Ώρα μηδέν για το εξοχικό του Ντούτσε στη Ρόδο ( βίντεο)

Στο έλεος της εγκα­τά­λει­ψης και σε ανοι­χτή μάχη με το χρόνο, η ιστο­ρι­κή βίλα του Μου­σο­λί­νι στη Ρόδο. Η πο­ρεία της εγκα­τά­λει­ψης από το κρά­τος, η ιστο­ρία και το λα­μπρό μέλ­λον ενός boutique hotel

Το όνομά της έχει συν­δε­θεί με ιστο­ρί­ες για φα­ντά­σμα­τα και στοι­χειω­μέ­να κτί­ρια. Δεν είναι απο­κλει­στι­κά ελ­λη­νι­κό φαι­νό­με­νο, αφού και στη λίμνη Como της γει­το­νι­κής Ιτα­λί­ας, το ομώ­νυ­μο μπα­ρόκ αρ­χο­ντι­κό αφέ­θη­κε στην “τύχη” της πλή­ρους ερή­μω­σης, με τους κα­τοί­κους να “αιχ­μα­λω­τί­ζο­νται” σε θρύ­λους για δο­λο­φο­νί­ες και αυ­το­χει­ρί­ες εντός του αρ­χι­τε­κτο­νι­κού στο­λι­διού. Και ενώ η Πο­λι­τεία υπό­σχε­ται έργα συ­ντή­ρη­σης και απο­κα­τά­στα­σης, το μέλ­λον της δια­φαί­νε­ται αβέ­βαιο. Στην Ελ­λά­δα, η συ­νο­νό­μα­τη Villa de Vecchi κο­σμεί ένα από τα ψη­λό­τε­ρα βουνά της Ρόδου και πρό­σφα­τα μπήκε στις “πω­λη­τή­ριες κρα­τι­κές ορέ­ξεις”, λόγω εγκα­τά­λει­ψης.

Η βίλα Ντε Βέκι χτί­στη­κε στη άκρη ενός βρά­χου από τις ιτα­λι­κές Αρχές, το 1936. Εκεί, στο όρος Προ­φή­τη Ηλία, το ιστο­ρι­κό διώ­ρο­φο κτί­σμα συ­νο­λι­κής επι­φα­νεί­ας 757 τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων, στέ­κει αγέ­ρω­χα, προ­βάλ­λο­ντας μία επί­μο­νη αντί­στα­ση στη φθορά και τις λε­η­λα­σί­ες των τε­λευ­ταί­ων δε­κα­ε­τιών. Το κρά­τος; Ανέ­κα­θεν ανύ­παρ­κτο. Σή­με­ρα, η βίλα δεν θυ­μί­ζει σε τί­πο­τα από τις έν­δο­ξες επο­χές της. Πλή­ρως ανα­ξιο­ποί­η­τη από τη στιγ­μή που απο­χώ­ρη­σαν οι Ιτα­λοί μετά τη λήξη του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου – στο πλαί­σιο της συμ­φω­νί­ας για την έντα­ξη των Δω­δε­κα­νή­σων στο ελ­λη­νι­κό κρά­τος – πα­ρα­μέ­νει μέχρι σή­με­ρα ετοι­μόρ­ρο­πη, γε­μά­τη σκου­πί­δια και γκρα­φί­τι στους τοί­χους, λόγω αδυ­να­μί­ας του ελ­λη­νι­κού κρά­τους να ανα­λά­βει το κό­στος των έργων συ­ντή­ρη­σης, ανα­στή­λω­σης ή απο­κα­τά­στα­σής της.

Τα σε­νά­ρια από την ημέρα που ανα­κοι­νώ­θη­κε ότι βγαί­νει στο “σφυρί”, ποι­κί­λα. Το βα­σι­κό­τε­ρο; Η με­τα­τρο­πή της σε ξε­νο­δο­χεια­κή μο­νά­δα (boutique hotel), προ­κει­μέ­νου να προ­σελ­κύ­ει Ιτα­λούς, οι οποί­οι θα ξε­να­γού­νται σε αξιο­θέ­α­τα που φέ­ρουν τη σφρα­γί­δα της Ιτα­λο­κρα­τί­ας στα Δω­δε­κά­νη­σα.

