Δημήτρης Μίχαλος: Από τη Γένοβα στον Καμπουράκη και μαζί στο μέλλον

Από τον κ. Δημήτρη Μίχαλο, υπο­ψή­φιο δημο­τικό σύμ­βουλο, εκδό­θηκε η ακό­λουθη ανα­κοί­νωση:

Μέσα σε έναν γενικό παρα­λο­γι­σμό, παρα­φι­λο­λο­γίες, αστειό­τη­τες και χυδαιό­τη­τες κάποιες φορές καλού­μα­στε να απο­δεί­ξουμε ότι δεν είμαστε ελέ­φα­ντες επειδή κάναμε μια επιλογή να συμ­με­τά­σχουμε με μια παρά­ταξη στα κοινά του τόπου μας.

Είμαι ο Δημή­τρης Μίχαλος, γνωστός σε πολλούς ως άτομο και σε άλλους μέσα από τη δουλειά μου εδώ και 33 χρόνια στο χώρο του πολι­τι­σμού και του ραδιο­φώ­νου . Άγνω­στος όμως απ’ ότι φαί­νε­ται σε κάποιους που μέσα σε αυτό το προ­ε­κλο­γικό κλίμα προ­σπα­θούν να δημιουρ­γή­σουν εντυ­πώ­σεις, για να στο­χο­ποι­ή­σουν εμένα και τον όποιον άλλο πλαι­σιώ­νει το ψηφο­δέλ­τιο του Δημάρ­χου Ρόδου, Αντώνη Καμπου­ράκη.

Μου τέθηκε λοιπόν από οικεί­ους και μη κύκλους, πώς εγώ ένας άνθρω­πος της οικο­λο­γίας και της αρι­στε­ράς που το 2001 δια­δή­λωνε στη Γένοβα βρέθηκε στο ψηφο­δέλ­τιο του Καμπου­ράκη, ο οποίος βρί­σκε­ται στον αντι­δια­με­τρικό μου χώρο. Το ερώτημα το δικό μου όμως είναι το εξής: οι εκλογές αυτές είναι πολι­τι­κές ή είναι για το Δήμο Ρόδου; Κι αφού όλοι παρα­δε­χό­μα­στε ότι είναι για τα τοπικά δρώμενα, γιατί όταν μας τελειώ­σουν τα επι­χει­ρή­ματα το γυρνάμε στις ιδε­ο­λο­γίες;

Πέραν από αυτά τα ρητο­ρικά ερω­τή­ματα, υπάρχει μια απτή πραγ­μα­τι­κό­τητα. Τον Αντώνη τον Καμπου­ράκη δεν τον γνώρισα σήμερα. Τον γνωρίζω εδώ και 30 χρόνια. Γνωρίζω την ανθρώ­πινη πλευρά του, την οποία προς τιμήν του δεν δια­φη­μί­ζει διότι θεωρεί χρέος του απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία να προ­σφέ­ρει απ’ όπου μπορεί. Και αυτό το έκανε πολύ πριν ακόμα γίνει Δήμαρ­χος.

Μπορεί σε αυτά τα χρόνια που διοί­κησε να έκανε και λάθη. Ποιος όμως παράγει έργο χωρίς να κάνει λάθη; Η απά­ντηση είναι ότι λάθη δεν κάνουν μόνο αυτοί που δεν κάνουν τίποτα. Κι επειδή αγαπάει τον τόπο του όσο λίγοι, το οτι­δή­ποτε κάνει γι’ αυτόν δεν θέλει να το δια­φη­μί­σει. Όπως η προ­γραμ­μα­τική που έχει υπο­γρά­ψει σχετικά με τα ΑΜΕΑ, που εξα­σφα­λί­ζει τις δωρεάν μετα­κι­νή­σεις τους .Όπως πολλές εκδη­λώ­σεις των οποίων τα έσοδα πηγαί­νουν σε ευπα­θείς ομάδες. Όπως ακόμα και τώρα που μιλάμε έφερε το Γιάννη Αγγε­λάκα, τον πιο αντι­συ­στη­μικό και αντι­κομ­φορ­μι­στή καλ­λι­τέ­χνη, να τρα­γου­δή­σει στις πλη­γεί­σες περιο­χές για να τις υπο­στη­ρί­ξει έμπρα­κτα. Με ελεύ­θερη είσοδο. Όπως θα φέρει σε λίγες μέρες τη Νατάσα Μπο­φί­λιου στην Τάφρο και τα έσοδα της συναυ­λίας θα τα δια­θέ­σει στην ομάδα μπάσκετ με αμα­ξί­διο ΓΣ Δωδε­κά­νη­σος.

