Παναγιώτης Εγγλέζος: «Ανοίξαμε τις πόρτες του ΕΚΡ στην κοινωνία και θα παραμείνουν ανοικτές για όλους»

• «Η πρό­κλη­ση που αντι­με­τω­πί­ζου­με και που θα συ­νε­χί­σου­με να αντι­με­τω­πί­ζου­με κα­θη­με­ρι­νά είναι η ακρί­βεια» • «Πα­λαιό­τε­ρα ο μι­σθός μας έφτα­νε 15 με 20 ημέ­ρες  τον μήνα, τώρα πλέον μετά το πρώτο δε­κα­ή­με­ρο δεν υπάρ­χει ει­σό­δη­μα» • «Η δική μας δου­λειά και η δική μας υπο­χρέ­ω­ση είναι να εί­μα­στε στην υπη­ρε­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων»

Ο Πα­να­γιώ­της Εγ­γλέ­ζος επα­νε­ξε­λέ­γη την πε­ρα­σμέ­νη Κυ­ρια­κή πρό­ε­δρος του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου Ρόδου με πο­σο­στό που έφτα­σε το 94%.

Μα­χη­τι­κός, διεκ­δι­κη­τι­κός και απο­τε­λε­σμα­τι­κός, κα­τά­φε­ρε να συ­σπει­ρώ­σει τους ερ­γα­ζό­με­νους και να ενι­σχύ­ει τη συν­δι­κα­λι­στι­κή δύ­να­μη στην πε­ριο­χή μας.

Στη συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή» κάνει τον απο­λο­γι­σμό της θη­τεί­ας του και θέτει τους στό­χους του για την επό­με­νη και μιλά για το προ­σω­πι­κό στοί­χη­μα που έχει θέσει ως επα­νε­κλε­γείς πρό­ε­δρος του ΕΚΡ.

• Κύριε Εγ­γλέ­ζο, πριν από μία εβδο­μά­δα, ανα­δει­χθή­κα­τε εκ νέου πρό­ε­δρος του ΕΚΡ με ένα πο­σο­στό που άγ­γι­ξε το 94%, και θέλω να ξε­κι­νή­σου­με τη συ­νέ­ντευ­ξη με αυτό. Ηταν ανα­με­νό­με­νο αυτό το πο­σο­στό;

Ηταν ένα πο­σο­στό που ει­λι­κρι­νά ξε­πέ­ρα­σε και τις δικές μας προσ­δο­κί­ες και ευ­χα­ρι­στώ όλους τους συ­να­δέλ­φους και τα μέλη μας για την τιμή και την εμπι­στο­σύ­νη στο πρό­σω­πό μου και βε­βαί­ως στους υπο­ψη­φί­ους της πα­ρά­τα­ξής μας. Ηταν η πρώτη φορά που συμ­με­τεί­χαν τόσοι πολ­λοί αντι­πρό­σω­ποι στην εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία για την ανά­δει­ξη της νέας διοί­κη­σης στο Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο. Ο συ­νο­λι­κός αριθ­μός των αντι­προ­σώ­πων έφτα­σε στους 298 όταν την τε­λευ­ταία φορά ήταν στους 175. Ψή­φι­σαν συ­νο­λι­κά 292 αντι­πρό­σω­ποι. Το πο­σο­στό της τάξης του 94%, μας γε­μί­ζει με ευ­γνω­μο­σύ­νη αλλά και με μία τε­ρά­στια υπο­χρέ­ω­ση προς τους ερ­γα­ζό­με­νους.

Οι 292 αντι­πρό­σω­ποι εκ­προ­σω­πούν 9.500 ερ­γα­ζό­με­νους στη Ρόδο, αντι­λαμ­βά­νε­στε λοι­πόν και την τε­ρά­στια τιμή αλλά και την με­γά­λη υπο­χρέ­ω­ση απέ­να­ντι σε όλους εκεί­νους τους ερ­γα­ζό­με­νους που κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν, συμ­με­τεί­χαν, μας πί­στε­ψαν και μας στή­ρι­ξαν. Ιδιαί­τε­ρα θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω το Σω­μα­τείο Ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων και τον πρό­ε­δρό του Θα­νά­ση Στα­μού­λη για την εμπι­στο­σύ­νη στο πρό­σω­πό μου αλλά και στη στή­ρι­ξη όχι μόνο στη διάρ­κεια των εκλο­γών αλλά και στις προ­σπά­θειές μας συ­νο­λι­κά.

