Γιατί η Τουρκία επιλέγει το παιχνίδι της καλλιέργειας έντασης στο Αιγαίο

Οι λε­ο­ντα­ρι­σμοί πε­ρισ­σεύ­ουν – αλλά και τα ερω­τή­μα­τα επί­σης. Πού στα­μα­τά το επι­κοι­νω­νια­κό παι­χνί­δι της Άγκυ­ρας και πού αρ­χί­ζει η πραγ­μα­τι­κάανη­συ­χη­τι­κή κλι­μά­κω­ση της έντα­σης στις σχέ­σεις με την Αθήνα; Τι από όσα ζούμε την τε­λευ­ταία εβδο­μά­δα κα­θο­ρί­ζε­ται από τρέ­χου­σες επι­διώ­ξεις και τι υπα­κού­ει σε μα­κρο­χρό­νιους σχε­δια­σμούς; Πόσο αρ­ρα­γές είναι το τουρ­κι­κό εσω­τε­ρι­κό μέ­τω­πο και πόσο οι εσω­τε­ρι­κές δια­σπά­σεις ευ­νο­ούν τυ­χο­διω­κτι­σμούς εκτός συ­νό­ρων; Πόσο η συ­νο­λι­κή επι­δεί­νω­ση της οι­κο­νο­μι­κής, πο­λι­τι­κής και δι­πλω­μα­τι­κής θέσης της Τουρ­κί­ας ωθεί τη γεί­το­να να ανα­ζη­τεί “εύ­κο­λους πό­ντους” εις βάρος της Ελ­λά­δας;

Από τον επι­κε­φα­λής των ενό­πλων δυ­νά­με­ων μέχρι τον πρω­θυ­πουρ­γό, όλοι οι Τούρ­κοι ιθύ­νο­ντες έβα­λαν την εβδο­μά­δα αυτή από μία ψη­φί­δα ο κα­θέ­νας στη δη­μιουρ­γία ενός μω­σαϊ­κού προ­κλή­σε­ων – όμως αυτός που πραγ­μα­τι­κά λαμ­βά­νει τις απο­φά­σεις στη γεί­το­να, ήτοι ο Ταγίπ Ερ­ντο­γάν, ήταν και ο πιο συ­γκρα­τη­μέ­νος.

Η συ­γκυ­ρία των τρι­βών σχε­τι­κά με τη μη έκ­δο­ση των 8 Τούρ­κων φυ­γά­δωνστρα­τιω­τι­κών συ­να­ντά­ται με τη μα­κρό­πνοη προ­σπά­θεια της Άγκυ­ρας να ανα­τρέ­ψει τα δε­δο­μέ­να στο Αι­γαίο, όπως δεί­χνει ο συ­νο­λι­κός πολ­λα­πλα­σια­σμός των τουρ­κι­κών υπερ­πτή­σε­ων και αντι­στρό­φως η μεί­ω­ση των αε­ρο­μα­χιών τα τε­λευ­ταία χρό­νια.

Οι κα­θιε­ρω­μέ­νοι “κα­νό­νες του παι­χνι­διού” στις ελ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις συ­να­ντώ­νται με την κα­τάρ­γη­ση κάθε κα­θιε­ρω­μέ­νου κα­νό­να στην πο­λι­τι­κή ζωή της Τουρ­κί­ας μετά το απο­τυ­χη­μέ­νο πρα­ξι­κό­πη­μα της 15ης Ιου­λί­ου, τις εκ­κα­θα­ρί­σεις στις ένο­πλες δυ­νά­μεις και τον όλο κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό, τις άκαρ­πες στρα­τιω­τι­κές πε­ρι­πέ­τειες εκτός συ­νό­ρων (βό­ρεια Συρία, βό­ρειο Ιράκ), την εμ­μο­νή ότι η χώρα απει­λεί­ται με εδα­φι­κή συρ­ρί­κνω­ση και άρα θα πρέ­πει να προ­βά­λει τις δικές της ανα­θε­ω­ρη­τι­κές βλέ­ψεις, την πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­ση της κε­μα­λι­στι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης η οποία αντι­δρά κα­τη­γο­ρώ­ντας την κυ­βέρ­νη­ση των ισλα­μι­στών για “μειο­δο­τι­κή στάση” στο θέμα των νη­σιών του Αι­γαί­ου.

