Αναστέλλονται οι δίκες για τα δημόσια κτήματα με απόφαση του Πολυμελούς

H πρώτη από­φα­ση με την οποία ανα­στέλ­λε­ται η έκ­δο­ση απο­φά­σε­ων από το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου επί ανα­γνω­ρι­στι­κών αγω­γών του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου σε βάρος ιδιω­τών και τρα­πε­ζών, με τις οποί­ες επι­διώ­κε­ται η απο­κα­τά­στα­ση της ιδιο­κτη­σί­ας του σε ακί­νη­τα που υφα­πρά­χθη­καν με τη χρήση πλα­στών απο­φά­σε­ων εκ­ποί­η­σης τους στο πλαί­σιο του νόμου 719/1977, εκ­δό­θη­κε χθες.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στην από­φα­ση δυ­νά­μει πλειο­νό­ντων απο­φά­σε­ων του Νο­μάρ­χη Δωδ­κα­νή­σου, κα­τα­χω­ρί­στη­καν στα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου, με­τα­βι­βά­σεις λόγω εκ­ποι­ή­σε­ως ακι­νή­των υπέρ πλειό­νων ιδιω­τών, σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις του ν. 719/1977, οι οποί­ες, όπως προ­έ­κυ­ψε κα­τό­πιν γε­νό­με­νου σχε­τι­κού ελέγ­χου, ου­δέ­πο­τε εκ­δό­θη­καν και υπο­γρά­φη­καν από αυτόν.

Ακο­λού­θη­σαν πλεί­ο­νες κα­τα­φα­τι­κές δια­τά­ξεις του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δι­κα­στή Ρόδου, με τις οποί­ες δια­τά­χθη­καν αρ­χι­κά μεν οι κα­τα­χω­ρή­σεις των δια­φό­ρων ακι­νή­των στον εκά­στο­τε φε­ρό­με­νο δι­καιού­χο, εν συ­νε­χεία δε ακο­λού­θη­σαν δια­δο­χι­κές με­τα­βι­βά­σεις, εγ­γρα­φές προ­ση­μειώ­σε­ων και υπο­θη­κών, αλλά και συ­στά­σεις πραγ­μα­τι­κών δου­λειών.

Κατά των ως άνω κα­τα­φα­τι­κών δια­τά­ξε­ων το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο έχει ασκή­σει αγω­γές κατά του Προϊ­στα­μέ­νου του Κτη­μα­το­λο­γί­ου, ιδιω­τών και τρα­πε­ζών με τις οποί­ες ζη­τεί­ται η απο­κα­τά­στα­ση της ιδιο­κτη­σί­ας του σε ακί­νη­τα που υφαρ­πά­χθη­καν με τη χρήση των ανυ­πό­στα­των αυτών απο­φά­σε­ων.

Επί των αγω­γών αυτών, έχουν ήδη εκ­δο­θεί από το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου δύο απο­φά­σεις επί ισά­ριθ­μων αγω­γών με αντι­φα­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο, ήταν η υπ’ αριθμ. 2/2015 και η υπ’ αριθ. 9/2015.

Με την υπ’ αριθ. 2/2015 έγινε δεκτό ότι η από­φα­ση του Νο­μάρ­χη, καί­τοι ανυ­πό­στα­τη, πρέ­πει να τύχει ακύ­ρω­σης η οποία θα ισχύ­ει ένα­ντι πά­ντων, προ­κει­μέ­νου να μην πα­ρά­γει έν­νο­μα απο­τε­λέ­σμα­τα, εφό­σον ήδη έτυχε εφαρ­μο­γής από την διοί­κη­ση. Πε­ραι­τέ­ρω με την ίδια ως άνω από­φα­ση έγινε δεκτή η έν­στα­ση των εκεί ενα­γο­μέ­νων ότι το άρθρο 41 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού τυγ­χά­νει εφαρ­μο­γής και επί των κτη­μα­το­λο­γι­κών εγ­γρα­φών και προ­βάλ­λε­ται κατ’ έν­στα­ση και κατά των εξ’ αρ­χι­κής (θε­με­λιώ­δους κα­τα­γρα­φής τι­τλού­χων ακι­νή­του, που ισχυ­ρί­ζο­νται ότι ου­δέ­πο­τε απώ­λε­σαν τα των ακι­νή­των δι­καιώ­μα­τά τους, αφού ο τί­τλος βάσει του οποί­ου εκ­χώ­ρη­σαν οι επα­κο­λου­θή­σα­στες με­τα­βι­βά­σεις και συ­να­κό­λου­θες με­τα­γε­νέ­στε­ρες κτη­μα­το­λο­γι­κές εγ­γρα­φές ήταν διοι­κη­τι­κή πράξη (από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου), πλα­στή και, ως εκ τού­του, ανυ­πό­στα­τη και μη πα­ρά­γου­σα έν­νο­μες συ­νέ­πειες.