• Πώς εκλέ­γο­νται οι αντι­πρό­σω­ποι που ψη­φί­ζουν;

Η δια­δι­κα­σία προ­βλέ­πει πως για κάθε 30 ερ­γα­ζό­με­νους, αντι­στοι­χεί ένας αντι­πρό­σω­πος που ψη­φί­ζει για την ανά­δει­ξη νέας διοί­κη­σης. Ετσι προ­έ­κυ­ψε ο αριθ­μός των 298 αντι­προ­σώ­πων, από τους οποί­ους προ­σήλ­θαν να ψη­φί­σουν οι 292.

• Εί­χα­τε δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις για το αν θα ήσα­σταν ξανά υπο­ψή­φιος πρό­ε­δρος, δε­δο­μέ­νου ότι είναι μία πολύ δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δος και για το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα και για τους ερ­γα­ζό­με­νους.

Δεν σας κρύβω ότι υπήρ­χαν πολ­λές σκέ­ψεις γιατί όπως πολύ σωστά εί­πα­τε, οι κα­τα­στά­σεις είναι πολύ δύ­σκο­λες. Ολο αυτό το διά­στη­μα κλη­θή­κα­με να δώ­σου­με με­γά­λους αγώ­νες, με­γά­λες μάχες και να συ­γκρου­στού­με με συμ­φέ­ρο­ντα και κα­τε­στη­μέ­να. Βε­βαί­ως υπήρ­ξαν φορές που απο­γοη­τευ­τή­κα­με αλλά κάτω δεν το βά­λα­με ποτέ. Υπήρ­χε μία με­γά­λη ομάδα συ­νερ­γα­τών που με στή­ρι­ξε και κυ­ρί­ως με πί­στε­ψε. Αυτή την ομάδα δεν ήθελα να την απο­γοη­τεύ­σω ή να θε­ω­ρη­θεί ότι εγκα­τα­λεί­πω τις προ­σπά­θειες για το με­γά­λο έργο που υπάρ­χει ακόμα μπρο­στά μας.

Το τε­λευ­ταίο πράγ­μα που θα σκε­φτό­μουν θα ήταν να ση­κώ­σου­με τα χέρια ψηλά και να εγκα­τα­λεί­ψου­με όσα κα­τα­κτή­σα­με τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Επει­τα από συ­ζή­τη­ση με τα μέλη της πα­ρά­τα­ξής μου, απο­φα­σί­σα­με να συ­νε­χί­σου­με ακόμα και πιο δυ­να­μι­κά.

Και πι­στέψ­τε με βλέ­πο­ντας την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τά τους, δεν υπήρ­χαν πε­ρι­θώ­ρια για δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις. Στην ομάδα μας, ήρθαν και νέα μέλη τα οποία εξε­λέ­γη­σαν και στην νέα διοί­κη­ση, οπότε με την εμπει­ρία και την ανα­νέ­ω­ση εί­μα­στε έτοι­μοι για νέους αγώ­νες. Αυτά τα νέα μέλη έρ­χο­νται να συ­μπλη­ρώ­σουν τη με­γά­λη ομάδα που έχου­με στο Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο για να μπο­ρέ­σου­με από κοι­νού ξανά να διεκ­δι­κή­σου­με και να αγω­νι­στού­με για τα δι­καιώ­μα­τα των συ­να­δέλ­φων μας. Πάντα υπάρ­χουν δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις στο μυαλό, γιατί οι απο­γοη­τεύ­σεις ήταν πάρα πολ­λές.

Οχι μόνο σε θέ­μα­τα διεκ­δι­κή­σε­ων αλλά και σε θέ­μα­τα που αφο­ρούν στη δική μας λει­τουρ­γία ως συν­δι­κα­λι­στές, ως ομάδα, όπως συμ­βαί­νει βέ­βαια και στις κα­λύ­τε­ρες οι­κο­γέ­νειες. Πα­ρό­λα αυτά, επι­κρά­τη­σε η λο­γι­κή, επι­κρά­τη­σε η ανά­γκη να αγω­νι­στού­με για να ολο­κλη­ρώ­σου­με αυτά που εί­χα­με δε­σμευ­τεί στα προη­γού­με­να χρό­νια και να συ­νε­χί­σου­με μέσα από την πα­ρά­τα­ξη αυτή να πα­λεύ­ου­με κα­θη­με­ρι­νά για το δί­καιο των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

• Ποια θε­ω­ρεί­τε ότι είναι η με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση που θα κλη­θεί­τε να δια­χει­ρι­στεί­τε στη νέα σας θη­τεία;