Πέ­ταγ­μα του γα­ντιού στον Αλέξη Τσί­πρα

Η επε­τεια­κή επί­σκε­ψη στα Ίμια στις 29 Ια­νουα­ρί­ου του αρ­χη­γού του Γε­νι­κού Επι­τε­λεί­ου, στρα­τη­γού Χου­λου­σί Ακάρ, συ­νο­δευό­με­νου από τους επι­κε­φα­λής όλων των κλά­δων (στρα­τού, ναυ­τι­κού, αε­ρο­πο­ρί­ας) ήταν μόνο η αρχή. Ο “πό­λε­μος των λέ­ξε­ων” και των συμ­βο­λι­κών χει­ρο­νο­μιών κο­ρυ­φώ­θη­κε το βράδυ της Πέμ­πτης με τον Τούρ­κο πρω­θυ­πουρ­γό να ανε­βά­ζει σε 130 τον αριθ­μό των δια­φι­λο­νι­κού­με­νων βρα­χο­νη­σί­δων στο Αι­γαίο και να καλεί τον Αλέξη Τσί­πρα σε ανοί­κειους τό­νους να “συ­μπε­ρι­φερ­θεί ως γεί­το­νας”.

“Δεν μπο­ρού­με να επι­λέ­ξου­με τους γεί­το­νές μας, η γε­ω­γρα­φία είναι το πε­πρω­μέ­νο μας”, τό­νι­σε, μι­λώ­ντας σε δη­μο­σιο­γρά­φους, ο Μπι­να­λί Γιλ­ντι­ρίμ για να προ­σθέ­σει: “αντι­με­τω­πί­ζου­με τις προ­κλή­σεις της άλλης πλευ­ράς με χα­μό­γε­λο, αλλά δεν πρέ­πει να το πα­ρερ­μη­νεύ­σουν αυτό”. Κατά τον Τούρ­κο πρω­θυ­πουρ­γό “τα προ­βλή­μα­τα στο Αι­γαίο δεν είναι κάτι και­νούρ­γιο, έχουν μακρά ιστο­ρία”, ωστό­σο, “στην εχθρό­τη­τα έχου­με τη δύ­να­μη να απα­ντά­με πάντα με εχθρό­τη­τα από όπου κι αν αυτή προ­έρ­χε­ται”. Πα­ράλ­λη­λα, ο Μπι­να­λί Γιλ­ντι­ρίμ επα­νέ­φε­ρε το ζή­τη­μα των 8 Τούρ­κων αξιω­μα­τι­κών, εκ­φρά­ζο­ντας την απο­γο­ή­τευ­σή του για την από­φα­ση του Αρεί­ου Πάγου και γνω­στο­ποιώ­ντας ότι έχει στεί­λει σχε­τι­κή επι­στο­λή στον Έλ­λη­να ομό­λο­γό του, χωρίς έως τώρα να λάβει απά­ντη­ση.

Είχε προη­γη­θεί ο Τούρ­κος υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, Με­βλούτ Τσα­βού­σο­γλου, ο οποί­ος προει­δο­ποί­η­σε ανοι­χτά για “κίν­δυ­νο ατυ­χή­μα­τος” στο Αι­γαίο από το οποίο “δεν θα υπάρ­ξει επι­στρο­φή”. Κά­λε­σε, δε, τον Έλ­λη­να υπουρ­γό Άμυ­νας,Πάνο Καμ­μέ­νο (ο οποί­ος τί­μη­σε την επέ­τειο των Ιμίων με τη ρίψη στε­φά­νου από ελι­κό­πτε­ρο) να… “έρθει στα συ­γκα­λά του”. Μά­λι­στα πα­ρεμ­βαλ­λό­με­νος στις εσω­τε­ρι­κές πο­λι­τι­κές διερ­γα­σί­ες της Ελ­λά­δας, ο Τσα­βού­σο­γλου ανέ­φε­ρε ότι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ότι ο Έλ­λη­νας υπουρ­γός “κάνει του κε­φα­λιού του” και συ­μπλή­ρω­σε: “Εμείς αυτά τα έχου­με πει στον Τσί­πρα και τα λέμε”.