Αντί­θε­τα, με την υπ’ αριθ. 9/2015 από­φα­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου τού­του έγινε δεκτό ότι η από­φα­ση του Νο­μάρ­χη, ως ανυ­πό­στα­τη, δεν κα­λύ­πτε­ται από το τεκ­μή­ριο της νο­μι­μό­τη­τας και δεν πα­ρά­γει έν­νο­μα απο­τε­λέ­σμα­τα, ενώ πε­ραι­τέ­ρω απορ­ρί­φθη­κε ως αλυ­σι­τε­λώς προ­βαλ­λό­με­νη η επι­χει­ρού­με­νη να θε­με­λιω­θεί στο άρθρο 41 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού έν­στα­ση απά­ντων των εκεί ενα­γο­μέ­νων, με την αι­τιο­λο­γία ότι η εν λόγω διά­τα­ξη, με την οποία προ­στα­τεύ­ε­ται ο κα­λο­πί­στως απο­κτή­σας με επα­χθή αιτία εμπράγ­μα­το δι­καί­ω­μα σε ακί­νη­το, ένα­ντι του τρί­του που ασκεί πρά­ξεις νομής με διά­νοια κυ­ρί­ου αξιώ­νο­ντας δι­καί­ω­μα κυ­ριό­τη­τας σ’ αυτό μπο­ρεί να προ­βλη­θεί είτε επί διεκ­δι­κη­τι­κής αγω­γής, που ασκεί­ται από εγ­γε­γραμ­μέ­νους τι­τλού­χους, ερει­δο­μέ­νης σε πα­ρά­γω­γο τρόπο κτή­σης της κυ­ριό­τη­τας ή επί ανα­γνω­ρι­στι­κής αγω­γής ερει­δο­μέ­νης στην ίδια βάση, απο­τε­λώ­ντας αντέν­στα­ση αυτών (των εγ­γε­γραμ­μέ­νων τι­τλού­χων) στην έν­στα­ση του ενα­γο­μέ­νου τρί­του για την εκ μέ­ρους του συ­μπλή­ρω­ση του νο­μί­μου χρό­νου της 15ετούς κτη­τι­κής πα­ρα­γρα­φής για την κτήση της κυ­ριό­τη­τας επί του ακι­νή­του με έκτα­κτη χρη­σι­κτη­σία, είτε επί αγω­γής, που ασκεί­ται κατά εγ­γε­γραμ­μέ­νων τι­τλού­χων, ει­ρει­δο­μέ­νης στο άρθρο 63 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού για την ανα­γνώ­ρι­ση της συ­μπλή­ρω­σης, υπέρ των ενα­γό­ντων της αγω­γής αυτής, της ως άνω 15ετούς κτη­τι­κής πα­ρα­γρα­φής, απο­τε­λώ­ντας κα­τα­λυ­τι­κή έν­στα­ση κατά της αγω­γής αυτής και όχι στοι­χείο αυτής.

Κατά της υπ’ αριθ. 2/2015 από­φα­σης το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο έχει ασκή­σει έφεσή του, η οποία βάλ­λει κατά της ως άνω από­φα­σης για τα δύο αυτά νο­μι­κά ζη­τή­μα­τα, ήτοι της εφαρ­μο­γής ή μη των ανυ­πό­στα­των απο­φά­σε­ων του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου και της εφαρ­μο­γής ή μη του άρ­θρου 41 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού.

Κρί­θη­κε έτσι ότι για την ενό­τη­τα της νο­μο­λο­γί­ας και προς απο­φυ­γή έκ­δο­σης αντι­φα­τι­κών απο­φά­σε­ων, συ­ντρέ­χει, ευ­λό­γως, πε­ρί­πτω­ση εφαρ­μο­γής της διά­τα­ξης του άρ­θρου 249 ΚΠολΔ.

Κα­τό­πιν αυτού, πρέ­πει να ανα­στα­λεί η πρό­ο­δος της δίκης μέχρι την έκ­δο­ση τε­λε­σί­δι­κης από­φα­σης για το ως άνω ζή­τη­μα από το Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου.