Βερναρδάκης: Αύξηση κατώτερου μισθού και συλλογικές συμβάσεις

Για τις δύο «εμ­βλη­μα­τι­κές», όπως τις χα­ρα­κτη­ρί­ζει, πο­λι­τι­κές επι­λο­γές που πρέ­πει να εφαρ­μο­στούν άμεσα από τον Σε­πτέμ­βριο και μετά, την αύ­ξη­ση του κα­τώ­τε­ρου μι­σθού και την πλήρη επα­να­φο­ρά των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας, κάνει λόγο ο υπουρ­γός Επι­κρα­τεί­ας Χρι­στό­φο­ρος Βερ­ναρ­δά­κης, στη συ­νέ­ντευ­ξή του στο Αθη­ναϊ­κό/Μα­κε­δο­νι­κό Πρα­κτο­ρείο Ει­δή­σε­ων.

«Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ συ­νε­χί­ζει στα­θε­ρά και συ­σπει­ρώ­νει γύρω από το πρό­γραμ­μά του όλες τις δη­μιουρ­γι­κές κοι­νω­νι­κές και οι­κο­νο­μι­κές δυ­νά­μεις της χώρας και ο Α. Τσί­πρας απο­δει­κνύ­ε­ται άν­θρω­πος με­γά­λων στρα­τη­γι­κών ικα­νο­τή­των και απο­τε­λεί στα­θε­ρό ση­μείο ανα­φο­ράς για τις δη­μο­κρα­τι­κές και πα­τριω­τι­κές δυ­νά­μεις της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας», υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Βερ­ναρ­δά­κης μι­λώ­ντας στο Πρα­κτο­ρείο. Και όλα αυτά ενώ, προ­σθέ­τει, την ώρα που για πρώτη φορά στην ιστο­ρία της ΝΔ η ση­με­ρι­νή ηγε­σία της «περνά με απί­στευ­τη ευ­κο­λία από τον ακραίο οι­κο­νο­μι­κό νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό στον ακρο­δε­ξιό τυ­χο­διω­κτι­σμό». Συγ­χρό­νως, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ διεισ­δύ­ει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο στον κοι­νω­νι­κό χώρο του λε­γό­με­νου «κέ­ντρου», ανα­φέ­ρει ακόμη.

Σε ερώ­τη­ση για τα συλ­λα­λη­τή­ρια, ο Χρ. Βερ­ναρ­δά­κης τα χα­ρα­κτη­ρί­ζει «ευ­πρόσ­δε­κτα», εξη­γώ­ντας ότι «η κυ­βέρ­νη­ση δεν έχει κα­νέ­να πρό­βλη­μα με αυτά στις δη­μο­κρα­τί­ες όμως, η υπεύ­θυ­νη κυ­βέρ­νη­ση έχει τον πρώτο λόγο στη δια­χεί­ρι­ση των εθνι­κών θε­μά­των». Ζητά όμως από τις προ­σω­πι­κό­τη­τες που θα συμ­με­τά­σχουν, να προ­σέ­ξουν να μην γί­νουν, άθελά τους, όπως λέει, «’ερ­γα­λεία’ στα χέρια ακραί­ων εθνι­κι­στι­κών και ακρο­δε­ξιών κύ­κλων που έχουν άλλες στο­χεύ­σεις».

Μά­λι­στα, σύμ­φω­να με τον υπουρ­γό Επι­κρα­τεί­ας, στα μεί­ζο­να ζη­τή­μα­τα «δεν υπάρ­χει καμία δια­φο­ρο­ποί­η­ση στα κόμ­μα­τα που συ­να­παρ­τί­ζουν την κυ­βέρ­νη­ση», ενώ κα­τη­γο­ρεί, με σκλη­ρή γλώσ­σα, το παλιό σύ­στη­μα ότι «αφού απέ­τυ­χε πα­τα­γω­δώς στο εμπό­ριο του «φι­λευ­ρω­παϊ­σμού», πέ­ρα­σε στην παλιά αγα­πη­μέ­νη του μπίζ­να της εθνι­κο­φρο­σύ­νης».