Από τις υπερ­πτή­σεις στη Μέρ­κελ

Η τουρ­κι­κή πλευ­ρά δεν αρ­κέ­στη­κε στα λόγια, καθώς η πρω­το­βου­λία Καμ­μέ­νου απα­ντή­θη­κε με πα­ρο­ξυ­σμό αε­ρο­πο­ρι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας που με­τα­φρά­στη­κε σε 162 πα­ρα­βιά­σεις ελ­λη­νι­κού εθνι­κού ενα­έ­ριου χώρου και 12 υπερ­πτή­σεις.

Την πι­να­κο­θή­κη συ­μπλη­ρώ­νουν ο Τούρ­κος υπουρ­γός Άμυ­νας, ο οποί­ος τό­νι­σε ότι η Τουρ­κία δεν θα υπο­κύ­ψει σε τε­τε­λε­σμέ­να, ο αντι­πρό­ε­δρος της κυ­βέρ­νη­σης, Βεϊσί Καϊ­νάκ, που επέ­μει­νε ότι “δεν θα επι­τρα­πεί στην Ελ­λά­δα να απο­κτή­σει νέες πε­ριο­χές” (έχο­ντας προ­φα­νώς κατά νου το πρό­γραμ­μα κα­τοί­κη­σης 28 νη­σί­δων που εξήγ­γει­λε τον Ια­νουά­ριο ο υφυ­πουρ­γός Ναυ­τι­λί­ας, Νε­κτά­ριος Σα­ντο­ρι­νιός), φθά­νο­ντας μέχρι τον βου­λευ­τή Σμύρ­νης του κυ­βερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος Χου­σε­ΐν Κο­τζα­μπι­γίκ, ο οποί­ος υπο­στή­ρι­ξε ότι ο ελ­λη­νι­κός στό­λος σώ­θη­κε το 1996 εξαι­τί­ας ενός “δει­λού ναυάρ­χου” που πα­ρά­κου­σε τις πο­λι­τι­κές εντο­λές της κυ­βέρ­νη­σης Τσι­λέρ, αλλά η ση­με­ρι­νή Τουρ­κία είναι μια δια­φο­ρε­τι­κή χώρα και δεν θα δι­στά­σει να “πυ­ρο­βο­λή­σει”…

Από την πλευ­ρά του ο Ταγίπ Ερ­ντο­γάν έκανε γνω­στό ότι κατά τη συ­νά­ντη­σή του με τη Γερ­μα­νί­δα κα­γκε­λά­ριο, Άν­γκε­λα Μέρ­κελ, συ­ζη­τή­θη­καν (άγνω­στο με ποιας πλευ­ράς την πρω­το­βου­λία) και τα θέ­μα­τα του Αι­γαί­ου – τα οποία προ­φα­νώς προ­ο­ρί­ζο­νται να απο­τε­λέ­σουν αντι­κεί­με­νο διε­θνούς εν­δια­φέ­ρο­ντος, όσο και αν η συ­γκυ­ρία της αλ­λα­γής φρου­ράς στην Ουά­σινγ­κτον, και δη των σα­ρω­τι­κών αλ­λα­γών στον μη­χα­νι­σμό του Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ, συ­νε­πά­γε­ται ότι ο υπε­ρα­τλα­ντι­κός πα­ρά­γο­ντας θα μεί­νει προς το παρόν σιω­πη­λός.

