Π. Εγγλέζος: «Λόγω των μέτρων οι εργαζόμενοι οδηγούνται στην εξαθλίωση»

«Το 2014 πιστεύω ότι θα είναι συνέ­χεια όλων των προη­γού­με­νων, που πλέον θα είναι δυσβά­στα­κτα, λόγω της εξα­θλί­ω­σής μας. Όμως είναι στο χέρι μας να τα αλλά­ξουμε όλα αυτά και να απο­τρέ­ψουμε τον εξευ­τε­λι­σμό μας. Έχουμε απο­δεί­ξει σαν λαός ότι μπο­ρούμε. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη υπομονή και χώρος για οπι­σθο­χώ­ρηση».

Στα δυσβά­στα­κτα μέτρα που έρχο­νται το τρέχον έτος, ανα­φέ­ρε­ται σε συνέ­ντευξή του στη «δ», o ταμίας και εκπρό­σω­πος Τύπου του Εργα­τι­κού Κέντρου κ. Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος.

“Εδώ και τρία σχεδόν χρόνια ακούμε καθη­με­ρινά ότι θα ανα­κάμ­ψει η οικο­νο­μία ότι τα νούμερα βελ­τιώ­νο­νται και πως έχουν αρχίσει να μας βγαί­νουν και οι αριθμοί και όλα αυτά χάρη στην εφαρ­μογή των μνη­μο­νίων. Ο μόνος αριθμός όμως που βλέ­πουμε εμείς οι εργα­ζό­με­νοι στην τσέπη μας είναι το μηδε­νικό. Πώς, λοιπόν, να πούμε ότι συμ­με­ρι­ζό­μα­στε την αισιο­δο­ξία που μας πλα­σά­ρουν, μόνο και μόνο για να έχουν πάτημα για την εφαρ­μογή νέων μέτρων;», ανα­ρω­τιέ­ται ο κ. Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος.

Ο κ. Π. Εγγλέ­ζος ανα­φέ­ρε­ται και στο πρό­βλημα που ανέκυψε με τους εργα­ζό­με­νους της πρώην ΔΕΥΑΙ και τονίζει πως οι υπεύ­θυ­νοι θα πρέπει να ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους. «Εάν γίνει η αρχή και μείνουν στο δρόμο, πολύ φοβάμαι ότι θα προ­κλη­θεί «τσου­νάμι» που θα συμπα­ρα­σύ­ρει πολλούς ακόμα. Σε καμία των περι­πτώ­σεων, λοιπόν, δεν πρέπει να επι­τρα­πεί κάτι τέτοιο. Οι υπεύ­θυ­νοι της κατά­στα­σης αυτής ας ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους και να γίνουν ασπίδα στους συνα­δέλ­φους αυτούς».

Η συνέ­ντευξη του κ. Πανα­γιώτη Εγγλέ­ζου, ανα­λυ­τικά:

• Πόσο δύσκολο ήταν το έτος 2013 για τους εργα­ζό­με­νους και τι ανα­μέ­νε­ται να φέρει το 2014;

Το 2013 ήταν η χρονιά της πλήρους εφαρ­μο­γής των μνη­μο­νίων. Καθη­με­ρινά ζούσαμε την κατη­φόρα της ύφεσης, που είχε σαν απο­τέ­λε­σμα την εκτί­ναξη των ποσο­στών ανερ­γίας στα ύψη και τη μείωση του βιο­τι­κού μας επι­πέ­δου που έφθασε στα όρια της ανθρω­πι­στι­κής κρίσης. Το 2013 κατε­δα­φί­στη­καν όλα τα κοι­νω­νικά και εργα­σιακά μας δικαιώ­ματα, χάσαμε αυτά που είχαν κατα­κτη­θεί με αγώνες και αίμα. Το 2014 πιστεύω ότι θα είναι συνέ­χεια όλων των προη­γού­με­νων, που πλέον θα είναι δυσβά­στα­κτα λόγω της εξα­θλί­ω­σής μας. Όμως, είναι στο χέρι μας να τα αλλά­ξουμε όλα αυτά και να απο­τρέ­ψουμε τον εξευ­τε­λι­σμό μας. Έχουμε απο­δεί­ξει σαν λαός ότι μπο­ρούμε. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη υπομονή και χώρος για οπι­σθο­χώ­ρηση.

• Θεω­ρείτε πως θα ληφθούν και άλλα μέτρα που θα δυσκο­λέ­ψουν ακόμη περισ­σό­τερο την κατά­σταση για τους εργα­ζό­με­νους;

Όπως είπα και παρα­πάνω δεν υπάρχει φρένο στις απαι­τή­σεις. Το μαρ­τύ­ριο της στα­γό­νας που μας επι­βάλ­λουν δεν πρό­κει­ται να στα­μα­τή­σει από μόνο του.Τα μέτρα είναι ανα­πό­φευ­κτα γιατί πολύ απλά είναι ψηφι­σμένα και προ­α­πο­φα­σι­σμένα.