Η πρό­κλη­ση που αντι­με­τω­πί­ζου­με και που θα συ­νε­χί­σου­με να αντι­με­τω­πί­ζου­με κα­θη­με­ρι­νά είναι η ακρί­βεια. Είναι η κα­θη­με­ρι­νή αγω­νία των ερ­γα­ζο­μέ­νων για να επι­βιώ­σουν με όλα αυτά που συμ­βαί­νουν, όπως οι αυ­ξή­σεις στο ρεύμα και στα είδη πρώ­της ανά­γκης. Σχε­δόν στην τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία έχου­με χάσει ένα αρ­κε­τά με­γά­λο πο­σο­στό κε­κτη­μέ­νων και συ­νε­χί­ζου­με να χά­νου­με. Είτε με το πρό­σχη­μα των μνη­μο­νί­ων, είτε με το πρό­σχη­μα της παν­δη­μί­ας… Κάθε φορά θα δη­μιουρ­γεί­ται κάτι το οποίο έχει αντί­κτυ­πο στους ερ­γα­ζό­με­νους και θα επι­βα­ρύ­νει το ει­σό­δη­μά τους. Φα­ντα­στεί­τε ότι ο μι­σθός των ερ­γα­ζο­μέ­νων έχει εξα­νε­μι­στεί στις υπο­χρε­ώ­σεις. Πα­λαιό­τε­ρα ο μι­σθός μας έφτα­νε 15 με 20 ημέ­ρες τον μήνα, τώρα πλέον μετά το πρώτο δε­κα­ή­με­ρο δεν υπάρ­χει ει­σό­δη­μα. Είναι πολύ δύ­σκο­λα τα πράγ­μα­τα και μπρο­στά μας έχου­με μία νέα κρίση, την κρίση της στέ­γα­σης. Τα ενοί­κια πλέον είναι απλη­σί­α­στα και το πού θα μεί­νει ο κάθε ερ­γα­ζό­με­νος βιο­πα­λαι­στής είναι ένα τε­ρά­στιο θέμα, το οποίο δυ­στυ­χώς η κυ­βέρ­νη­ση αγνο­εί ή για να το πω κα­λύ­τε­ρα, επι­λέ­γει να το αγνο­εί.

• Ασχο­λεί­στε πάρα πολλά χρό­νια με τον συν­δι­κα­λι­σμό και θέλω να σας ρω­τή­σω, αν η έν­νοια του συν­δι­κα­λι­σμού πα­ρα­μέ­νει ψηλά στη συ­νεί­δη­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων, αν είναι στις προ­τε­ραιό­τη­τές τους όπως ήταν πριν από κά­ποια χρό­νια ή αν έχει απα­ξιω­θεί -εν­δε­χο­μέ­νως και τε­χνηέ­ντως- για να με­τριά­σει τις αντι­δρά­σεις και τις διεκ­δι­κή­σεις.

Στον συν­δι­κα­λι­σμό είμαι από το 2003 και έκτο­τε είμαι ενερ­γός συν­δι­κα­λι­στής. Λέ­γο­ντας σε κά­ποιον ότι είσαι συν­δι­κα­λι­στής ή ότι ασχο­λεί­σαι με τον συν­δι­κα­λι­σμό ή κάτι σχε­τι­κό, η πρώτη αντί­δρα­σή του -και σας μιλάω εκ πεί­ρας- είναι είτε να γε­λά­σει είτε να κάνει μορ­φα­σμό κι αυτό σί­γου­ρα ση­μαί­νει πολλά.

Ο συν­δι­κα­λι­σμός όντως στη χώρα μας έχει απα­ξιω­θεί, τε­χνηέ­ντως όπως σωστά εντο­πί­σα­τε, για τον λόγο ότι δεν θέλει η ερ­γο­δο­σία αλλά και η κυ­βέρ­νη­ση να έχουν απέ­να­ντί τους κά­ποιους ενω­μέ­νους ερ­γα­ζό­με­νους, που να αντι­δρούν και να διεκ­δι­κούν. Θα πω όμως κάτι που δια­φο­ρο­ποιεί την πε­ριο­χή μας και είναι εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κό. Στη Ρόδο πριν από τέσ­σε­ρα χρό­νια τα ενερ­γά μέλη στα σω­μα­τεία ήταν 3.500, σή­με­ρα που μι­λά­με έχουν ξε­πε­ρά­σει τα 9.000. Αυτό ση­μαί­νει ότι κάτι καλό γί­νε­ται…

