Πώς είναι η ζωή στους Λειψούς για ένα ζευγάρι που επέλεξε να μείνει στο νησί και άνοιξε ταβέρνα

Με­ση­μέ­ρι, γύρω στις 12, φτά­νει το κα­ρά­βι μου στους Λει­ψούς. Με μια πρώτη ματιά, το μικρό νησί στα βό­ρεια των Δω­δε­κα­νή­σων μοιά­ζει με τις Κυ­κλά­δες. Άσπρα σπί­τια και λίγοι λόφοι, μαζί με ένα μικρό λι­μά­νι, συν­θέ­τουν το σκη­νι­κό που υπο­δέ­χε­ται κάθε επι­σκέ­πτη στους Λει­ψούς. Μέρος μικρό, μα αμέ­σως γοη­τευ­τι­κό και γε­μά­το με μια ανα­ζω­ο­γο­νη­τι­κή ενέρ­γεια που σε κάνει να νιώ­θεις άνετα και χα­λα­ρά, λες και έχεις ξα­να­έρ­θει.

Στους Λει­ψούς, επι­σκέ­πτο­μαι την τα­βέρ­να “Vasilikos” και συ­νο­μι­λώ με τους ιδιο­κτή­τες της, τον Κώστα και τη Δέ­σποι­να. Ένα νέο ζευ­γά­ρι, σε ένα από τα πιο μα­κρι­νά νησιά της Ελ­λά­δας, έχει σί­γου­ρα να μας δι­η­γη­θεί πολύ εν­δια­φέ­ρου­σες ιστο­ρί­ες, που μαζί με ένα πιάτο φρέ­σκα ψάρια ημέ­ρας και λίγο τσί­που­ρο γί­νο­νται το ιδα­νι­κό συ­μπλή­ρω­μα σε μια κα­λο­και­ρι­νή μέρα.

Κάπως έτσι ξε­κι­νά­με την κου­βέ­ντα μας. «Γιατί απο­φα­σί­σα­τε να ζή­σε­τε στους Λει­ψούς;» είναι η πρώτη μου ερώ­τη­ση, ενώ ο Κώ­στας απα­ντά: «Ήταν μια από­φα­ση που ήρθε πολύ φυ­σι­κά. Εγώ ζούσα στις Σέρ­ρες, όπου πήγα αρ­χι­κά ως φοι­τη­τής από τον Έβρο και τε­λι­κά έμει­να σχε­δόν εί­κο­σι χρό­νια. Εκεί δη­μιούρ­γη­σα φι­λί­ες ζωής, αν­θρώ­πους που θεωρώ οι­κο­γέ­νειά μου μέχρι σή­με­ρα. Εκεί γνώ­ρι­σα και τη Δέ­σποι­να. Μαζί της γνώ­ρι­σα και τους Λει­ψούς. Από την πρώτη φορά που ήρθα στο νησί ένιω­σα κάτι δια­φο­ρε­τι­κό. Κάθε χρόνο επέ­στρε­φα όλο και πιο συχνά και για με­γα­λύ­τε­ρα δια­στή­μα­τα. Οι ήρε­μοι ρυθ­μοί, οι αυ­θε­ντι­κοί άν­θρω­ποι, η απλό­τη­τα και η ομορ­φιά του τόπου σε κά­νουν, χωρίς να το κα­τα­λά­βεις, να θέ­λεις να μεί­νεις σε αυτόν τον τόπο. Κά­ποια στιγ­μή, κα­τα­λά­βα­με ότι δεν θέ­λα­με πια να ερ­χό­μα­στε μόνο για δια­κο­πές ή για λίγο. Θέ­λα­με να χτί­σου­με τη ζωή μας εδώ. Σή­με­ρα, νιώθω ότι δεν άλ­λα­ξα μόνο τόπο κα­τοι­κί­ας.Άλ­λα­ξα τρόπο ζωής».

