Ο μικρός μας εμφύλιος

Εάν πα­ρα­κο­λου­θή­σει λίγο κά­ποιος την δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση είτε με­τα­ξύ μας, είτε ανά­με­σα σε πο­λι­τι­κούς και όπως διε­ξά­γε­ται, είναι σαν ένας μι­κρός εμ­φύ­λιος. Για ότι πράγ­μα και να συ­ζη­τά­με, από πο­δο­σφαι­ρι­κά, κομ­μα­τι­κά, μέχρι εθνι­κά, στή­νου­με οδο­φράγ­μα­τα, παίρ­νου­με τα κου­μπού­ρια  να την ανά­ψου­με στον απέ­να­ντι. Δίχως να σκε­φτού­με ούτε στιγ­μή ποιος και τι θα κερ­δί­σει από αυτό, δίχως να ανα­ρω­τη­θού­με σε τι λάκκο πέ­φτου­με, δίχως να προ­βλη­μα­τι­στού­με. Πά­ντως σε το­πι­κό επί­πε­δο, οδο­φράγ­μα­τα έχουν στη­θεί-προς το παρόν γιατί νωρίς είναι ακόμη- στην Πε­ρι­φέ­ρεια και πε­τά­γο­νται… LED προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση. Και για να μη βα­ριό­μα­στε, διαν­θι­σμέ­νος αυτός ο μι­κρός εμ­φύ­λιος με ύβρεις και χα­ρα­κτη­ρι­σμούς. Όπως συ­νή­θως συμ­βαί­νει όταν υπάρ­χει απώ­λεια επι­χει­ρη­μά­των και απώ­λεια της έν­νοιας του πο­λι­τι­κού πο­λι­τι­σμού. Κι ύστε­ρα ψά­χνου­με αγα­πη­τοί μου για εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση, εθνι­κό σχέ­διο σε κε­ντρι­κό επί­πε­δο για την σω­τη­ρία αυτής της χώρας ή κα­τα­δι­κά­ζου­με το επί­πε­δο δά­πε­δο του πο­λι­τι­κού δια­λό­γου στη Βουλή, όταν δεν μπο­ρούν να συ­νεν­νοη­θούν δέκα άν­θρω­ποι με όρους όχι μόνο πο­λι­τι­κού πο­λι­τι­σμού, αλλά συ­ντο­πι­τών. Ορος που θα έπρε­πε να υπερ­βαί­νει οτι­δή­πο­τε άλλο. Κυ­ρί­ως την μι­κρο­πο­λι­τι­κή, ενερ­γώ­ντας ως κομ­μα­τάρ­χες και φε­ρέ­φω­να…