Παναγιώτης Εγγλέζος: «Η Ρόδος δεν είναι ΑΤΜ – είναι οι άνθρωποί της»

Πρόεδρε, μετά τη Θεσ­σα­λο­νίκη με δήλωσή σας ανα­φέ­ρετε ότι το «καλάθι της ΔΕΘ» ήταν άδειο για τους εργα­ζό­με­νους της Ρόδου. Τι ήταν αυτό που περι­μέ­νατε να ακού­σετε και τελικά απου­σί­αζε; Αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι δεν ανα­φέ­ρε­στε μόνο στην εξαί­ρεση της Ρόδου από την υπόθεση με τον ΦΠΑ;

Ακριβώς. Το θέμα με τον ΦΠΑ είναι η κορυφή του παγό­βου­νου. Περι­μέ­ναμε να ακού­σουμε για ουσια­στική στήριξη και της Ρόδου, μιας περιο­χής που σηκώνει το βάρος της «βαριάς βιο­μη­χα­νίας» της χώρας. Καμία αναφορά σε επι­δό­ματα ανερ­γίας, καμιά αναφορά στο δίκαιο αίτημα της επέ­κτα­σης στους 5 του­λά­χι­στον μήνες, παρά τις υπο­σχέ­σεις όλων, καμία αναφορά σε μέτρα κατά της ακρί­βειας, σε ρυθ­μί­σεις ουσια­στι­κών μέτρων για τη στέγαση εργα­ζο­μέ­νων, εκπαι­δευ­τι­κών, στρα­τιω­τι­κών.

Οι εργα­ζό­με­νοι του ιδιω­τι­κού τομέα -ειδικά οι επο­χι­κοί εργα­ζό­με­νοι στον του­ρι­σμό, αυτοί που κατά γενική ομο­λο­γία κρατάνε όρθια την οικο­νο­μία της χώρας- δεν υπήρχαν στο κάδρο της ΔΕΘ. Κανένα στο­χευό­μενο μέτρο. Η Ρόδος και οι εργα­ζό­με­νοι του νησιού για άλλη μια φορά αντι­με­τω­πί­στη­καν ως “εισπρα­κτική μηχανή”, χωρίς κανένα αντι­στάθ­μι­σμα.

Η Ρόδος, όπως τονί­ζετε, απο­φέ­ρει δισε­κα­τομ­μύ­ρια στον κρατικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό. Γιατί πιστεύ­ετε ότι η κεντρική πολι­τεία εξα­κο­λου­θεί να αντι­με­τω­πί­ζει το νησί ως «ΑΤΜ» χωρίς να επι­στρέ­φει ανα­λο­γικά οφέλη στους εργα­ζό­με­νους;

Γιατί αυτή είναι η εύκολη λύση. Η Ρόδος έχει του­ρι­σμό, έχει αφίξεις, έχει έσοδα. Άρα θεωρούν στην Αθήνα ότι “δεν έχει πρό­βλημα”. Δεν βλέπουν πίσω από τα νούμερα. Δεν βλέπουν εργα­ζό­με­νους να δου­λεύ­ουν χωρίς ρεπό, με εξα­ντλη­τικά ωράρια, να δου­λεύ­ουν 12,13,14 ώρες για να μπο­ρέ­σουν απλά να επι­βιώ­σουν, γιατί για επι­βί­ωση μιλάμε πλέον, χωρίς ελεγ­κτι­κούς μηχα­νι­σμούς ικανούς να ελέγ­ξουν όλες αυτές τις επι­χει­ρή­σεις, τους κολοσ­σούς στον του­ρι­σμό και ειδικά στην εστίαση, μια υπο­στε­λέ­χωση που εμείς θεω­ρούμε εσκεμ­μένη. Επειδή το νησί παράγει, θεωρούν ότι δεν έχει ανάγκες. Αυτή είναι η στρεβλή αντί­ληψη της κεντρι­κής διοί­κη­σης. Μόνο που το του­ρι­στικό θαύμα στη­ρί­ζε­ται πάνω σε εξου­θε­νω­μέ­νους ανθρώ­πους που μέρα με την ημέρα εγκα­τα­λεί­πουν αυτά τα επαγ­γέλ­ματα με ό,τι συνε­πά­γε­ται αυτό. Το μόνο που ενδια­φέ­ρει την κεντρική πολι­τεία είναι να γεμίζει τα δικά της ταμεία αδια­φο­ρώ­ντας για όλους εμάς.