Διό­λου αρ­ρα­γές το εσω­τε­ρι­κό μέ­τω­πο

Πά­ντως, η εσω­τε­ρι­κή διά­στα­ση του θέ­μα­τος εμ­φα­νί­ζε­ται κυ­ρί­αρ­χη, καθώς είναι κυ­ρί­ως τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης του κλί­μα­τος της κε­μα­λι­στι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης που δί­νουν το βήμα στις πε­ρισ­σό­τε­ρο προ­κλη­τι­κές το­πο­θε­τή­σεις, ενώ το Λαϊκό Ρε­που­μπλι­κα­νι­κό Κόμμα έφθα­σε να κα­ταγ­γέλ­λει την επί­σκε­ψη της στρα­τιω­τι­κής ηγε­σί­ας στα Ίμια ως προ­ε­κλο­γι­κή κί­νη­ση εν όψει του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος του Απρι­λί­ου για την ανα­θε­ώ­ρη­ση του τουρ­κι­κού συ­ντάγ­μα­τος. “Οι τουρ­κι­κές ένο­πλες δυ­νά­μεις δεν κερ­δί­ζουν κύρος όταν πα­ρε­λαύ­νουν στρα­τη­γοί με “πλάκα τα γα­λό­νια” εκεί όπου το 1996 εί­χα­με απο­βι­βά­σει δέκα κα­τα­δρο­μείς μό­νι­μους υπα­ξιω­μα­τι­κούς”, ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο αντι­πρό­ε­δρος της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ομά­δας της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, Εν­γκίν Αλτάι, κά­νο­ντας λόγο για “του­ρι­στι­κή βόλτα” στο Αι­γαίο και διε­ρω­τώ­με­νος αν ο αρ­χη­γός του γε­νι­κού επι­τε­λεί­ου θέλει να συμ­με­τέ­χει ως πο­λι­τι­κό πρό­σω­πο στην κα­μπά­νια για το δη­μο­ψή­φι­σμα, κατά το πα­ρά­δειγ­μα των το­πι­κών επάρ­χων.

Την ει­ρω­νεία του πράγ­μα­τος υπο­γραμ­μί­ζει η σύλ­λη­ψη της αντι­σμη­νάρ­χου, Μπιλ­γκε­χάν Μπουλ­μπούλ, ευθύς μετά την επι­στρο­φή της στη βάση της από τα Ίμια όπου συ­νό­δευε τον αρ­χη­γό του Γε­νι­κού Επι­τε­λεί­ου. Η κα­τη­γο­ρία αφορά και στην πε­ρί­πτω­σή της κα­ταγ­γελ­λό­με­νες σχέ­σεις με το δί­κτυο του εξό­ρι­στου στις ΗΠΑ ιε­ρο­κή­ρυ­κα, Φε­του­λάχ Γκιου­λέν, πρώην συμ­μά­χου του Ερ­ντο­γάν και νυν φε­ρό­με­νου ως εγκε­φά­λου του απο­τυ­χη­μέ­νου πρα­ξι­κο­πή­μα­τος της 15ης Ιου­λί­ου.

Πραγ­μα­τι­κός απο­δέ­κτης των πιέ­σε­ων είναι η Ε.Ε.

“Οι Τούρ­κοι πο­λί­τες κάτω των 20 ή και 30 ετών ούτε πού γνω­ρί­ζουν τι είναι οι βρα­χο­νη­σί­δες Καρ­ντάκ (Ίμια)” ση­μειώ­νει, σε ανά­λυ­σή του στο al-monitor.com, ο Τούρ­κος αρ­θρο­γρά­φος Τζεν­γκίζ Τσα­ντάρ. Το επι­χεί­ρη­μά του είναι ότι οι εντά­σεις στο Αι­γαίο δεν αφο­ρούν πλέον ένα δια­κύ­βευ­μα που κρί­νε­ται δι­με­ρώς, αλλά συ­νο­λι­κά τις σχέ­σεις της Τουρ­κί­ας με τη Δύση. Κατά τον Τσα­ντάρ, η Ελ­λά­δα κρί­νε­ται ως ο αδύ­να­μος κρί­κος για την άσκη­ση πιέ­σε­ων προς την Ε.Ε., η οποία δεί­χνει να παίρ­νει όλο και με­γα­λύ­τε­ρες απο­στά­σεις από την Άγκυ­ρα μετά το απο­τυ­χη­μέ­νο πρα­ξι­κό­πη­μα. Σύμ­φω­να, άλ­λω­στε, με τους “Times” του Λον­δί­νου, οι εκ­κα­θα­ρί­σεις στους κόλ­πους του στρα­τεύ­μα­τος εκτι­μά­ται ότι έχουν πάει πολύ πέρα από τους κύ­κλους των πι­στών στον ιε­ρο­κή­ρυ­κα Φε­του­λάχ Γκιου­λέν, με απο­τέ­λε­σμα φι­λο­δυ­τι­κοί κο­σμι­κοί Τούρ­κοι αξιω­μα­τι­κοί να αντι­κα­θί­στα­νται πλέον σε θέ­σεις ΝΑΤΟ από συ­να­δέλ­φους τους με αντι­δυ­τι­κές από­ψεις και φι­λο­ρω­σι­κές-ευ­ρα­σια­τι­κές συ­μπά­θειες. Από αυτή την άποψη, το ζή­τη­μα των 8 φυ­γά­δων Τούρ­κων στρα­τιω­τι­κών στην Ελ­λά­δα δεν είναι για την Άγκυ­ρα απλώς θέμα γο­ή­τρου, αλλά και δη­μιουρ­γεί προη­γού­με­νο για τους πε­ρί­που 40 Τούρ­κους αξιω­μα­τι­κούς που έχουν ζη­τή­σει άσυλο από τη Γερ­μα­νία, όπου υπη­ρε­τού­σαν σε συμ­μα­χι­κές βά­σεις.

