Α.Σκέρτσος για Τέμπη: Θα αποδώσουμε αμέσως τις ευθύνες και θα σταθούμε δίπλα στις οικογένειες

«Η κυβέρ­νηση θα απο­δώ­σει άμεσα, δίκαια και ονο­μα­στικά τις ευθύνες εκεί που πρέπει και θα σταθεί δίπλα σε κάθε μια από τις οικο­γέ­νειες των θυμάτων»: στη δέσμευση αυτή προχωρά ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας Άκης Σκέρ­τσος, μέσω της ηλε­κτρο­νι­κής εφη­με­ρί­δας “Political”. Είναι άλλωστε, προ­σθέ­τει, «αυτο­νό­ητο και ηθικά επι­βε­βλη­μένο». Ενώ δίνει ανα­λυ­τι­κές απα­ντή­σεις για τη δήλωση του πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη και τις ευθύνες του σταθ­μάρχη, επίσης για την κατά­σταση του σιδη­ρο­δρο­μι­κού δικτύου και το έργο τηλε­σή­μαν­σης και τηλε­διοί­κη­σης.

Εν πρώτοις, ανα­λυ­τι­κώς, «οφεί­λουμε ως πολι­τικό σύστημα μια ανυ­πό­κριτη συγ­γνώμη προς την ελλη­νική κοι­νω­νία και ειδι­κό­τερα τις οικο­γέ­νειες όλων των θυμάτων αυτού του τρα­γι­κού δυστυ­χή­μα­τος για τις δια­χρο­νι­κές παθο­γέ­νειες των ελλη­νι­κών σιδη­ρο­δρό­μων. Τώρα είναι η ώρα του συλ­λο­γι­κού και ατο­μι­κού πένθους. Όχι της πόλωσης ούτε της αδιέ­ξο­δης οργής. Πρέπει να νιώ­σουμε όλοι το βαθύ συναί­σθημα θλίψης των πολιτών και των οικο­γε­νειών. Το δράμα τους μας συγκλο­νί­ζει και μας αγγίζει όλους. Διότι όλοι βλέ­πουμε στα πρόσωπα των θυμάτων τα δικά μας παιδιά και αδέλφια», ανα­φέ­ρει εισα­γω­γι­κώς και προ­σθέ­τει: «Η κοι­νω­νία όμως πρέπει να γνω­ρί­ζει ότι το κράτος και η κυβέρ­νηση θα απο­δώ­σει άμεσα, δίκαια και ονο­μα­στικά τις ευθύνες εκεί που πρέπει και θα σταθεί δίπλα σε κάθε μια από τις οικο­γέ­νειες των θυμάτων. Αυτό είναι το αυτο­νό­ητο και ηθικά επι­βε­βλη­μένο».

Στη δημο­σιο­γρα­φική παρα­τή­ρηση ότι η δήλωση του πρω­θυ­πουρ­γού εξε­λή­φθη από την αντι­πο­λί­τευση ως παρέμ­βαση στο πόρισμα, ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας δίνει την απά­ντηση ότι «αυτό που ζήσαμε στα Τέμπη δεν είναι η Ελλάδα που θέλουμε και αξί­ζουμε. Είναι μια Ελλάδα που έρχεται από το παρελ­θόν και δεν μπορεί να απο­τε­λεί μια Ελλάδα του παρό­ντος και του μέλ­λο­ντος. Η αναφορά του πρω­θυ­πουρ­γού σε “ανθρώ­πινο λάθος” έγινε σε συνέ­χεια της παρα­δο­χής από τον ίδιο τον σταθ­μάρχη αυτού που συνέβη και προ­φα­νώς δεν είχε την έννοια της “έκδοσης πορί­σμα­τος”. Δεν απο­σεί­ουμε επο­μέ­νως ευθύνες ούτε ανα­ζη­τούμε “απο­διο­πο­μπαί­ους τράγους” στο πρόσωπο του σταθ­μάρχη. Υπήρξε άλλωστε και η παραί­τηση του ίδιου του υπουρ­γού Κ. Καρα­μανλή», υπεν­θυ­μί­ζει εξ άλλου.

Συνεπώς, συμπε­ραί­νει, «ο πρω­θυ­πουρ­γός δεν έκανε τίποτα λιγό­τερο και τίποτα περισ­σό­τερο από το πολι­τικά και ηθικά επι­βε­βλη­μένο: να ανα­δεί­ξει τόσο τα συστη­μικά και δια­χρο­νικά προ­βλή­ματα των ελλη­νι­κών σιδη­ρο­δρό­μων – ζήτημα με το οποίο θα ασχο­λη­θεί η ανε­ξάρ­τητη Επι­τροπή εμπει­ρο­γνω­μό­νων που ήδη ορί­στηκε από τον Γ. Γερα­πε­τρίτη – και ταυ­τό­χρονα να υπο­γραμ­μί­σει ότι στη δική μας αντί­ληψη κάθε κρα­τι­κός λει­τουρ­γός από τον πρώτο έως τον τελευ­ταίο επη­ρε­ά­ζει ανθρώ­πι­νες ζωές με τις απο­φά­σεις που λαμ­βά­νει και φέρει ευθύνη για αυτές όταν συμ­βαί­νει ένα τόσο τραγικό λάθος».