Το στε­γα­στικό ζήτημα είναι ένα από τα «καυτά» προ­βλή­ματα που θίξατε. Τι εικόνα έχετε σήμερα για τη δια­θε­σι­μό­τητα και το κόστος στέγης για τους επο­χι­κούς εργα­ζό­με­νους;

Η εικόνα είναι δρα­μα­τική. Δεν βρί­σκεις σπίτι ούτε για δείγμα και όταν βρεις, οι τιμές είναι εξω­πραγ­μα­τι­κές. Ζητού­νται ενοίκια 600 και 700 ευρώ για γκαρ­σο­νιέ­ρες, την ώρα που ο μισθός είναι 800… Αν δεν υπάρξει άμεση κρατική παρέμ­βαση με εργα­τι­κές κατοι­κίες, επι­δο­τού­μενα ενοίκια ή κίνητρα για τους ιδιο­κτή­τες, θα φτά­σουμε στο σημείο να μην έρχο­νται εργα­ζό­με­νοι στο νησί. Παρά τις ενέρ­γειες που έχουμε κάνει, παρά τη σύμβαση του Σωμα­τείου ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λων, που ρητά υπο­χρε­ώ­νε­ται ο ξενο­δό­χος να έχει δωμάτια για τους εργα­ζό­με­νους του, το πρό­βλημα είναι τερά­στιο για όλο το φάσμα των εργα­ζο­μέ­νων. Μια από τις κύριες αιτίες μη ευρέ­σεως εργα­ζο­μέ­νων στο νησί μας είναι το στε­γα­στικό, ό,τι δια­θέ­σιμο υπάρχει γίνεται Αrbnb. Στο εργα­τικό κέντρο καθη­με­ρινά κατα­γρά­φουμε αιτή­ματα για βοήθεια εύρεσης στέγης. Το στε­γα­στικό δεν είναι μόνο εργα­τικό ζήτημα είναι κοι­νω­νικό και καθη­μερνά διο­γκώ­νετε με ανη­συ­χη­τι­κές δια­στά­σεις. Χρειά­ζο­νται δρα­στικά και άμεσα μέτρα, όχι ημί­με­τρα και κούφιες εξαγ­γε­λίες.

Μιλή­σατε επίσης για ανε­παρκή ενί­σχυση των επι­δο­μά­των ανερ­γίας στη νεκρή σεζόν. Τελικά μείναμε μόνο στις καλές προ­θέ­σεις των υπουρ­γών ή να το πω πιο αιχμηρά στις ανέ­ξο­δες υπο­σχέ­σεις;

Πείτε το όπως θέλετε — και ανέ­ξο­δες και υπο­σχέ­σεις ήταν. Το έχουμε πει εδώ και χρόνια: ο επο­χι­κός εργα­ζό­με­νος μένει 4-5 μήνες χωρίς εισό­δημα. Το επίδομα δεν καλύ­πτει ούτε βασικές ανάγκες. Όλοι το ανα­γνω­ρί­ζουν αλλά κανείς δεν τολμά να φέρει λύση.

Αντί­θετα, κάθε χρόνο συζη­τάμε αν θα το πάρουν νωρίς, αν θα το πάρουν καθόλου. Δεν υπάρχει καμία πολι­τική βούληση να λυθεί το πρό­βλημα. Μένουμε στα λόγια. Ακούμε εδώ και καιρό καλές προ­θέ­σεις και μεγα­λό­στο­μες δηλώ­σεις από υπουρ­γούς, όμως στην πράξη οι εργα­ζό­με­νοι μένουν μόνο με τις υπο­σχέ­σεις.

Το νέο “πείραμα” που προ­τεί­νει η υπουρ­γός, δηλαδή εργασία αντί για επίδομα, μπορεί να βολεύει επι­κοι­νω­νιακά την κυβέρ­νηση αλλά είναι εκτός τόπου και χρόνου για τη Ρόδο και για όλο τον του­ρι­στικό κλάδο. Από τα μέσα Νοεμ­βρίου κλεί­νουν κατα­στή­ματα και επι­χει­ρή­σεις, και 42.000 εργα­ζό­με­νοι μένουν χωρίς δουλειά μέχρι τον Μάιο. Σε ποιες επι­χει­ρή­σεις θα δου­λέ­ψουν; Σε ποια αντι­κεί­μενα; Δεν μπορείς να υπο­κα­θι­στάς την κοι­νω­νική πολι­τική με πει­ρά­ματα. Όταν ο εργα­ζό­με­νος μένει πραγ­μα­τικά χωρίς δουλειά, το επίδομα ανερ­γίας είναι δικαί­ωμα, όχι χάρη. Κι αν συνε­χί­σουμε να ακούμε μόνο υπο­σχέ­σεις, το πρό­βλημα θα διο­γκώ­νε­ται και η κοι­νω­νία θα βράζει. Οι εργα­ζό­με­νοι χρειά­ζο­νται ουσια­στική στήριξη εδώ και τώρα