Εχου­με πεί­σει τους συ­να­δέλ­φους μέσα από τα σω­μα­τεία τους να επι­στρέ­ψουν, να ορ­γα­νω­θούν. Το ΕΚΡ ως δευ­τε­ρο­βάθ­μιο όρ­γα­νο, έχει αγκα­λιά­σει τα σω­μα­τεία και στέ­κε­ται δίπλα τους. Πεί­σα­με τους ερ­γα­ζό­με­νους ότι δεν εί­μα­στε όλοι ίδιοι, ότι γί­νε­ται δου­λειά, ότι μπο­ρούν να απευ­θύ­νο­νται στο ΕΚΡ και στα σω­μα­τεία τους για να μπο­ρέ­σουν να διεκ­δι­κή­σουν τα δι­καιώ­μα­τά τους. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά θα σας πω ότι εί­μα­στε πρώ­τοι σε πα­νελ­λα­δι­κό επί­πε­δο σε το­πι­κές συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, σχε­δόν στο 80% στον κλάδο των ερ­γα­ζο­μέ­νων που απα­σχο­λού­νται στην πε­ριο­χή μας. Αυτό θεωρώ ότι ήταν και η επι­τυ­χία ώστε να γυ­ρί­σει ο κό­σμος στα σω­μα­τεία, και στον συν­δι­κα­λι­σμό αλλά και στο Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο. Πλέον το ΕΚΡ έχει ανοί­ξει την πόρτα στην κοι­νω­νία. Το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο είναι κοι­νω­νι­κός εταί­ρος, είναι ένας φο­ρέ­ας ο οποί­ος έχει λόγο και άποψη σε ό,τι συμ­βαί­νει στο νησί. Αυτόν τον ρόλο εμείς τον αξιο­ποι­ή­σα­με και ανοί­ξα­με το ΕΚΡ σε όλη την κοι­νω­νία.

• Ανοί­ξα­τε τις πόρ­τες και η κοι­νω­νία αντα­πο­κρί­θη­κε, οι ερ­γα­ζό­με­νοι βρή­καν έναν σύμ­μα­χο κι αυτό προ­κύ­πτει και από τα στοι­χεία που μας πα­ρα­θέ­σα­τε.

Και δεν είναι μόνο αυτά τα στοι­χεία. Το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο κα­θη­με­ρι­νά δέ­χε­ται πάνω από 300 ερ­γα­ζό­με­νους συ­να­δέλ­φους. Ει­δι­κά στην παν­δη­μία, το ΕΚΡ δεν έκλει­σε ποτέ. Ημα­σταν από τα πρώτα ερ­γα­τι­κά κέ­ντρα, σε συ­νερ­γα­σία με τα ερ­γα­τι­κά κέ­ντρα της Κρή­της, που ανα­δεί­ξα­με με προ­τά­σεις τα προ­βλή­μα­τα και διεκ­δι­κή­σα­με όλα αυτά που έλα­βαν οι συ­νά­δελ­φοί μας την πε­ρί­ο­δο της παν­δη­μί­ας και μέχρι σή­με­ρα. Δεν είναι εγω­ι­στι­κό αυτό που λέω αλλά να ξέ­ρε­τε ότι όλα τα επι­δό­μα­τα που δό­θη­καν στην παν­δη­μία για τη στή­ρι­ξη των ερ­γα­ζο­μέ­νων ξε­κί­νη­σαν μέσα από το ΕΚΡ και τα ερ­γα­τι­κά κέ­ντρα Κρή­της. Θεωρώ ότι αυτό ανα­γνω­ρί­στη­κε. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, δεν θα ξε­χά­σω ποτέ την συ­γκέ­ντρω­ση που κά­να­με για να ενη­με­ρώ­σου­με τους ερ­γα­ζό­με­νους μέσα στην παν­δη­μία για το επί­δο­μα που κα­τα­φέ­ρα­με να πά­ρου­με για όσους δεν ερ­γά­ζο­νταν.

Η αί­θου­σα του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου απο­δεί­χθη­κε μικρή. Εί­χα­με πάνω από 3.000 άτομα στην αί­θου­σα και έξω στον δρόμο και με ντου­ντού­κες ενη­με­ρώ­να­με για τις δια­δι­κα­σί­ες που εί­χα­με κάνει. Αυτή η ει­κό­να μας έχει δώσει δύ­να­μη να συ­νε­χί­σου­με γιατί ει­λι­κρι­νά θε­ω­ρού­με ότι προ­σφέ­ρου­με στην κοι­νω­νία και στον τόπο μας.

