Προσφυγικό: Ο ανθρώπινος πόνος πίσω από τους αριθμούς – Aρθρο της Σοφίας Mανιά

Γράφει η Σοφία Μανιά

Πρό­ε­δρος Φιλαν­θρω­πι­κού Συλ­λό­γου “Αγία Σοφία”

Τι να πρω­το­θυ­μηθώ από την περίοδο εκείνη που δεκάδες άνθρω­ποι έρχο­νταν καθη­με­ρινά στη Ρόδο με κίνδυνο της ζωής τους… Για μια καλύ­τερη ζωή, για τα παιδιά τους και τους ίδιους.

Θυμάμαι οικο­γέ­νειες που πατού­σαν το πόδι τους στη στεριά βρεγ­μέ­νες ως το κόκκαλο και τα παι­δά­κια να τρέμουν από το κρύο και το φόβο. Μητέρες να κλαίνε και εμείς να τους δίνουμε ρούχα και ζεστό τσάι με κου­λου­ρά­κια. Θυμάμαι, μία μέρα, οι πρό­σφυ­γες είχαν φτάσει τους 400 και χρεια­ζό­μα­σταν 1.200 νερά τη μέρα. Πήγα στον κύριο Κουγιό και μου έδωσε αμέσως 3.000 νερά. Φόρτωσα το αμάξι μου, πήγα ξεφόρ­τωσα και ξανα­γύ­ρισα στη ΒΑΠ, ξανα­φόρ­τωσα το αμάξι μου που από το βάρος άγγιζε την άσφαλτο, και προ­σευ­χό­μουν σε όλη τη δια­δρομή να φτάσω σώα στους πρό­σφυ­γες…

Την άλλη μέρα πήγα ξανά στον κύριο Κουγιό, και του είπα να μας δώσει ένα ψύκτη ζεστού και κρύου νερού, για να φτιά­χνουμε κρέμες και γάλα στα μωρά.

Αμέσως μου έδωσε έναν και­νούρ­γιο μέσα στο κουτί του. Πήρα και από το κατά­στημα που είχα τότε ένα φουρ­νάκι και ένα φούρνο μικρο­κυ­μά­των και τα πήγα κάτω και αυτά.

Με τον φίλο μου τον Κλάους, πήραμε πλα­στικά πιάτα ποτήρια, πιρού­νια, κου­τά­λια γιατί και από μία εται­ρεία παγωτού μου έδωσαν ένα μεγάλο διπλό κατα­ψύ­κτη. Έπειτά πήγα στο ξενο­δο­χείο Ατλά­ντικα και παρα­κά­λεσα τον κύριο Νικο­λα­ΐδη ο οποίος μου έδωσε μία μεγάλη κατσα­ρόλα και ένα μεγάλο σου­ρω­τήρι. Μας έκανε δώρο και μία μεγάλη κατσα­ρόλα ο Σύλ­λο­γος Εστια­τό­ρων, κι έτσι ξεκί­νησα να τους μαγει­ρεύω.

Ήμουν η μαμά Σοφία, όπως μου φώναζαν όλοι, ήμουν εκεί πρωί, μεση­μέρι, βράδυ. Μετά το πρωινό, απευ­θυ­νό­μουν σε διά­φο­ρους επι­χει­ρη­μα­τίες και έφερνα τρόφιμα τα οποία τους μαγεί­ρευα. Τα πρωινά, τα είχε ανα­λά­βει ο Λευ­τέ­ρης από τις “Γλυ­κο­ε­πι­λο­γές Αφάντου” και γλυκά και αλμυρά μου έδινε.

Όταν είχαν το Ραμα­ζάνι, πήγαινα στις 3:00 τα ξημε­ρώ­ματα για να μαγει­ρέψω. Γιατί όλη ημέρα μέχρι το βράδυ δεν έτρωγαν, ούτε έπινα τίποτε.