Υπάρ­χουν δε, «δυο σημα­ντι­κές δια­φο­ρές εδώ με το παρελ­θόν. Η πρώτη ανά­γε­ται στο πεδίο της ανά­λη­ψης ευθυνών. Κάθε κρα­τι­κός λει­τουρ­γός σε αυτό το τραγικό δυστύ­χημα, από την κορυφή έως τη βάση της κρα­τι­κής πυρα­μί­δας, πήρε την ευθύνη που του ανα­λο­γεί και έχει ονο­μα­τε­πώ­νυμο. Το δυστύ­χημα αυτό, με τραγικό κόστος σε πολλές ανθρώ­πι­νες ζωές, εξηγεί αυτό που υπο­στη­ρί­ζουμε και υπη­ρε­τούμε ως κυβέρ­νηση: ότι πρέπει επι­τέ­λους η Ελλάδα να γίνει μια “κανο­νική” ευρω­παϊκή χώρα που θα λει­τουρ­γεί με μεγα­λύ­τερη συνέ­πεια και σεβασμό προς όλους ανε­ξαι­ρέ­τως τους πολίτες. Όχι σε κάποιους τομείς, όπως ήδη συμ­βαί­νει τα τελευ­ταία χρόνια. Αλλά σε όλους τους τομείς. Είναι μια κοπιώ­δης προ­σπά­θεια ταυ­τό­χρονα σε πολλά μέτωπα που απαιτεί χρόνο. Δεν συμ­βαί­νει δυστυ­χώς με ένα μαγικό ραβδί παρά την ειλι­κρινή μας βούληση και το σχέδιο που ήδη υλο­ποιούμε στους σιδη­ρο­δρό­μους για αυτό…».

Και, στη συνέ­χεια, «δεν κρύψαμε ποτέ τα δια­χρο­νικά προ­βλή­ματα των ελλη­νι­κών σιδη­ρο­δρό­μων. Υπάρ­χουν πολλές δημό­σιες δηλώ­σεις τόσο του πρω­θυ­πουρ­γού όσο και του Κ. Καρα­μανλή κατά τη θητεία του που μιλούν για το “μεγάλο ασθενή” των σιδη­ρο­δρο­μι­κών μετα­φο­ρών. Η δεύτερη διαφορά συνεπώς είναι ότι εμείς καταρ­τί­σαμε ένα εθνικό σχέδιο ανά­τα­ξης τους που για πρώτη φορά τέθηκε σε εφαρ­μογή μετά τις μνη­μο­νια­κές περι­κο­πές που είχαν οδη­γή­σει στην περαι­τέρω απί­σχναση ενός – ήδη αδύ­να­μου ακόμη πριν από την κρίση χρέους – δικτύου τρένων και σιδη­ρο­δρό­μων».

Κατά τον ‘Α. Σκέρτσο, «είναι νωπά ακόμη τα γεγο­νότα για να κάνουμε συγκρί­σεις και απο­λο­γι­σμούς, ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρώτη φορά εδώ και δεκα­ε­τίες η Ελλάδα δια­θέ­τει Εθνικό Σχέδιο ανα­μόρ­φω­σης των σιδη­ρο­δρο­μι­κών μετα­φο­ρών με εξα­σφα­λι­σμένη χρη­μα­το­δό­τηση ύψους 4,5 δισ. ευρώ. Το τραγικό συμβάν των Τεμπών απο­τε­λεί πλέον μια τομή στο χρόνο που επι­βάλ­λει αυτό το σχέδιο επεν­δύ­σεων και μεταρ­ρυθ­μί­σεων να υλο­ποι­η­θεί χωρίς καμία καθυ­στέ­ρηση. Με τα έργα αυτά ανα­βαθ­μί­ζο­νται 486,6 χλμ. γραμμών σε σύνολο 920 χλμ.- με έμφαση στη γραμμή από Πειραιά/Αθήνα έως Θεσ­σα­λο­νίκη -, και κατα­σκευά­ζο­νται 302,2 χλμ. νέων γραμμών που συν­δέ­ουν για πρώτη φορά λιμάνια με σιδη­ρο­δρό­μους και επιχειρηματικές-βιομηχανικές ζώνες ώστε το ελλη­νικό δίκτυο τρένων να απο­τε­λέ­σει και ανα­πτυ­ξιακό εργα­λείο μετα­τρέ­πο­ντας τη χώρα σε κόμβο της διε­θνούς εφο­δια­στι­κής και του δια­με­τα­κο­μι­στι­κού εμπο­ρίου».