Όσα πρέ­πει να γνω­ρί­ζου­με για τη “Βίλα Μου­σο­λί­νι”

Η Villa de Vecchi πήρε το όνομά της από τον Ιταλό διοι­κη­τή Δω­δε­κα­νή­σων κόμη Τσέ­ζα­ρε Μάριο Ντε Βέκι. Ο ίδιος φρό­ντι­ζε να κάνει ό, τι περ­νού­σε από το χέρι του, προ­κει­μέ­νου να γί­νε­ται λή­πτης της απο­κλει­στι­κής εύ­νοιας του Ιτα­λού δι­κτά­το­ρα Μπε­νί­το Μου­σο­λί­νι, ο οποί­ος ενί­σχυ­σε θε­α­μα­τι­κά τη θέση του στην πο­λι­τι­κή σκα­κιέ­ρα της Ευ­ρώ­πης κατά τη διάρ­κεια του Με­σο­πο­λέ­μου.

Η επι­βλη­τι­κή βίλα χρη­σι­μο­ποιού­νταν ως θε­ρι­νό ανά­κτο­ρο του Ιτα­λού βα­σι­λιά Βι­τό­ριο Εμα­νου­έ­λε του Γ’ και αρ­γό­τε­ρα ως θέ­ρε­τρο της ελ­λη­νι­κής βα­σι­λι­κής οι­κο­γέ­νειας. Στό­χος ήταν να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί και ως θε­ρι­νή κα­τοι­κία του Μου­σο­λί­νι στα γη­ρα­τειά του, αλλά αυτό δεν κα­τέ­στη εφι­κτό, αφού ο Μου­σο­λί­νι πυ­ρο­βό­λη­θη­κε, κρέ­μα­στη­κε και λι­θο­βο­λή­θη­κε από τους Ιτα­λούς σε πλα­τεία στο Μι­λά­νο, το 1945.

Η ανέ­γερ­ση ενός πο­λυ­τε­λούς κτι­ρί­ου μέσα στο δάσος, με την κομ­ψό­τη­τα μά­λι­στα της ιτα­λι­κής αρ­χι­τε­κτο­νι­κής και με εκ­πλη­κτι­κή θέα, θα ευ­χα­ρι­στού­σε τον Ντού­τσε και θα μπο­ρού­σε να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ως κα­τοι­κία χα­λά­ρω­σης και ανα­ψυ­χής. Πα­ράλ­λη­λα, λόγω της θέσης της, θα ήταν εύ­κο­λα φρου­ρού­με­νη, καθώς επέ­τρε­πε την πα­νο­ρα­μι­κή επί­βλε­ψη της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής.

Η βίλα βρί­σκε­ται σε ύψος πε­ρί­που 800 μέ­τρων πάνω στον λόφο του Προ­φή­τη Ηλία και απέ­χει 40-45 λεπτά από την πόλη και το αε­ρο­δρό­μιο της Ρόδου. Μο­λο­νό­τι δεν έχει χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως “έργο τέ­χνης” ή “ιστο­ρι­κό μνη­μείο”, ελέγ­χε­ται από την αρ­μό­δια αρ­χαιο­λο­γι­κή υπη­ρε­σία.

Στο ίδιο οι­κό­πε­δο υπάρ­χουν και άλλα μι­κρό­τε­ρα βοη­θη­τι­κά κτί­ρια, ενώ η βίλα συ­νο­ρεύ­ει με δύο υπέ­ρο­χα ιστο­ρι­κά σαλέ, το “Έλα­φος” και την “Ελα­φί­να”, τα οποία έχτι­σαν οι Ιτα­λοί για τους αξιω­μα­τι­κούς τους και λει­τούρ­γη­σαν στη συ­νέ­χεια ως ξε­νο­δο­χεία.

Αρ­χι­κά, το 1929 χτί­στη­κε το ξε­νο­δο­χείο του “Ελά­φου” και το 1930 πρό­σθε­σαν στο ισό­γειο ένα εστια­τό­ριο με με­γά­λη βε­ρά­ντα από πάνω του, μια με­γά­λη πίστα χορού και ένα γή­πε­δο τένις. Το 1932 κα­τα­σκευά­ζουν δίπλα στο ξε­νο­δο­χείο “Έλα­φος” μια νέα ανε­ξάρ­τη­τη πτέ­ρυ­γα που της δό­θη­κε το όνομα “Ελα­φί­να” και πλέον το συ­γκρό­τη­μα γί­νε­ται γνω­στό με το πε­ρί­ερ­γο όνομα “Έλα­φος και Ελα­φί­να”. Έκτο­τε χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως ξε­νο­δο­χείο.

Η έκτα­ση εντός της οποί­ας βρί­σκε­ται η Villa de Vecchi φτά­νει συ­νο­λι­κά τα 8.100 τ.μ. και είναι απε­ρί­φρα­κτη και εκτός σχε­δί­ου, με έντο­νες κλί­σεις και πολύ πυκνή βλά­στη­ση, η οποία σή­με­ρα δεν φέρει επί­ση­μο χα­ρα­κτη­ρι­σμό από το Δα­σαρ­χείο Ρόδου. Η έκτα­ση ανή­κει επί­σης σε προ­στα­τευ­μέ­νη πε­ριο­χή Natura 2000, Ζ.Ε.Π. (Ζώνη Ει­δι­κής Προ­στα­σί­ας), και αντι­με­τω­πί­ζει ει­δι­κούς πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κούς πε­ριο­ρι­σμούς και δε­σμεύ­σεις. Επί­σης τμήμα της ιδιο­κτη­σί­ας επι­φα­νεί­ας 6.250.000 μ2 πε­ρί­που, έχει χα­ρα­κτη­ρι­σθεί και έχει υπα­χθεί σε Ει­δι­κή Ζώνη Δια­τή­ρη­σης.

Η προ­σβα­σι­μό­τη­τα στην πε­ριο­χή διευ­κο­λύ­νε­ται από την υπάρ­χου­σα οδική σή­μαν­ση και τις δια­φη­μι­στι­κές τα­μπέ­λες, δε­δο­μέ­νου ότι ο Προ­φή­της Ηλίας, απο­τε­λεί ένα από τα πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ση­μεία του νη­σιού και του­ρι­στι­κό προ­ο­ρι­σμό καθ’ όλη τη διάρ­κεια του έτους. Λόγω απου­σί­ας μά­λι­στα κα­τάλ­λη­λης πε­ρί­φρα­ξης, το ακί­νη­το δια­θέ­τει εύ­κο­λη πρό­σβα­ση και από τον επαρ­χια­κό δρόμο του Προ­φή­τη Ηλία.

Για τις επι­κρί­σεις των ντό­πιων περί ξε­που­λή­μα­τος της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας μας, η απά­ντη­ση ήρθε πρό­σφα­τα. “Η Ελ­λά­δα δεν που­λά­ει πε­ριου­σία της. Κτί­ρια όπως η Βίλα, πα­ρέ­με­ναν επί δε­κα­ε­τί­ες κρυμ­μέ­να ή θαμ­μέ­να”, φαί­νε­ται να έχει επα­να­λά­βει πολ­λά­κις, ο σύμ­βου­λος του ΤΑΙ­ΠΕΔ, Αν­δρέ­ας Τα­πραν­τζής. “Τώρα υπάρ­χει μια τέ­λεια ευ­και­ρία να την πα­ρου­σιά­σου­με, όχι μόνο στους Έλ­λη­νες, αλλά και σε ξέ­νους επι­σκέ­πτες. Κα­νείς δεν πρό­κει­ται να την πάρει και να φύγει. Αντί­θε­τα, η επέν­δυ­ση θα συμ­βά­λει στην ανα­βάθ­μι­ση του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος και θα δη­μιουρ­γή­σει νέες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας”.

Πά­ντως, πλη­ρο­φο­ρί­ες από ρο­δί­τι­κα μέσα ενη­μέ­ρω­σης, ανα­φέ­ρουν ότι τον Αύ­γου­στο του 2013, το νησί της Ρόδου επι­σκέ­φτη­καν οι δύο εγ­γο­νές του Ντε Βέκι, ο ένας εγ­γο­νός του, καθώς επί­σης και ο σύ­ζυ­γος της μίας εγ­γο­νής του. Πρό­κει­ται για τον Maurizio De Pellegrini, 73 ετών σή­με­ρα, ο οποί­ος γεν­νή­θη­κε στη Ρόδο τον Μάρ­τιο του 1940. Μά­λι­στα, βα­φτί­στη­κε από τον ίδιο τον Ντε Βέκι όπως ανα­φέ­ρε­ται σε σχε­τι­κό ση­μεί­ω­μα του ίδιου. Από τη Ρόδο ανα­χώ­ρη­σε μαζί με την οι­κο­γέ­νειά του όταν ήταν μόλις ελά­χι­στων μηνών (Μάιο του 1940), καθώς είχε ξε­σπά­σει τότε ο πό­λε­μος. Δεν απο­κλεί­ε­ται λοι­πόν, η αλ­λα­γή χε­ριών της βίλας να κα­τα­λή­ξει από το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο σε Ιταλό ιδιώ­τη.

Η επι­βλη­τι­κή θέση που εγκλω­βί­ζει την ανάσα

Ο Προ­φή­της Ηλίας είναι το τρίτο ψη­λό­τε­ρο βουνό της Ρόδου, μετά τον Ατ­τά­βυ­ρο και τον Ακρα­μύ­τη, με ύψος 798 μέτρα (και ελά­χι­στο, τα 100 μέτρα). Απέ­χει 6 χλμ από το χωριό Σά­λα­κος, στο οποίο μπο­ρεί κα­νείς ακόμα να θαυ­μά­σει πέ­τρες – απο­μει­νά­ρια ενός κά­στρου που ανε­βαί­νει στο χωριό των Ιπ­πο­τών. Πρό­κει­για για δα­σώ­δη πε­ριο­χή, σπά­νιου φυ­σι­κού κάλ­λους και του­ρι­στι­κού προ­ο­ρι­σμού καθ’ όλη τη διάρ­κεια του έτους, με κύρια βλά­στη­ση τα κυ­πα­ρίσ­σια και τα πεύκα. Εκεί επι­ζούν με­ρι­κά από τα ελά­χι­στα ελά­φια της Ρόδου, αλλά και σπά­νια εν­δη­μι­κά πτηνά.

Την εποχή της Ιτα­λι­κής κα­το­χής έγι­ναν στην πε­ριο­χή εκτε­τα­μέ­νες ανα­δα­σώ­σεις, με τα ιθα­γε­νή είδη Pinus brutia και Cupressup.

Περί ορέ­ξε­ως… επεν­δυ­τών

Η βίλα του Μου­σο­λί­νι απο­τε­λεί ένα από τα 14 εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­να ακί­νη­τα που το ΤΑΙ­ΠΕΔ βγά­ζει στο σφυρί, προ­κει­μέ­νου να αξιο­ποι­η­θούν του­ρι­στι­κά, να με­τα­τρα­πούν άμεσα σε πο­λυ­τε­λή ακί­νη­τα και να ανοί­ξουν την όρεξη επεν­δυ­τών.