Κάθε μέρα χρεια­ζό­μουν 10 με 20 ευρώ βενζίνη, ανα­λό­γως το δρο­μο­λό­γιο και ήταν χρήματα που έβαζα απο­κλει­στικά από την τσέπη μου. Ολοι απο­ρού­σαν, γιατί να τρέχω και να ξοδεύω τα χρήματά μου, δεν μπο­ρού­σαν να κατα­λά­βουν ότι αυτό εμένα με γέμιζε ως άνθρωπο, μου άρεσε που μπο­ρούσα να βοηθήσω αυτούς τους ανθρώ­πους…

Χαρα­κτη­ρι­στικά θυμάμαι, ήταν 28η Οκτω­βρίου εγώ μαγεί­ρευα στην κουζίνα με ανοι­χτές τις πόρτες και έβλεπα και έξω που έπαιζαν τα παιδιά. Ξαφνικά, πέρασαν τα πολε­μικά μας αερο­πλάνα λόγω της ημέρας- και τότε βλέπω τα μικρά να τρέχουν πανι­κό­βλητα για να κρυ­φτούν κάτω από τα τρα­πέ­ζια κρα­τώ­ντας τα κεφάλια τους διότι νόμιζν ότι θα μας βομ­βαρ­δί­σουν. Συγκλο­νί­στηκα, η εικόνα αυτή θα μου μείνει αξέ­χα­στη. Μαγεί­ρευα και έκλαιγα…

Τι να πρω­το­θυ­μηθώ… Ήταν Χρι­στού­γεννα, αν και μου­σουλ­μά­νοι υπήρχαν ανάμεσα τους και χρι­στια­νοί, στο­λί­σαμε δέντρο, λαμπά­κια, έφερα στα παιδιά παι­χνί­δια γλυκά, μπα­λό­νια.

Τα παιδιά ερχό­ντου­σαν κάθε πρωί στην κουζίνα και με έβλεπαν που μαγεί­ρευα. Νομίζω ότι μέσα τους αισθά­νο­νταν μεγάλη ανα­σφά­λεια. Είχε έρθει μία οικο­γέ­νεια με πολλά παιδιά, η μικρό­τερη ήταν τριών ετών κι ερχόταν κάθε μέρα, με αγκά­λιαζε από το λαιμό κι έβαζε τα ποδα­ρά­κια της γύρω από τη μέση μου, έγερνε το κεφα­λάκι της στον ώμο μου κι όσο μαγει­ρεύ­αμε παρέα, ήταν κρε­μα­σμένη πάνω μου σαν μαϊ­μου­δάκι! Κάποια μέρα ήρθαν τα χαρτιά για να φύγουν, τους το είπα και βλέπω την μικρή με μία βαλίτσα να έρχεται στην κουζίνα. Ο νεαρός μετα­φρα­στής, μου είπε ότι η μικρή ήθελε να μπω στη βαλίτσα για να με πάρει μαζί της!

Της είπα λοιπόν, ότι εγώ θα φύγω πρώτη και θα πάω εκεί που πάει για να την περι­μένω. Την άλλη μέρα καθυ­στέ­ρησα να πάω κάτω, περί­μενα να φύγει πρώτα η οικο­γέ­νεια, δεν ήθελα να στε­να­χω­ρη­θεί η μικρή ούτε να με δει να κλαίω. Πέρασαν πολλές μέρες για να συνέλθω, μου έλειπε η μικρή και παρα­κα­λούσα τον Πανορ­μίτη να είναι καλά εκεί που πήγε και να είναι χαρού­μενη.

Αυτό που μου έκανε εντύ­πωση στους πρό­σφυ­γες, ήταν ότι τα παι­δά­κια ήταν όλα αγέ­λα­στα και μελαγ­χο­λικά, φοβι­σμένα κι εγώ ήθελα να τα κάνω να χαρούν ή να γελά­σουν. Μια μέρα, στα φανάρια συνά­ντησα έναν ξυλο­πό­δαρο και του του ζήτησα το τηλέ­φωνό του.

Του μίλησα για τα παιδιά πρό­σφυ­γες και μου είπε ότι θα έρθει μαζί με άλλους φοι­τη­τές στη γιορτή που ετοί­μαζα. Μετά πήγα στον κύριο Ατσά και του λέω «βάζω τη ζάχαρη βάζεις το μηχά­νημα για να μοι­ρά­σουμε μαλλί της γριάς στα παι­δά­κια;» και μου λέει «Ναι».