Ο αγ­γλο­σα­ξο­νι­κός πα­ρά­γο­ντας

Σύμ­φω­να με τον Τσα­ντάρ, τα όσα γί­νο­νται στα Ίμια έχουν ση­μα­σία πε­ρισ­σό­τε­ρο πο­λι­τι­κή παρά στρα­τιω­τι­κή και αφο­ρούν πε­ρισ­σό­τε­ρο την Ε.Ε. στο σύ­νο­λό της παρά στενά την Ελ­λά­δα. Άλ­λω­στε, η αδυ­να­μία των τουρ­κι­κών ενό­πλων δυ­νά­με­ων να κα­τα­λά­βουν από τους τζι­χα­ντι­στές την πόλη αλ-Μπαμπ της βό­ρειας Συ­ρί­ας, στα πρό­θυ­ρα της οποί­ας βρί­σκο­νται από τον Αύ­γου­στο, λέει πολλά.

Η επί­δει­ξη αγέ­ρω­χου πνεύ­μα­τος προς την Ε.Ε., με το βλέμ­μα πά­ντο­τε στραμ­μέ­νο στη δυ­να­τό­τη­τα πο­λι­τι­κο-οι­κο­νο­μι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης των φόβων της για τυχόν ανα­ζω­πύ­ρω­ση των προ­σφυ­γι­κών ροών, έχει γίνει ευ­κο­λό­τε­ρη για το κα­θε­στώς Ερ­ντο­γάν λόγω του απα­ξιω­τι­κού τόνου των Αγ­γλο­σα­ξό­νων προς το ευ­ρω­παϊ­κό εγ­χεί­ρη­μα, μετά την επι­κρά­τη­ση του Brexit στο βρε­τα­νι­κό δη­μο­ψή­φι­σμα και την εκλο­γή Τραμπ στις ΗΠΑ. Διό­λου τυ­χαία, η Βρε­τα­νί­δα πρω­θυ­πουρ­γός, Τε­ρέ­ζα Μέι, προη­γή­θη­κε της Μέρ­κελ κατά μία εβδο­μά­δα στην Άγκυ­ρα και συμ­φώ­νη­σε με τους Τούρ­κους οι­κο­δε­σπό­τες της εξο­πλι­στι­κές συμ­φω­νί­ες ύψους 126 εκατ. δο­λα­ρί­ων.

