Οι Ροδίτες χάσαμε την αισθητική και το γόητρό μας! Xωρίς αυξήσεις τα καινούρια συμβόλαια

Τις ημέ­ρες αυτές υπο­γρά­φο­νται τα συμ­βό­λαια με­τα­ξύ των tour operators και των ξε­νο­δό­χων για τις τιμές που θα ισχύ­σουν στη σεζόν του 2020.

Οι εκ­πρό­σω­ποι των του­ρι­στι­κών ορ­γα­νι­σμών έχουν στη φα­ρέ­τρα τους ένα ση­μα­ντι­κό όπλο και πιέ­ζουν ώστε να μη δώ­σουν αυ­ξή­σεις: Το βα­σι­κό τους επι­χεί­ρη­μα είναι πως το ξε­νο­δο­χείο έχει ανα­χθεί σε ση­μα­ντι­κό­τε­ρο προ­ο­ρι­σμό, απ’ ό,τι ο ίδιος ο προ­ο­ρι­σμός στον οποίο βρί­σκε­ται το ξε­νο­δο­χείο. Το επι­χεί­ρη­μα απο­δί­δει. Τα συμ­βό­λαια που υπο­γρά­φο­νται για του χρό­νου έχουν μη­δε­νι­κές αυ­ξή­σεις. Πα­ρό­τι η ζή­τη­ση για τα ξε­νο­δο­χεία της Ρόδου είναι με­γά­λη, οι tour operators δεν δί­νουν ούτε ένα ευρώ πάνω από τις τιμές που ισχύ­ουν για φέτος. Αυτό από μόνο του δεί­χνει ότι η υπε­ρα­ξία του νη­σιού είτε έχει πάψει να προ­στί­θε­ται στις τιμές δια­νυ­κτέ­ρευ­σης (και αυτό με­τα­κυ­λά στην αγορά), είτε ακόμα χει­ρό­τε­ρα η θε­ω­ρού­με­νη υπε­ρα­ξία του ονό­μα­τος ‘Ρόδος’ έχει πάψει να υφί­στα­ται.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, για τη σεζόν του 2020 αυτές τις μέρες ολο­κλη­ρώ­νε­ται η υπο­γρα­φή των συμ­βο­λαί­ων που γί­νο­νται με τους Βρε­τα­νούς tour operators. Ηδη, έχουν προη­γη­θεί συμ­φω­νί­ες με τις πε­ρισ­σό­τε­ρες αγο­ρές της Ευ­ρώ­πης και σε λίγες ημέ­ρες θα κλεί­σει ο κύ­κλος των υπο­γρα­φών. Οι τιμές που συμ­φω­νού­νται είναι ίδιες με εκεί­νες των συμ­βο­λαί­ων που είχαν υπο­γρα­φεί πέ­ρυ­σι και υπο­τί­θε­ται θα ίσχυαν φέτος. Όλα αυτά, ωστό­σο, ισχύ­ουν μόνο σε θε­ω­ρη­τι­κό επί­πε­δο. Η πράξη είναι εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή και ίσως να δίνει μια απά­ντη­ση για την αιτία που η το­πι­κή, του­ρι­στι­κή και εμπο­ρι­κή αγορά έχει πιά­σει πάτο.

Ποια είναι η σχέση της αι­σθη­τι­κής των ξε­νο­δο­χεί­ων με την αι­σθη­τι­κή που επι­κρα­τεί στο νησί;

Σή­με­ρα στη Ρόδο υπάρ­χουν του­λά­χι­στον 50 ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες που πω­λούν ακρι­βά τη δια­νυ­κτέ­ρευ­ση και πα­ρέ­χουν πα­κέ­τα που δεν είναι μόνο all inclusive. Κι όμως, οι πε­λά­τες τους, εκεί­νοι που η αγορά τους χα­ρα­κτη­ρί­ζει ως ‘κα­λούς πε­λά­τες’ και που υπό άλλες συν­θή­κες κι­νούν την αγορά συ­θέ­με­λα, είναι απρό­θυ­μοι να βγουν από το ξε­νο­δο­χείο. Το ίδιο θα κά­νουν και εκεί­νοι που απλώς επέ­λε­ξαν ένα φθηνό πα­κέ­το δια­κο­πών. Δεν θα το κά­νουν διότι δεν έχουν τι να δουν.