• Συμ­με­ρί­ζε­στε την αισιο­δο­ξία που εκφρά­ζε­ται για την οικο­νο­μική κατά­σταση της χώρας καθώς οι εργα­ζό­με­νοι καλού­νται να σηκώ­σουν όλο και μεγα­λύ­τερα βάρη;

Εδώ και τρία σχεδόν χρόνια ακούμε καθη­με­ρινά ότι θα ανα­κάμ­ψει η οικο­νο­μία.ότι τα νούμερα βελ­τιώ­νο­νται και πως έχουν αρχίσει να μας βγαί­νουν και οι αριθμοί και όλα αυτά χάρη στην εφαρ­μογή των μνη­μο­νίων. Ο μόνος αριθμός όμως που βλέ­πουμε εμείς οι εργα­ζό­με­νοι στην τσέπη μας είναι το μηδε­νικό. Πώς λοιπόν να πούμε ότι συμ­με­ρι­ζό­μα­στε την αισιο­δο­ξία που μας πλα­σά­ρουν, μόνο και μόνο για να έχουν πάτημα για την εφαρ­μογή νέων μέτρων; Αν ανα­τρέ­ξουμε σε δηλώ­σεις των τελευ­ταίων χρόνων αλλά και πολύ πρό­σφα­των, θα θυμη­θούμε όλοι το πιο σύντομο ανέκ­δοτο που ακού­γε­ται στις τάξεις των εργα­ζο­μέ­νων και δεν είναι άλλο από τη φράση «πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα». Ποια λοιπόν αισιο­δο­ξία να συμ­με­ρι­στώ;

• Σας ανη­συ­χεί το θέμα που ανέκυψε με τους εργα­ζό­με­νους της πρώην ΔΕΥΑΙ και γιατί;

Οποιο­δή­ποτε θέμα έχει να κάνει με εργα­ζο­μέ­νους με ανη­συ­χεί, και πιστεύω ότι πρέπει να ανη­συ­χεί όλους μας, γιατί, όπως έχουμε διδα­χτεί τα τελευ­ταία χρόνια, σήμερα είναι αυτοί, αύριο εμείς και μεθαύ­ριο οι επό­με­νοι. Οι συγκε­κρι­μέ­νοι συνά­δελ­φοι είναι και αυτοί θύματα των πολι­τι­κών και των ορέξεών τους, στην προ­σπά­θεια που έκαναν να δημιουρ­γή­σουν στρα­τιές ψηφο­φό­ρων. Επο­μέ­νως οι μόνοι που δεν ευθύ­νο­νται για την κατά­σταση που έχουν περιέλ­θει είναι αυτοί. Εάν γίνει η αρχή και μείνουν στο δρόμο, πολύ φοβάμαι ότι θα προ­κλη­θεί «τσου­νάμι», που θα συμπα­ρα­σύ­ρει πολλούς ακόμα. Σε καμία των περι­πτώ­σεων λοιπόν δεν πρέπει να επι­τρα­πεί κάτι τέτοιο. Οι υπεύ­θυ­νοι της κατά­στα­σης αυτής ας ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους και να γίνουν ασπίδα στους συνα­δέλ­φους αυτούς.

• Τελικά πρέπει να επέλθει διά­σπαση του ενιαίου Δήμου της Ρόδου, όπως επι­χει­ρεί το υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών ή θα πρέπει να μείνουν τα πράγ­ματα ως έχουν στο νησί και να γίνουν βελ­τιώ­σεις στον Καλ­λι­κράτη;