Δυ­σά­ρε­στες εκ­πλή­ξεις από τον Τραμπ

Από την άλλη πλευ­ρά, ωστό­σο, η Τουρ­κία έχει κάθε λόγο να ανη­συ­χεί ότι οι υπό δια­μόρ­φω­ση νέες ισορ­ρο­πί­ες στο διε­θνές σύ­στη­μα την προ­σπερ­νούν. Μπο­ρεί ο Ντό­ναλντ Τραμπ να αντι­με­τω­πί­ζε­ται από τους κυ­βερ­νώ­ντες στην Άγκυ­ρα με κρυφό θαυ­μα­σμό και με διό­λου υπο­κρυ­πτό­με­νη ανα­κού­φι­ση, στον βαθμό που δίνει τέλος στην “εποχή Ομπά­μα”, όμως η δική του θη­τεία ξε­κί­νη­σε ήδη με μια δυ­σά­ρε­στη έκ­πλη­ξη για την Τουρ­κία: την ανα­κοί­νω­ση των Συ­ρια­κών Δη­μο­κρα­τι­κών Δυ­νά­με­ων (ήτοι του αραβο-κουρ­δι­κού με­τώ­που του οποί­ου ηγεί­ται η αδελ­φή ορ­γά­νω­ση του ΡΚΚ στη Συρία) ότι η απο­στο­λή αμε­ρι­κα­νι­κής βο­ή­θειας πέ­ρα­σε, επί της νέας κυ­βερ­νή­σε­ως, από τον ελα­φρύ οπλι­σμό και τα πυ­ρο­μα­χι­κά στα τε­θω­ρα­κι­σμέ­να οχή­μα­τα. Πα­ράλ­λη­λα, ο ένοι­κος του Λευ­κού Οίκου δεν έχει πε­ρι­λά­βει τον Ταγίπ Ερ­ντο­γάν στις έως τώρα τη­λε­φω­νι­κές επα­φές του με ξέ­νους ηγέ­τες. Παρ’ όλα αυτά, συ­ζή­τη­σε ήδη με τον Σα­ου­δά­ρα­βα βα­σι­λιά Σαλ­μάν, αγνο­ώ­ντας την Άγκυ­ρα, την τουρ­κι­κής πα­τρό­τη­τας ιδέα της δη­μιουρ­γί­ας “ασφα­λών ζωνών” για τους πρό­σφυ­γες στη Συρία. Μά­λι­στα, η υλο­ποί­η­ση της ιδέας (που δεν είναι ακόμη σαφές πώς γί­νε­ται αντι­λη­πτή από τον Τραμπ) εν­δε­χο­μέ­νως να κρύ­βει μια πολύ δυ­σά­ρε­στη έκ­πλη­ξη για την Άγκυ­ρα, εάν ο λόγος γί­νε­ται για “ασφα­λείς ζώνες” προ­σφύ­γων στις κουρ­δο­κρα­τού­με­νες πε­ριο­χές, με απο­τέ­λε­σμα να ενι­σχύ­ε­ται ντε φάκτο η αυ­το­νό­μη­σή τους, κατά το ιρα­κι­νό προη­γού­με­νο.

Η αχίλ­λειος πτέρ­να της τουρ­κι­κής οι­κο­νο­μί­ας

Η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά, ως έχου­σα πι­κράν πεί­ραν, μπο­ρεί να μει­διά. Όμως η Τουρ­κία μόλις τώρα μπαί­νει στον φαύλο κύκλο των υπο­βαθ­μί­σε­ων της πι­στο­λη­πτι­κής της ικα­νό­τη­τας, που θα μπο­ρού­σε να πλή­ξει τις τουρ­κι­κές αξιώ­σεις ισχύ­ος στο πιο ευά­λω­το ση­μείο τους: την οι­κο­νο­μία.

Η προη­γού­με­νη εβδο­μά­δα ση­μα­δεύ­τη­κε από το διπλό πλήγ­μα της υπο­βάθ­μι­σης του τουρ­κι­κού κρα­τι­κού αξιό­χρε­ου από τους οί­κους Standard & Poor’s (σε αρ­νη­τι­κό outlook) και Fitch (σε κα­τη­γο­ρία junk) με την επί­κλη­ση των επι­πτώ­σε­ων που έχουν για τις οι­κο­νο­μι­κές επι­δό­σεις και την ανε­ξαρ­τη­σία των θε­σμών οι εξε­λί­ξεις στην πο­λι­τι­κή και την ασφά­λεια. Ήδη η κε­ντρι­κή τρά­πε­ζα δο­κι­μά­ζει (με μια πρώτη δειλή, ελέω Ερ­ντο­γάν, αύ­ξη­ση των επι­το­κί­ων) πα­ρεμ­βά­σεις για τη στή­ρι­ξη της λίρας η οποία έχει υπο­χω­ρή­σει πε­ρί­που 8%ήδη φέτος.

capital.gr