• Το δικό σας προ­σω­πι­κό στοί­χη­μα ως προ­έ­δρου του ΕΚΡ ποιο είναι;

Είναι να μπο­ρέ­σω να κα­λύ­ψω όλους τους κλά­δους των ερ­γα­ζο­μέ­νων με το­πι­κές συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις και να συ­νε­χί­σω να γε­μί­ζω με κόσμο τα σω­μα­τεία και το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο. Θέλω στο τέλος της θη­τεί­ας μου, να λένε ότι αυτή η διοί­κη­ση με τη στή­ρι­ξη όλων των μελών της και εμένα ως επι­κε­φα­λής, κα­τα­φέ­ρα­με και ξα­να­φέ­ρα­με τον κόσμο πίσω στο συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα. Και βέ­βαια αυτό που έχου­με ως στόχο και σκοπό και το έχου­με υιο­θε­τή­σει από την προ­ε­δρία του Σάββα Χα­τζη­σάβ­βα είναι η δη­μιουρ­γία του γρα­φεί­ου Τε­χνι­κής Επι­θε­ώ­ρη­σης για την υγιει­νή και ασφά­λεια στην πε­ριο­χή μας. Θεωρώ αυτό ως πρω­ταρ­χι­κό μου στόχο γιατί πι­στεύω και μπορώ να το απο­δεί­ξω με στοι­χεία, ότι θα μπο­ρέ­σου­με να σώ­σου­με ζωές συ­να­δέλ­φων μας, όταν λει­τουρ­γή­σει αυτό το πε­ρι­βό­η­το τμήμα Υγιει­νής και Ασφά­λειας στην πε­ριο­χή μας.

• Εί­μα­στε κοντά σε αυτό κ. Εγ­γλέ­ζο;

Μετά και τις τε­λευ­ταί­ες δε­σμεύ­σεις που πήρε ο βου­λευ­τής του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Νι­κη­τιά­δης κατά την ερώ­τη­ση που κα­τέ­θε­σε στη Βουλή αλλά και τις προ­σω­πι­κές επα­φές που έχω κι εγώ με τον γε­νι­κό γραμ­μα­τέα της Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής Επι­θε­ώ­ρη­σης Ερ­γα­σί­ας, στο τέλος Μαρ­τί­ου, στο και­νούρ­γιο ορ­γα­νό­γραμ­μα του ορ­γα­νι­σμού της Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής Επι­θε­ώ­ρη­σης Ερ­γα­σί­ας θα συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η δη­μιουρ­γία αυτού του τμή­μα­τος. Αν αυτό επι­τευ­χθεί θα είναι το πρώτο με­γά­λο βήμα για να δη­μιουρ­γη­θεί αυτό το τμήμα το οποίο απο­τε­λεί στόχο και σκοπό εδώ και μία δε­κα­ε­τία και για τον προη­γού­με­νο πρό­ε­δρο Σάββα Χα­τζη­σάβ­βα αλλά και για μένα που έχω ανα­λά­βει αυτόν τον δύ­σκο­λο ρόλο.

• Κλεί­νο­ντας τη συ­νέ­ντευ­ξή μας, ποιο μή­νυ­μα θέ­λε­τε να στεί­λε­τε στους ερ­γα­ζό­με­νους;

Θέλω να τους υπο­σχε­θώ, όπως τους είχα υπο­σχε­θεί και από την πρώτη στιγ­μή που πήρα τα ηνία της πα­ρά­τα­ξης και του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου ότι θα είμαι εδώ, θα προ­σπα­θώ με όλες μου τις δυ­νά­μεις να υπε­ρα­σπί­ζο­μαι τα δι­καιώ­μα­τά τους, θα προ­σπα­θώ η αδι­κία που δέ­χο­νται να εξα­λεί­ψει και δε­σμεύ­ο­μαι ότι οι πόρ­τες του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου, θα πα­ρα­μεί­νουν ανοι­χτές για όλους.

Τους πα­ρα­κα­λώ να εμπι­στευ­τούν τα σω­μα­τεία τους και το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο. Να μην φο­βού­νται να έρ­θουν να ζη­τή­σουν, να ενη­με­ρώ­σουν, να μας κα­ταγ­γεί­λουν οτι­δή­πο­τε. Η δική μας δου­λειά και η δική μας υπο­χρέ­ω­ση είναι να εί­μα­στε στην υπη­ρε­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Σε αυτό είμαι ταγ­μέ­νος, αυτό υπό­σχο­μαι ότι θα υπη­ρε­τώ όσο είμαι σε αυτή τη θέση με ό,τι δυ­νά­μεις έχω.