Πα­λιό­τε­ρο δη­μο­σί­ευ­μα του διε­θνούς πρα­κτο­ρεί­ου Bloomberg κάνει λόγο για με­γά­λες κα­θυ­στε­ρή­σεις στο με­γα­λύ­τε­ρο σχέ­διο απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σε­ων στην Ελ­λά­δα, που ανέρ­χε­ται σε 50 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Μά­λι­στα το­νί­ζει ότι έχει πα­ρα­λύ­σει από τις συ­χνές κα­θυ­στε­ρή­σεις και τις αλ­λα­γές στη διοί­κη­ση, απο­δυ­να­μώ­νο­ντας τη ζή­τη­ση.

Με 80.000 ακί­νη­τα στα βι­βλία της – από ένα κά­στρο στην Κέρ­κυ­ρα, μέχρι την πρώην στρα­τιω­τι­κή βάση των ΗΠΑ στην Κρήτη και ένα ιστο­ρι­κό κτί­ριο στην Ουά­σιγ­κτον – οι μι­σθώ­σεις των ακι­νή­των ανα­μέ­νο­νταν να δώ­σουν στο ελ­λη­νι­κό κρά­τος 25 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ μέχρι το τέλος του 2015.

Οι μέχρι στιγ­μής βέ­βαια προ­βλέ­ψεις κά­νουν λόγο για 22.4 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ μέχρι το 2022, ενώ προς το παρόν, το τα­μείο έχει υπο­γρά­ψει συμ­φω­νί­ες αξίας 4.9 δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ, έχο­ντας ει­σπρά­ξει μόλις τα 2.9 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ πε­ρί­που.

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι το με­γα­λύ­τε­ρο από τα ακί­νη­τα του κα­τα­λό­γου των κτι­ρί­ων προς πώ­λη­ση ή αξιο­ποί­η­ση βρί­σκε­ται επί­σης στην Ρόδο, στη θέση “Βουνό” και έχει επι­φά­νεια 27.000 στρεμ­μά­των, ενώ το μι­κρό­τε­ρο είναι ένα ακί­νη­το στις Σέρ­ρες, επι­φά­νειας μόλις 2,6 στρεμ­μά­των, που στε­γά­ζει το πρώην ξε­νο­δο­χείο “Ξενία”. Στη λίστα, συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και ακί­νη­το αγνώ­στου επι­φα­νεί­ας, που αφορά το χώρο του πρώην σα­να­το­ρί­ου “Αγία Ελε­ού­σα”στη Ρόδο.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στον σχε­τι­κό κα­τά­λο­γο που έχει κα­ταρ­τί­σει το ΤΑΙ­ΠΕΔ, η αξιο­ποί­η­ση των ακι­νή­των αυτών, μόνο εύ­κο­λη δεν είναι. Κά­ποια διεκ­δι­κού­νται από ιδιώ­τες, άλλα αντι­με­τω­πί­ζουν προ­βλή­μα­τα με τη δα­σι­κή υπη­ρε­σία, και άλλα βρί­σκο­νται σε πε­ριο­χές υψη­λής πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής προ­στα­σί­ας.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη λίστα, στην οποία θα προ­στε­θούν κι άλλα οι­κό­πε­δα και κτί­ρια μέσα στους επό­με­νους μήνες, θα απο­τε­λέ­σει και τη δε­ξα­με­νή, μέσω της οποί­ας θα επι­λε­γούν εμπο­ρεύ­σι­μα ακί­νη­τα για να εντα­χθούν στο πα­κέ­το της τι­τλο­ποί­η­σης μελ­λο­ντι­κών εσό­δων.

Στον μακρύ κα­τά­λο­γο του ΤΑΙ­ΠΕΔ, πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και πολλά ακόμη “Ξενία” (Αρά­χω­βας, Δρά­μας, Σερ­ρών), εκτά­σεις στο χιο­νο­δρο­μι­κό κέ­ντρο Βόρας (Καϊ­μα­κτσα­λάν), καθώς και πλή­θος από μικρά οι­κό­πε­δα ανά την Ελ­λά­δα.

news247.gr Μίκα Κο­ντο­ρού­ση