Ειδικώς για το έργο τηλε­σή­μαν­σης και τηλε­διοί­κη­σης που «δικαίως μας απα­σχο­λεί αυτές τις μέρες» είναι πράγ­ματι «ένα πολύ­παθο έργο που ξεκί­νησε το 2014 και πάγωσε επί ΣΥΡΙΖΑ το 2017 αφού είχε παρα­δο­θεί μόλις το 17%. Λόγω ενστά­σεων και δια­χει­ρι­στι­κών ελέγχων παρέ­μεινε παγω­μένο έως το 2020 και ξεκόλ­λησε τελικά χάρη στις δικές μας ενέρ­γειες το 2021 με απο­τέ­λε­σμα σε ενάμιση χρόνο να έχει ολο­κλη­ρω­θεί περισ­σό­τερο από το 50% αυτού. Τμήματα του έργου λει­τουρ­γούν ήδη όπως για παρά­δειγμα στο βόρειο τμήμα του δικτύου από την Πιερία έως το Προ­μα­χώνα. Όχι όμως – δυστυ­χώς – και στο επίμαχο σημείο της Λάρισας. Το σύνολο του έργου παρα­δί­δε­ται έως τον Σεπτέμ­βριο του 2023 και η Ελλάδα θα είναι μια από τις λίγες ευρω­παϊ­κές χώρες που θα έχουν εγκα­τε­στη­μένο σε πλήρη λει­τουρ­γία ένα τέτοιο σύστημα τηλε­διοί­κη­σης. Οι ελλη­νι­κοί σιδη­ρό­δρο­μοι λει­τουρ­γούν για δεκα­ε­τίες χωρίς αυτό το σύστημα, το τραγικό δυστύ­χημα συνέβη λίγους μήνες πριν την πλήρη εγκα­τά­σταση του».

Εν κατα­κλείδι, «τα γεγο­νότα επι­τάσ­σουν να δούμε από την αρχή τα ζητή­ματα εσω­τε­ρι­κής Δια­κυ­βέρ­νη­σης και επο­πτείας όλων των φορέων που ασχο­λού­νται με το σιδη­ρο­δρο­μικό έργο. Από την ανε­ξάρ­τητη ρυθ­μι­στική αρχή σιδη­ρο­δρό­μων, έως τον ΟΣΕ, την ΕΡΓΟΣΕ, τους παρό­χους σιδη­ρο­δρο­μι­κών μετα­φο­ρών και βεβαίως να γίνουν οι ανα­γκαίες εκείνες παρεμ­βά­σεις που θα απο­κα­τα­στή­σουν το μεγάλο έλλειμμα εμπι­στο­σύ­νης που γεν­νά­ται ως προς την ασφά­λεια μετα­φο­ρών – απο­λύ­τως εύλογα – μετά από το τραγικό δυστύ­χημα. Είναι προ­τε­ραιό­τητα μας, οι πολίτες να εμπι­στευ­τούν ξανά τα τρένα και τις σιδη­ρο­δρο­μι­κές μετα­φο­ρές καθώς απο­τε­λούν ένα μαζικό μέσο μετα­φο­ράς που πρέπει να είναι απο­λύ­τως ασφαλές. Η εμπι­στο­σύνη που έχουμε σε άλλα μέσα στα­θε­ρής τροχιάς όπως το μετρό πρέπει να επι­στρέ­ψει και στον επίγειο σιδη­ρό­δρομο».

Σε άλλα θέματα, ερω­τη­θείς για τους κύριους άξονες του προ­γράμ­μα­τος της Νέας Δημο­κρα­τίας, σημειώ­νει, μεταξύ άλλων: «Γνω­ρί­ζουμε ότι η Ελλάδα έχει ακόμη πολύ δρόμο για να συγκλί­νει με το ευρω­παϊκό κεκτη­μένο. Να γίνει μια οικο­νο­μία με αξιο­πρε­πείς μισθούς, μια κοι­νω­νία με ίσες ευκαι­ρίες εργα­σίας και ίδια δικαιώ­ματα για όλες και όλους ανε­ξαι­ρέ­τως, με αξιο­πρε­πείς υπη­ρε­σίες υγείας, με προσιτή στέγη ιδίως για τη νέα γενιά, με ταχύ­τερη αντα­πό­κριση της Δικαιο­σύ­νης στα ζητή­ματα της κοι­νω­νίας και της οικο­νο­μίας».

Και στο ερώτημα, τέλος, πώς το κυβερ­νών κόμμα θα προ­σεγ­γί­σει τους ανα­πο­φά­σι­στους, απαντά: «Με τη δύναμη των έως σήμερα απο­τε­λε­σμά­των μας που είναι ορατά στην καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών αλλά και των πολι­τι­κών προ­τά­σεων για το μέλλον που στο­χεύ­ουν στο να θέσουμε έως το 2027 τη χώρα σε μια πορεία ενός εξευ­ρω­παϊ­σμού χωρίς επι­στροφή. Η Ελλάδα όσο εύκολα φτιά­χνει τόσο εύκολα χαλάει αν πέσει σε λάθος χέρια. Αυτόν τον συστη­μικό κίνδυνο πρέπει να εξα­λεί­ψουμε δημιουρ­γώ­ντας επι­τέ­λους ένα κράτος που θα λει­τουρ­γεί προς όφελος όλων χωρίς ασυ­νέ­χειες που μας κάνουν να νιώ­θουμε ανα­σφά­λεια ή ακόμη και ντροπή».