Αν το ξε­νο­δο­χείο τους βρί­σκε­ται στα Κο­λύ­μπια, δεν θα βγουν για βόλτα στην πε­ριο­χή. Εκτός από ξε­ρό­χορ­τα δεν υπάρ­χει κάτι άλλο που θα μπο­ρού­σε να τους κι­νή­σει το εν­δια­φέ­ρον. Το ίδιο ισχύ­ει για εκεί­νους που δια­μέ­νουν στο Φα­λη­ρά­κι, στην Ιξιά, ή στο Κιο­τά­ρι. Η δια­φο­ρά της αι­σθη­τι­κής με­τα­ξύ των ει­κό­νων που επι­κρα­τούν μέσα σε μια πο­λυ­τε­λή ξε­νο­δο­χεια­κή μο­νά­δα, με την αντί­στοι­χη που επι­κρα­τεί έξω από αυτήν είναι σχε­δόν προ­σβλη­τι­κή. Ακόμα κι εκεί­νοι που δια­μέ­νουν μέσα στην πόλη της Ρόδου, το μόνο που έχουν να δουν είναι το μα­γευ­τι­κό νυ­χτε­ρι­νό τοπίο. Την ημέρα το μόνο που θα δει ο επι­σκέ­πτης της πό­λε­ως είναι αγάλ­μα­τα πο­λι­τι­κών και κτή­ρια της κα­το­χι­κής πε­ριό­δου. Οι λίγες εξαι­ρέ­σεις έχουν γίνει το must see της Ρόδου. Ετσι, must to see είναι η αν­θο­δέ­σμη στην πύλη Ελευ­θε­ρί­ας, τα δελ­φί­νια του Νε­ο­φύ­του στον ξύ­λι­νο πε­ζό­δρο­μο και η Με­σαιω­νι­κή Πόλη (με όλα εκεί­να που την πλη­γώ­νουν).

Αν πάλι οι ‘καλοί πε­λά­τες’ ενοι­κιά­σουν αυ­το­κί­νη­το, δεν πρό­κει­ται να οδη­γή­σουν μέχρι τα εμ­βλη­μα­τι­κά ση­μεία του νη­σιού (Με­σαιω­νι­κή Πόλη και Λίν­δος). Πήγαν μέχρι εκεί, μα δεν βρή­καν θέση στάθ­μευ­σης. Είδαν εκα­το­ντά­δες αυ­το­κί­νη­τα (Ρο­δι­τών κι όχι μόνο) να είναι σταθ­μευ­μέ­να σε μπλε, κί­τρι­νες και λευ­κές γραμ­μές, χωρίς να μπο­ρούν να κα­τα­λά­βουν ποια είναι η δική τους επι­λο­γή ώστε να μην τους επι­βλη­θεί πρό­στι­μο, κλήση ή όπως αλ­λιώς το πε­ρι­γρά­φουν στη χώρα τους.

Ετσι, με το αυ­το­κί­νη­τό τους θα πάνε αλλού. Θα επι­λέ­ξουν μια εκ­δρο­μή σε κά­ποια πα­ρα­λία, θα ανα­ζη­τή­σουν ένα καλό εστια­τό­ριο, θα επι­λέ­ξουν καλό κρασί και θα ψω­νί­σουν το­πι­κά προ­ϊ­ό­ντα. Αυτό την πρώτη μέρα, ίσως και τη δεύ­τε­ρη. Μετά οι ‘καλοί πε­λά­τες’ θα μεί­νουν μέσα, στην ασφά­λεια της υψη­λής αι­σθη­τι­κής και στη σι­γου­ριά πως δεν θα τα­λαι­πω­ρη­θούν.

Ξε­χω­ρι­στή κα­τη­γο­ρία απο­τε­λούν οι πε­λά­τες των boutique, μι­κρών κα­τα­λυ­μά­των της Με­σαιω­νι­κής Πόλης και της Λίν­δου. Τόσο οι μεν, όσο και οι δε, κάθε βράδυ είναι ανα­γκα­σμέ­νοι μέχρι κοντά στο ξη­μέ­ρω­μα να ακούν τα λαϊκά, τα ρε­μπέ­τι­κα και τα hip hop των κέ­ντρων δια­σκέ­δα­σης που στε­ρού­νται ηχο­μό­νω­σης, αλλά και κάθε άλλου πε­ριο­ρι­σμού (στο βωμό του κέρ­δους).

Πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι πε­ρί­που το 30% των του­ρι­στών της Ρόδου είναι repeaters. Αυτό ση­μαί­νει πως εκεί­νοι που έχουν βιώ­σει όλα τα πα­ρα­πά­νω έστω και μία φορά, την επό­με­νη απλώς θα επι­λέ­ξουν να μεί­νουν στο ξε­νο­δο­χείο.

Η Ρόδος ως συ­νο­λι­κός προ­ο­ρι­σμός δεν έχει πια να τους προ­σφέ­ρει τί­πο­τα απο­λύ­τως. Ούτε τέχνη, ούτε αι­σθη­τι­κή, ούτε πρό­σβα­ση, ούτε καν την αί­σθη­ση πως βρί­σκο­νται σε έναν τόπο που σέ­βε­ται το πε­ρι­βάλ­λον, διότι κάτι τέ­τοιο δεν γί­νε­ται ούτε στην πράξη. Η Με­σαιω­νι­κή Πόλη και η Λίν­δος δέ­χο­νται κάθε κα­λο­καί­ρι 2.000.000 του­ρί­στες, άρα του­λά­χι­στον 2.000.000 πλα­στι­κά μπου­κά­λια νερού θα μπο­ρού­σαν να ανα­κυ­κλω­θούν. Τα δύο εμ­βλη­μα­τι­κά ση­μεία του νη­σιού δεν έχουν κά­δους ανα­κύ­κλω­σης.

Τα συμ­βό­λαια είναι απλώς μια… ευχή

Ο του­ρί­στας του Σή­με­ρα είναι από­λυ­τα ενη­με­ρω­μέ­νος για το τι μπο­ρεί να αγο­ρά­σει με τα χρή­μα­τά του, γνω­ρί­ζει καλά τις επι­λο­γές που έχει για δια­κο­πές, έχει προσ­δο­κί­ες από τον προ­ο­ρι­σμό και αν δεν είναι κάτι WOW !!, κάτι που θα τον βάλει σε λίστα ανα­μο­νής μέ­χρις ότου έρθει η δική του σειρά να το βιώ­σει, δεν πρό­κει­ται να πλη­ρώ­σει ούτε ένα ευρώ πα­ρα­πά­νω. Αυτό έχει επί­πτω­ση στις τιμές των συμ­βο­λαί­ων που υπο­γρά­φο­νται κατά την τρέ­χου­σα πε­ρί­ο­δο και αφο­ρούν τη σεζόν του 2020. Οι διευ­θυ­ντές των ξε­νο­δο­χεί­ων όσο κι αν πα­λέ­ψουν, δεν πρό­κει­ται να επι­τύ­χουν τιμές που να ανα­λο­γούν στην πο­λυ­τέ­λεια που προ­σφέ­ρουν. Αλλά ακόμα κι αυτές οι τιμές που σή­με­ρα υπο­γρά­φο­νται δεν θα τη­ρη­θούν ποτέ. Ηδη, από αύριο ξε­κι­νούν οι εκ­πτώ­σεις 30% για τα ‘super early birds’ που κά­νουν κρά­τη­ση για του χρό­νου. Οι εκ­πτώ­σεις και οι προ­σφο­ρές συ­νε­χί­ζο­νται μέχρι τον Μάρ­τιο για όλα τα ξε­νο­δο­χεία.

Από φέτος, οι εκ­πτώ­σεις και οι προ­σφο­ρές συ­νε­χί­ζο­νται μέχρι και μέσα στη high season. Ο Ιού­λιος εξα­κο­λου­θεί να έχει άδεια δω­μά­τια και για τον Αύ­γου­στο υπάρ­χει ακόμα μα­κρύς δρό­μος μέ­χρις ότου τα δω­μά­τια κα­λυ­φθούν με κρα­τή­σεις. Η φε­τι­νή ‘μόδα’ θέλει τους tour operators και τους online operators να κα­θο­δη­γούν τους ξε­νο­δό­χους (πιο έντο­να εκεί­νους που έχουν μι­κρές μο­νά­δες να κά­νουν προ­σφο­ρές για κρά­τη­ση της τε­λευ­ταί­ας στιγ­μής με τη χρήση του κι­νη­τού τη­λε­φώ­νου. Η ‘μόδα’ αυτή δεν φαί­νε­ται πως είναι κάτι το πε­ρα­στι­κό. Απε­να­ντί­ας, φαί­νε­ται πως ήρθε για να μεί­νει.

Τα άδεια δω­μά­τια επι­δρούν κα­τα­λυ­τι­κά στη ψυ­χο­λο­γία των επι­χει­ρη­μα­τιών που εξα­να­γκά­ζο­νται σε διαρ­κείς προ­σφο­ρές, χά­νο­ντας έτσι την ευ­και­ρία που πα­ρα­δο­σια­κά τους πα­ρεί­χαν οι μήνες Ιού­λιος και Αύ­γου­στος ώστε να ρε­φά­ρουν τη χα­σού­ρα των άλλων μηνών. Η απώ­λεια δεν αφορά μόνο την τσέπη των ξε­νο­δό­χων, αλλά όλης της οι­κο­νο­μί­ας που συ­ντη­ρεί­ται από τον του­ρι­σμό. Η του­ρι­στι­κή αγορά φέτος νιώ­θει έντο­να τη χα­σού­ρα και το ίδιο θα νιώ­σει η εμπο­ρι­κή αγορά και η λοιπή αγορά στον επερ­χό­με­νο χει­μώ­να.

Μας λεί­πει ένα έμ­βλη­μα

Δεν είναι ο αντα­γω­νι­σμός που στε­ρεί από τη Ρόδο του­ρί­στες. Ο επι­κε­φα­λής των κρα­τή­σε­ων της TUI Nordic είχε δη­λώ­σει πριν από 20 ημέ­ρες στη ‘δη­μο­κρα­τι­κή’ πως «μπο­ρεί η Τουρ­κία να εμ­φα­νί­ζει 12% άνοδο στις αφί­ξεις, όμως αυτό δεν λέει τί­πο­τα. Μέχρι πριν από την πο­λι­τι­κή κρίση στην Τουρ­κία στέλ­να­με 5000 πτή­σεις ετη­σί­ως, ενώ φέτος, με την αύ­ξη­ση του 12% θα στεί­λου­με μόλις 1000 πτή­σεις».

Δεν είναι ο αντα­γω­νι­σμός που επη­ρε­ά­ζει τη Ρόδο. Εχει τις υπο­δο­μές και μπο­ρεί να στα­θεί πολύ υψη­λό­τε­ρα από κάθε άλλο αντα­γω­νι­στι­κό προ­ο­ρι­σμό. Είναι η απώ­λεια του γο­ή­τρου (σε υπο­δο­μές και συ­μπε­ρι­φο­ρές) που μας κα­τα­βα­ρα­θρώ­νει και αυτό ο τόπος μας, οι ίδιοι οι άν­θρω­ποι το πλη­ρώ­νου­με ήδη πολύ ακρι­βά.