Τρέχοντας πίσω από την πανδημία

Η επιβολή της υπο­χρε­ω­τι­κό­τη­τας εμβο­λια­σμού στους 60+ φαί­νε­ται πώς ήταν ανα­πό­φευ­κτη.  Δυστυ­χώς η κατά­σταση έχει φτάσει στο απρο­χώ­ρητο και τα σκληρά μέτρα είναι κατά κάποιο τρόπο επι­βε­βλη­μένα. Ωστόσο, δεν περνά απα­ρα­τή­ρητο το γεγονός ότι μέχρι πριν μερικές ημέρες ανώτατα κυβερ­νη­τικά στελέχη, ορκί­ζο­νταν στην «πειθώ» των ανεμ­βο­λί­α­στων κι απέρ­ρι­πταν την υπο­χρε­ω­τι­κό­τητα. «Η υπο­χρε­ω­τι­κό­τητα δεν λει­τουρ­γεί. Οσο πιο σκληροί είμαστε και όσο περισ­σό­τε­ρες υπο­χρε­ω­τι­κό­τη­τες βάζουμε, τόσο μεγα­λύ­τε­ρες αντι­δρά­σεις προ­κα­λεί αυτό» δήλωνε ο πρω­θυ­πουρ­γός σε σχετική με το θέμα ερώτηση στις 3/11 στο Mega. Ακόμη κι αν η παν­δη­μία έχει μια δυνα­μική, οι απο­φά­σεις που αναι­ρούν η μία την άλλη δείχνει ασάφεια στη στό­χευση, ατολμία και μπερ­δεύ­ουν τους πολίτες. Εκτός από αυτό το ερώτημα που πλα­νά­ται είναι: Μήπως θα έπρεπε η κυβέρ­νηση να λάβει πρώτα μέτρα που έχουν καλύ­τερη στό­χευση και πιθα­νό­τατα καλύ­τερα απο­τε­λέ­σματα; Και για να μην τα λέμε εμείς που δεν είμαστε επι­στή­μο­νες, ας δούμε τι λέει ο ο καθη­γη­τής Πολι­τι­κής της Υγείας στο LSE, εκπρό­σω­πος της κυβέρ­νη­σης σε διε­θνείς οργα­νι­σμούς για κορω­νοϊό, Ηλίας Μόσια­λος «Είναι ένα μέτρο που θα μπο­ρούσε να είχε απο­φευ­χθεί αν είχαν προη­γη­θεί άλλα και αν η κοι­νω­νία μας ήταν μια κοι­νω­νία συναι­νε­τική, το πολι­τικό σύστημα ήταν δια­φο­ρε­τικό από αυτό που έχουμε, δηλαδή μιλού­σαν οι πολι­τι­κοί μεταξύ τους και υπήρχε μια συνεν­νό­ηση. Εγώ θα επι­θυ­μούσα μεγα­λύ­τερη μίξη προς τα θετικά μέτρα, τα οποία θα έπρεπε να είχαν ληφθεί 2-3 μήνες πριν κι αν είχαν απο­τύ­χει, να πηγαί­ναμε στα αρνη­τικά μέτρα. Δε λες για 2-3 μήνες ότι είναι αντι­συ­νταγ­μα­τικό να κάνω την υπο­χρε­ω­τι­κό­τητα, δε θα πάρω κανένα μέτρο και ξαφνικά αρχί­ζουν τα μέτρα να έρχο­νται το ένα μετά το άλλο. Η στα­θε­ρό­τητα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο και στην ψυχο­λο­γία των πολιτών», υπο­γράμ­μισε ο καθη­γη­τής. Κι επι­τέ­λους, ας μάθουμε τι ειση­γού­νται στην κυβέρ­νηση οι ειδικοί, κι αν οι απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νται όχι με βάση αυτές τις ειση­γή­σεις αλλά με βάση την πολι­τική και την επι­κοι­νω­νία. Η κυβέρ­νηση προ­σπα­θεί να δια­σχί­σει ένα ποτάμι. Πότε βρίσκει σωστό πάτημα και πότε γίνεται μού­σκεμα.