Ο Κώ­στας και η Δέ­σποι­να/Photo: Γιάν­νης Κου­τρού­δης

Όταν βρε­θείς στους Λει­ψούς, η ερώ­τη­ση για τις πρώ­τες ύλες μιας τα­βέρ­νας έρ­χε­ται σχε­δόν από μόνη της και ο Κώ­στας ση­μειώ­νει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Η φι­λο­σο­φία μου είναι να προ­σφέ­ρω στον επι­σκέ­πτη ό,τι ακρι­βώς θα έβαζα και στο δικό μου τρα­πέ­ζι. Αυτό μας εκ­φρά­ζει ως αν­θρώ­πους. Χρη­σι­μο­ποιού­με ό,τι καλό μπο­ρεί να μας δώσει το νησί και, πα­ράλ­λη­λα, συ­νερ­γα­ζό­μα­στε με μι­κρούς πα­ρα­γω­γούς από όλη την Ελ­λά­δα, που δου­λεύ­ουν με με­ρά­κι και ποιό­τη­τα. Δεν μας εν­δια­φέ­ρουν οι υπερ­βο­λές ούτε τα πε­ρί­πλο­κα πράγ­μα­τα. Μας εν­δια­φέ­ρει η γεύση, η ποιό­τη­τα και η ει­λι­κρί­νεια. Πι­στεύω ότι ένα καλό πιάτο δεν χρειά­ζε­ται πολλά. Χρειά­ζε­ται σωστή πρώτη ύλη, απλό­τη­τα και αν­θρώ­πους γύρω από το τρα­πέ­ζι».

Συ­νε­χί­ζο­ντας την κου­βέ­ντα μας, πα­ρα­τη­ρώ ότι δίπλα στην τα­βέρ­να υπάρ­χει κι ένα μικρό πα­ντο­πω­λείο. Ρωτώ σχε­τι­κά τον Κώστα, χωρίς να χάσω την ευ­και­ρία, και εκεί­νος μου απα­ντά: «Για εμένα είναι πολύ ση­μα­ντι­κό να υπάρ­χει ει­λι­κρί­νεια ανά­με­σα στην κου­ζί­να και στο τρα­πέ­ζι. Το πα­ντο­πω­λείο δη­μιουρ­γή­θη­κε ως φυ­σι­κή συ­νέ­χεια του μα­γα­ζιού. Ο επι­σκέ­πτης μπο­ρεί να δει τις πρώ­τες ύλες, να γνω­ρί­σει μι­κρούς Έλ­λη­νες πα­ρα­γω­γούς και να πάρει μαζί του κάτι που δο­κί­μα­σε και αγά­πη­σε. Μας αρέ­σει η ιδέα ότι κά­ποιος μπο­ρεί να επι­στρέ­ψει σπίτι του έχο­ντας μαζί του μια μικρή γεύση από τους Λει­ψούς και την Ελ­λά­δα. Ένα προ­ϊ­όν μπο­ρεί να γίνει δώρο, ανά­μνη­ση ή αφορ­μή να θυ­μη­θεί μια όμορ­φη κα­λο­και­ρι­νή στιγ­μή δίπλα στη θά­λασ­σα».

Λίγο πριν τε­λειώ­σει το πο­τή­ρι με το τσί­που­ρο και αδειά­σει το πιάτο, ρωτάω τον Κώστα την τε­λευ­ταία ερώ­τη­ση: «Σε τι δια­φέ­ρει η ζωή στους Λει­ψούς;» και εκεί­νος μου απα­ντά: «Υπάρ­χουν δυ­σκο­λί­ες στη ζωή ενός μι­κρού νη­σιού. Ο εφο­δια­σμός, οι με­τα­κι­νή­σεις, η από­στα­ση από τις με­γά­λες πό­λεις ή η εύ­ρε­ση προ­σω­πι­κού δεν είναι πάντα εύ­κο­λα. Υπάρ­χει, όμως, και κάτι που δύ­σκο­λα πε­ρι­γρά­φε­ται. Η ενέρ­γεια που σου δίνει κα­θη­με­ρι­νά η θά­λασ­σα, η φύση και οι άν­θρω­ποι γύρω σου. Προ­τι­μώ να μη μένω στις δυ­σκο­λί­ες, αλλά σε αυτά που με γε­μί­ζουν. Στον άν­θρω­πό μου, στους αν­θρώ­πους που γνώ­ρι­σα εδώ και σε έναν τόπο που με έκανε να νιώσω σπίτι μου. Και ει­λι­κρι­νά, εύ­χο­μαι μετά από χρό­νια να μπορώ να λέω ακρι­βώς τα ίδια. Επί­σης, θέλω να πα­ρο­τρύ­νω και άλ­λους αν­θρώ­πους να βρουν έναν τόπο που τους ται­ριά­ζει και να ζή­σουν σε αυτόν όπως εμείς ζούμε στους Λει­ψούς».

/Photo: Γιάν­νης Κου­τρού­δης

Πηγή: travel.gr