• Ποιο θα ήταν το ιδεατό ώστε να επι­στρέ­ψουν οι εργα­ζό­με­νοι στη μονα­δική βιο­μη­χα­νία της χώρας; Τι προ­τεί­νει το Εργα­τικό Κέντρο Ρόδου ως ρεα­λι­στική λύση;

Οι εργα­ζό­με­νοι θα επι­στρέ­ψουν μόνο όταν υπάρ­χουν συν­θή­κες αξιο­πρέ­πειας. Ζητάμε:

• Κατο­χύ­ρωση της 7ήμερης ασφά­λι­σης και επι­δό­τηση ενοι­κίου.

• Επα­να­φορά του επι­δό­μα­τος ανερ­γίας του­λά­χι­στον στους 5 μήνες και το ύψος του να προ­σαρ­μο­στεί στον κατώ­τατο μισθό.

• Επα­να­φορά των κλα­δι­κών συμ­βά­σεων με υπο­χρε­ω­τι­κό­τητα.

• Ενί­σχυση του ΣΕΠΕ με ανθρώ­πινο δυνα­μικό για ελέγ­χους.

• Κίνητρα για διαμονή και μετα­κί­νηση στους εποχικά μετα­κι­νού­με­νους.

• Και βέβαια, εφαρ­μογή του μειω­μέ­νου ΦΠΑ ώστε να πέσει το κόστος δια­βί­ω­σης στο νησί.

Δεν λέμε κάτι παρά­λογο. Ζητάμε αυτο­νό­ητα για να συνε­χί­σει να υπάρχει εργα­τικό δυνα­μικό στον του­ρι­σμό, εκτός και αν τα σχέδια της κυβέρ­νη­σης είναι άλλα …

Ανα­φερ­θή­κατε στα εξα­ντλη­τικά ωράρια και στην απουσία επαρκών ελέγχων. Πώς απο­τυ­πώ­νε­ται αυτή η κατά­σταση στην πράξη για έναν εποχικό εργα­ζό­μενο στον του­ρι­σμό και ποια η άποψή σας για το 13ωρο;

Το 13ωρο είναι απα­ρά­δε­κτο. Ήρθε να “νομι­μο­ποι­ή­σει” μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που οι εργα­ζό­με­νοι βιώνουν ήδη χωρίς προ­στα­σία.

Μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που και ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός με τις δηλώ­σεις του στην έκθεση της Θεσ­σα­λο­νί­κης επι­βε­βαί­ωσε, λέγο­ντας ότι μας δίνεται η δυνα­τό­τητα να δου­λέ­ψουμε 13 ώρες για να κατα­φέ­ρουμε να ζήσουμε, άρα στην ουσία μας λέει ότι ο μισθός στο νόμιμο 8άωρο δεν είναι αρκετός.

Στην πράξη, ο επο­χι­κός δου­λεύει 10, 12, ακόμα και 14 ώρες την ημέρα, με μόνο μία μέρα ρεπό το δεκα­πεν­θή­μερο – αν έχει και αυτή. Οι έλεγχοι είναι σχεδόν ανύ­παρ­κτοι. Οι επι­θε­ω­ρη­τές είναι λίγοι και οι εργο­δό­τες το ξέρουν. Δεν μπορεί να υπάρξει ποιο­τι­κός του­ρι­σμός με εργα­ζό­με­νους στα όρια της κατάρ­ρευ­σης. Ζητάμε συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις εργα­σίας, όπου εκεί θα καθο­ρί­ζο­νται οι όροι εργα­σίας μας και οι αμοιβές μας. Ζητάμε μόνιμες προ­σλή­ψεις στο ΣΕΠΕ και καθη­με­ρι­νούς ελέγ­χους, για να απο­τρα­πεί αυτή η σύγ­χρονη μορφή δου­λείας που ζούμε.

Ο του­ρι­σμός της Ρόδου συνε­χί­ζει να σπάει ρεκόρ αφίξεων και εισπρά­ξεων. Τι σημαί­νει αυτή η «ανι­σορ­ρο­πία» ανάμεσα στην ανά­πτυξη και στα δικαιώ­ματα των εργα­ζο­μέ­νων;

Σημαί­νει ότι η ανά­πτυξη δεν είναι για όλους. Υπάρχει μια του­ρι­στική “βιτρίνα” που χρυ­σώ­νει τα στα­τι­στικά, αλλά από πίσω οι εργα­ζό­με­νοι μένουν με τα ψίχουλα. Ο του­ρι­σμός στη Ρόδο συνε­χί­ζει να σπάει ρεκόρ, τόσο σε αφίξεις όσο και σε έσοδα.