Τον κατη­γό­ρη­σαν για τις παρα­λίες τη στιγμή που η νομο­θε­σία είναι ασαφής και το γνω­ρί­ζουν οι πάντες, ενώ ο ίδιος προ­σπα­θεί να βρει μια λύση ώστε να μπορεί να έχει έσοδα ο Δήμος Ρόδου απ’ αυτές. Τον κατη­γό­ρη­σαν για την αδυ­να­μία να σβήσει τις φωτιές, την ώρα που ο Δήμος δεν έχει αρμο­διό­τητα στην πυρό­σβεση. Στο σημείο που του ανα­λο­γούσε, ξεπέ­ρασε κάθε προη­γού­μενο σε διάθεση χώρων, δυνα­μι­κού και πόρων για να μην πληγεί η εικόνα του νησιού στο εξω­τε­ρικό λόγω της αδια­νό­η­της κατα­στρο­φής. Λεβέ­ντικα μάλιστα ευχα­ρί­στησε δημόσια όλες τις Ροδί­τισ­σες και όλους τους Ροδίτες για την ανι­διο­τελή και συγκι­νη­τική προ­σφορά τους, ενώ οι αντί­πα­λοι του μικρό­ψυχα οδή­γη­σαν ένα οργι­σμένο πλήθος έξω από το ξενο­δο­χείο του στο κέντρο της πόλης να τον καθυ­βρί­ζουν ονο­μα­στικά.

Όταν ήμουνα στη Γένοβα, μέσα στο γενικό χαμό που γινόταν γύρω μου, σκε­φτό­μουν ότι όποια κι αν είναι η κατά­ληξη εγώ αγω­νι­ζό­μουν για την προ­σω­πική μου αξο­πρέ­πεια . Κι αυτό μέχρι σήμερα το έχω ως σημαία μου. Εργά­ζο­μαι στον πολι­τι­σμό και για τον πολι­τι­σμό γιατί θέλω να βλέπω γύρω μου ανθρώ­πους να

τρα­γου­δάνε, να συγκι­νού­νται, να παίρ­νουν μαθή­ματα ζωής από τους καλ­λι­τέ­χνες με τους οποίους συνερ­γά­στηκα και συνερ­γά­ζο­μαι.

Δεν ήθελα ποτέ να κεφα­λαιο­ποι­ήσω τους αγώνες μου με πρό­σκαι­ρες θέσεις και εφήμερα κέρδη.Αλλού ανα­ζη­τή­στε τους. Γνω­ρί­ζο­ντας τον Αντώνη Καμπου­ράκη προ­σω­πικά θέλω να πω πως ενώ ταξικά όπως θα έλεγαν και οι σύντρο­φοι είμαστε εχθροί, στα δρώμενα της Ρόδου δεν θα μπο­ρού­σαμε παρά να είμαστε συνο­δοι­πό­ροι. Γιατί μοι­ρα­ζό­μα­στε την ίδια αγάπη για το νησί και τους ανθρώ­πους του, για την ομορφιά του, για τον πολι­τι­σμό και την κουλ­τούρα του και θέλουμε να το πάρουμε στο μέλλον όπως του αξίζει. Όχι με την κακο­μοι­ριά ενός επαίτη αλλά όπως αξίζει στη Ρόδο μας με συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις και ιδέες .

Μετά τιμής,

Δημή­τρης Μίχαλος

Υπο­ψή­φιος στο τοπικό της Ιαλυσου