Γνώμη μου ότι δεν πρέπει να δια­σπα­στεί ο ενιαίος Δήμος της Ρόδου για ένα και μόνο λόγο. Πέρασαν τριά­μισι χρόνια για να γίνει η ενο­ποί­ηση των δομών και των υπη­ρε­σιών των πρώην καπο­δι­στρια­κών Δήμων. Όλοι ζήσαμε το τερά­στιο κενό και το χάος που υπήρχε μέχρι να αρχί­σουν να λει­τουρ­γούν κάπως τα πράγ­ματα. Φαντα­στείτε πάλι να αρχίσει η διά­σπασή τους. Πώς θα γίνει ο δια­χω­ρι­σμός, ποιος Δήμος θα πάρει νευ­ραλ­γι­κές δομές και ποιες, πόσο διά­στημα θα χρεια­στεί μέχρι να αρχί­σουν να λει­τουρ­γούν ξανά, με τι κρι­τή­ρια θα δια­σπα­στούν πάλι οι ΔΕΥΑ και η καθα­ριό­τητα, ποιος θα επι­με­ρι­στεί το κόστος αυτό; Ο Καλ­λι­κρά­της είναι μια δομή που αν εφαρ­μο­στεί σωστά έχει να δώσει πολλά για όλους μας. Απλά μέχρι σήμερα αρκετοί, για να μην πω η πλειο­ψη­φία των αιρετών, που κλή­θη­καν από το ροδιακό λαό, να τον εφαρ­μό­σουν δεν τον γνω­ρί­ζουν. Ο Καλ­λι­κρά­της έχει, πιστεύω, τερά­στιες δυνα­τό­τη­τες, οι οποίες μέχρι σήμερα δεν έχουν περάσει στον κόσμο. Με ορι­σμέ­νες βελ­τιώ­σεις, κυρίως σε ό,τι αφορά τις αρμο­διό­τη­τες των τοπικών συμ­βου­λίων (απο­κέ­ντρωση), θα απο­κτή­σει περισ­σό­τε­ρους υπο­στη­ρι­κτές και τα απο­τε­λέ­σματα του θα είναι περισ­σό­τερο εμφανή.

• Μέσα στον κυκεώνα των αλλαγών και των μέτρων η ΡΟΔΑ κατά­φερε να μείνει σε λει­τουρ­γία. Όμως, χρειά­ζε­ται να είναι οι πάντες σε ετοι­μό­τητα και γιατί;

Η Ρ.Ο.Δ.Α. είναι μια ιστο­ρική επι­χεί­ρηση, που όμοιά της δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Η αντι­με­τώ­πιση όμως που έτυχε δεν ήταν η πρέ­πουσα όλο αυτό το διά­στημα. Είναι μια επι­χεί­ρηση που θα μπο­ρούσε να συντη­ρεί οικο­νο­μικά ολό­κληρο το Δήμο, εάν υπήρχε σωστός προ­γραμ­μα­τι­σμός και σωστή μέριμνα. Δώσαμε σαν εργα­ζό­με­νοι πολλές μάχες, τόσο σε τοπικό επίπεδο όσο και μέσα στα υπουρ­γεία και κατα­φέ­ραμε να απο­τε­λέ­σουμε την μονα­δική εξαί­ρεση στον Καλ­λι­κράτη. Πρό­σφατα πάλι με μια συντο­νι­σμένη αντί­δραση απο­τρέ­ψαμε τα σχέδια και τις ορέξεις των κυβερ­νώ­ντων και όχι μόνο, που ήθελαν και θέλουν η ΡΟΔΑ να αφα­νι­στεί και να έρθουν να αρπά­ξουν το συγκοι­νω­νιακό έργο που επι­τε­λεί. Για του λόγου του αληθές σας λέω ότι υπήρχαν προ­τά­σεις για εξαγορά της επι­χεί­ρη­σης ακόμα και την ώρα που εμείς είμα­σταν σε κινη­το­ποι­ή­σεις. Άρα πρέπει όλοι μας και όταν λέμε όλοι εννο­ούμε από εργα­ζο­μέ­νους μέχρι την κοι­νω­νία της Ρόδου, γιατί η ΡΟΔΑ είναι κομμάτι του Ροδια­κού λαού, να είμαστε σε ετοι­μό­τητα γιατί ο κίν­δυ­νος παρα­μο­νεύει ανά πάσα στιγμή και πολύ φοβάμαι ότι θα βρε­θούμε σύντομα πάλι σε θέση μάχης γιατί το φιλέτο είναι αρκετά μεγάλο και δεν περνάει απα­ρα­τή­ρητο από τους πολλούς ενδια­φε­ρό­με­νους που υπάρ­χουν τόσο εντός αλλά και εκτός νησιού. Πρέπει δε και οι τοπικοί άρχο­ντες να δείξουν την πρέ­πουσα σημασία, γιατί ο Δήμος έχασε ήδη την επι­χεί­ρηση καθα­ριό­τη­τας με τα απο­τε­λέ­σματα που βλέπετε, θα χάσει τη ΡΟΔΑ, θα χάσει την ΔΕΥΑΡ και το μόνο που θα έχει να κάνει είναι να δίνει βεβαιώ­σεις και όπως είπα και παλιό­τερα, θα στο­λί­ζει δεντρά­κια και να κάνει δεξιώ­σεις.

