Ει­δι­κής Μό­νι­μης Επι­τρο­πής Ισό­τη­τας και Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που, της Δια­κομ­μα­τι­κής Επι­τρο­πής για τη Δια­μόρ­φω­ση Θε­σμι­κού Πλαι­σί­ου Εγ­γυ­ή­σε­ων Δια­φά­νειας στον Αθλη­τι­σμό, καθώς και της Επι­τρο­πής Ανα­θε­ώ­ρη­σης του Συ­ντάγ­μα­τος.

Ο βίος και η πο­λι­τεία του Ξαν­θού (υπερ)πρω­τα­θλη­τή

Ο Γιάν­νης Ιω­αν­νί­δης, που ση­μά­δε­ψε τις δε­κα­ε­τί­ες του ’80 και του ’90 απο­τέ­λε­σε τον «αρ­χι­τέ­κτο­να» τόσο του «αυ­το­κρά­το­ρα» Άρη, όσο και του φο­βε­ρού και τρο­με­ρού Ολυ­μπια­κού, κα­τα­κτώ­ντας συ­νο­λι­κά 12 Πρω­τα­θλή­μα­τα και 6 Κύ­πελ­λα Ελ­λά­δας.

Έγινε ο πρώ­τος προ­πο­νη­τής που έστει­λε ελ­λη­νι­κή ομάδα σε Final-4, αλλά και τε­λι­κό Ευ­ρω­παϊ­κού Πρω­τα­θλή­μα­τος, στα­μα­τώ­ντας τρεις φορές στους «4» και χά­νο­ντας άλ­λους τό­σους τε­λι­κούς.

Ο Ιω­αν­νί­δης οδή­γη­σε τον  Άρη με τον Νίκο Γκάλη, τον Πα­να­γιώ­τη Γιαν­νά­κη και την παρέα τους τρεις σερί χρο­νιές στην τε­λι­κή φάση, αφού κάθε βδο­μά­δα κα­θή­λω­νε το ελ­λη­νι­κό κοινό στις τη­λε­ο­ρά­σεις του και εκεί δεν είχε την ηρε­μία, αλλά και την τύχη με το μέρος του, για να ανέ­βει στην κο­ρυ­φή του βά­θρου.

Το 1994, έφτα­σε με τον Ολυ­μπια­κό του Πά­σπα­λι, του Τάρ­πλεϊ και του Φα­σού­λα, μια ανάσα από το να γίνει ο πρώ­τος Έλ­λη­νας προ­πο­νη­τής που κα­τα­κτά τη ση­με­ρι­νή EuroLeague.

Το 1996, μια… μαύρη γάτα του στέ­ρη­σε την εί­σο­δο της ημι­τε­λι­κής φάσης στο Πα­ρί­σι και ο Μπό­ζι­νταρ Μάλ­κο­βιτς τού «έκλε­ψε» τη δόξα, οδη­γώ­ντας τον Πα­να­θη­ναϊ­κό στην κο­ρυ­φή της Ευ­ρώ­πης, αφού οι «πρά­σι­νοι» της δύο προη­γού­με­νες χρο­νιές είχαν απο­κλει­στεί από τον «Ξανθό» με Έλ­λη­νες προ­πο­νη­τές στον πάγκο τους στον ημι­τε­λι­κό.

Έναν χρόνο αρ­γό­τε­ρα, ο Ντού­σαν Ίβ­κο­βιτς του έδωσε τη χα­ρι­στι­κή βολή, καθώς ανέ­λα­βε τη δη­μιούρ­γη­μά του και έκοψε πρώ­τος το νήμα, κα­τα­κτώ­ντας μά­λι­στα το ιστο­ρι­κό triple-crown. Πα­ρό­λα αυτά, δεν πτο­ή­θη­κε και συ­νέ­χι­σε τη δη­μιουρ­γι­κή του πο­ρεία.