Όμως την ίδια στιγμή, οι εργα­ζό­με­νοι που στη­ρί­ζουν αυτό το “θαύμα” βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με χαμη­λούς μισθούς, εξα­ντλη­τικά ωράρια, έλλειψη στέγης και αβε­βαιό­τητα για το μέλλον τους. Αυτή είναι η αντί­φαση που ζούμε: ανά­πτυξη για τους αριθ­μούς και για τα ταμεία, αλλά όχι για τους ανθρώ­πους της πρώτης γραμμής.

Η εικόνα αυτή δείχνει ότι το μοντέλο που ακο­λου­θούμε δεν είναι δίκαιο. Όταν οι ξενο­δο­χεια­κές μονάδες και οι επι­χει­ρή­σεις κατα­γρά­φουν κέρδη-ρεκόρ, είναι αδια­νό­ητο να υπάρ­χουν εργα­ζό­με­νοι που παλεύ­ουν να τα βγάλουν πέρα με μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για το ενοίκιο. Δεν είναι δυνατόν να πανη­γυ­ρί­ζουμε για ρεκόρ αφίξεων, όταν την ίδια στιγμή οι επο­χι­κοί εργα­ζό­με­νοι μένουν μισό χρόνο άνεργοι χωρίς επαρκή στήριξη.

Η ανά­πτυξη πρέπει να έχει κοι­νω­νικό πρόσημο και να συνο­δεύ­ε­ται από σεβασμό στα δικαιώ­ματα των εργα­ζο­μέ­νων. Χωρίς δίκαιη μοι­ρα­σιά του πλούτου, η “του­ρι­στική επι­τυ­χία” μένει μια βιτρίνα που δεν αντα­να­κλά την πραγ­μα­τική ζωή στη Ρόδο.

Για εμάς, η προ­τε­ραιό­τητα είναι να μετα­τρα­πεί η ανά­πτυξη σε βελ­τί­ωση των όρων εργα­σίας και δια­βί­ω­σης, ώστε ο του­ρι­σμός να είναι πηγή προ­κο­πής για όλη την κοι­νω­νία και όχι μόνο για λίγους.

Το Ε.Κ.Ρ. το λέει ξεκά­θαρα: χωρίς δίκαιη ανα­δια­νομή του πλούτου, η ανά­πτυξη είναι κούφια.

Κλεί­νο­ντας, ποιο είναι το μήνυμα του Ε.Κ.Ρ. προς τους εργα­ζό­με­νους και την τοπική κοι­νω­νία ενόψει της πανελ­λα­δι­κής απερ­γίας στις 1 Οκτω­βρίου;

Το μήνυμα είναι καθαρό: Ήρθε η ώρα να μιλή­σουμε όλοι με μια φωνή.

Την Τρίτη 1 Οκτω­βρίου, στις 11:00 π.μ. στο Εργα­τικό Κέντρο Ρόδου, δίνουμε το παρών στην 24ωρη πανελ­λα­δική απεργία. Δεν είναι απλώς άλλη μία κινη­το­ποί­ηση. Είναι κραυγή αγωνίας και διεκ­δί­κη­σης για όσα μας ανήκουν και μας στερούν.

Καλούμε όλους τους εργα­ζό­με­νους, τα σωμα­τεία, τους ανέρ­γους, τους νέους, τις γυναί­κες, τους εκπαι­δευ­τι­κούς, τους στρα­τιω­τι­κούς, αλλά και όλους τους τοπι­κούς φορείς του νησιού να σταθούν στο πλάι μας.

Απαι­τούμε:

• Επέ­κταση και ουσια­στική ενί­σχυση του επι­δό­μα­τος ανερ­γίας

• Μόνιμα μέτρα ανα­κού­φι­σης από την ακρί­βεια

• Λύση στο στε­γα­στικό πρό­βλημα που διαλύει την καθη­με­ρι­νό­τητα των εργα­ζο­μέ­νων

• Επα­να­φορά των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών Φ.Π.Α. στη Ρόδο και στα νησιά

• Ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες δου­λειάς και σεβασμό στα δικαιώ­ματά μας

• Άμεση στε­λέ­χωση με ιατρικό και νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό όλων των μονάδων υγείας του νησιού.

Αυτά δεν είναι «αιτή­ματα» πολυ­τε­λείας. Είναι όροι επι­βί­ω­σης.

Όλοι στην απεργία – Όλοι στον δρόμο.

1 Οκτω­βρίου – 11:00 π.μ. – Στο Εργα­τικό Κέντρο Ρόδου

Για να μη μείνει κανείς μόνος, για να ακου­στεί η φωνή όλων μας.