• Θεω­ρείτε επι­τυ­χία την υπο­γραφή της τοπικής σύμ­βα­σης εργα­σίας για τους ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λους; Γιατί όμως η διοί­κηση του ΕΚΡ και το Σωμα­τείο Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων δέχθη­καν τόσο σκληρή κριτική;

Σίγουρα η υπο­γραφή της τοπικής σύμ­βα­σης εργα­σίας είναι μεγάλη επι­τυ­χία, αν ανα­λο­γι­στεί κανείς τον εργα­σιακό μεσαί­ωνα που ζούμε, καθώς είναι μια από τις ελά­χι­στες, μπορεί και η μονα­δική, που έχουν υπο­γρα­φεί μέχρι τώρα σε πανελ­λή­νιο επίπεδο και δια­σφα­λί­ζει πρω­τί­στως τα δικαιώ­ματα που είχαν κατα­κτη­θεί τα προη­γού­μενα χρόνια. Δίνει και αύξηση, ελά­χι­στη βέβαια αλλά είναι κάτι το θετικό, αν ανα­λο­γι­στεί κανείς ότι πλέον υπερ­τε­ρούν οι ατο­μι­κές συμ­βά­σεις που το μόνο που προ­βλέ­πουν είναι η μείωση των αμοιβών και η αύξηση των ωρών εργα­σίας. Είναι λοιπόν τερά­στια η επι­τυ­χία τόσο του Σωμα­τείου αλλά και του Εργα­τι­κού Κέντρου, γιατί μέσα από συντο­νι­σμέ­νες ενέρ­γειες πετύ­χαμε το θεμιτό απο­τέ­λε­σμα. Όσο για τους επι­κρι­τές και τους μηδε­νι­στές δεν έχω να πω τίποτα άλλο από αυτό που εισπράτ­τουν ήδη από τις τάξεις των εργα­ζο­μέ­νων. Δεν μπορεί όλα να τα ισο­πε­δώ­νουν και μετά να υιο­θε­τούν και να πατάνε πάνω σε αυτά που κατη­γο­ρούν. Ας παρου­σιά­σουν την πρότασή τους και ας μας δείξουν επι­τέ­λους τι έχουν κατα­φέ­ρει αυτοί για τους εργα­ζό­με­νους όλα αυτά τα χρόνια, γιατί έξω από τον χορό πολλά τρα­γού­δια λένε.!!!!

• Ποιο είναι το όραμά σας για την Ενωση Πολι­τι­στι­κών Συλ­λό­γων και ποια είναι τα επόμενα βήματα που θα γίνουν στο προ­σε­χές χρονικό διά­στημα;

Η Ομο­σπον­δία Πολι­τι­στι­κών Συλ­λό­γων είναι μια προ­σπά­θεια που ξεκί­νησε πριν από δύο χρόνια περίπου, για διά­φο­ρους λόγους που δεν είναι της παρού­σης, κάπου σκάλωσε, αλλά τώρα μπορώ να πω με μεγάλη αισιο­δο­ξία ότι θα γίνει πραγ­μα­τι­κό­τητα, καθώς αριθμεί το σύνολο των Πολι­τι­στι­κών Συλ­λό­γων (περίπου 35 σε σύνολο 40). Το όραμά μου, αλλά και όλων των υπο­λοί­πων, που μαζί έχουμε ξεκι­νή­σει την προ­σπά­θεια αυτή, είναι να κατα­φέ­ρουμε για πρώτη φορά, όλοι μαζί να συνερ­γα­στούμε, να συντο­νί­σουμε τις δράσεις μας και από κοινού να εκπρο­σω­πούμε επάξια τον πολι­τι­σμό, τα ήθη και έθιμα του τόπου μας. Μέσα από την προ­σπά­θεια αυτή πιστεύω ότι όλοι θα βγούμε κερ­δι­σμέ­νοι τόσο σαν σύλ­λο­γοι αλλά και ως κοι­νω­νία ,γιατί το πιστεύω μου είναι ένα. Ενω­μέ­νοι μπο­ρούμε να κάνουμε πολλά και το έχουμε δείξει αυτό πολλές φορές με πρό­σφατο παρά­δειγμα το Ρεκόρ Γκίνες. Αυτή την στιγμή είμαστε στο στάδιο της κατά­θε­σης του κατα­στα­τι­κού μας στο Πρω­το­δι­κείο και τη διε­νέρ­γεια εκλογών, ώστε πλέον και επίσημα να διεκ­δι­κή­σουμε αυτά που ανα­λο­γούν στους συλ­λό­γους και να είμαστε σε θέση να προ­σφέ­ρουμε τα μέγιστα για την ανά­δειξη της παρά­δο­σής μας και όχι μόνο. Με την ευκαι­ρία θέλω να καλέσω και τους υπό­λοι­πους συλ­λό­γους να αγκα­λιά­σουν αυτήν την προ­σπά­θεια και όλοι μαζί να βάλουμε αυτό το λιθα­ράκι που λείπει για να γίνει η ομο­σπον­δία η σκέπη όλων μας.