Πήγα στο Balloons τους είπα αν μπορεί να έρθει ο Μίκυ και η Μίνι να μοι­ρά­σουμε μπα­λό­νια, μου είπαν επίσης «Ναι», ζήτησα από την εγγονή μου να έρθει με τη φίλη της να χορέ­ψουν -πήγαιναν σε σχολή χορού- και είπανε κι εκείνες «Ναι»!

Εκείνη η Κυριακή έμεινε αξέ­χα­στη στα παιδιά. Ξυλο­πό­δα­ροι, Ζογκλέρ, ο Μίκυ η Μίνυ, μπα­λό­νια, μουσική, χορός, μαλλί της γριάς τα παιδιά επι­τέ­λους έτρεχαν και έπαιζαν χαρού­μενα, χόρευαν και γελού­σαν!

Συνέ­χεια ερχό­ντου­σαν και έφευγαν οι οικο­γέ­νειες…

Θυμάμαι, ήταν Από­κριες, πήγα στο μαγαζί μου πήρα όσες απο­κριά­τι­κες στολές είχα. Πήρα τηλέ­φωνο και μια φίλη, πήγαμε ντύσαμε με τις στολές στα παιδιά, η φίλη μου τα έβαψε και γέμισε η ζωή ο χώρος, κομφετί, σφυ­ρί­χτρες, μπα­λό­νια παιδικά γέλια.

Υπήρχαν όμως και τα βράδια εκείνα, και ήταν πολλά, που χτύπαγε το τηλέ­φωνό μου, είχα γράψει τον αριθμό μου στην πόρτα της κου­ζί­νας -ακόμα εκεί είναι- και μου έλεγαν «Μαμά το μωρό είναι άρρωστο, έχει πυρετό» κι έτρεχα μέσα στη νύχτα να πάμε στα επεί­γο­ντα του Νοσο­κο­μείου. Πόσα παι­δά­κια νοση­λεύ­τη­καν… Θυμάμαι τότε στο ναυάγιο, μια μάνα που πνί­γη­καν τα παιδιά της. Αφού έγινε η ταφή εδώ στη Ρόδο, ήρθαν τα χαρτιά της για να φύγει και μου ζήτησε να φρο­ντίσω τους τάφους τους των παιδιών της. Το κάνω όποτε μπορώ.

Είχα πάθει εξάρ­τηση τότε, από το πρωί ως το βράδυ ήμουν εκεί στα Παλιά Σφαγεία. Ανοιγα το μαγαζί μου μία με δύο ώρες, ίσα-ίσα για να βγάλω 20 ευρώ για τη βενζίνη μου κι αν ήμουν τυχερή, να πάρω και μερικές σοκο­λά­τες, γλει­φι­τζού­ρια, τσίχλες, για τα πιτσι­ρί­κια. Ερχό­νταν οι λογα­ρια­σμοί για το μαγαζί κι εγώ τους έβαζα σε ένα κουτί κι έλεγα, «προη­γού­νται αυτοί οι άνθρω­ποι…».

Κάποια στιγμή δεν μπο­ρούσα άλλο να κρατήσω το μαγαζί, το έκλεισα. Δεν μετα­νιώνω για τίποτα, δουλεύω και ξεχρε­ώνω ό,τι είχα χρεωθεί από το μαγαζί μου.

Δεν ντρέ­πο­μαι κανέναν και δεν μετα­νιώνω ούτε για ένα ευρώ που δια­τέ­θηκε για εθε­λο­ντική βοήθεια στους πονε­μέ­νους αυτούς ανθρώ­πους.

Εύχομαι εκεί που πήγαν να βρουν αγάπη και ευτυχία. Εγώ συνε­χίζω να βοηθώ οικο­γέ­νειες που έχουν ανάγκη, γι αυτό έφτιαξα και τον φιλαν­θρω­πικό Σύλλογο “Αγία Σοφία”, τα γραφεία του οποίου βρί­σκο­νται στο Ροδίνι στην οδό Μαρα­θώ­νος και μέχρι να κλείσω τα μάτια μου θα προ­σφέρω ό,τι μπορώ σε όσους έχουν ανάγκη.