Νίκος Καλύβας: «Οι νέοι δεν απορρίπτουν την πολιτική, απορρίπτουν την υποκρισία»

Κύριε Καλύβα, η συν­διά­σκεψη της Νεο­λαίας ΠΑΣΟΚ μετά από τόσα χρόνια απο­τέ­λεσε σημείο επα­νεκ­κί­νη­σης. Ποια είναι η πολι­τική σημασία αυτής της επα­νε­νερ­γο­ποί­η­σης και πώς μπορεί να απο­κτή­σει συνέ­χεια;

Η επα­νεκ­κί­νηση αυτή δεν είναι απλώς ένα γεγονός, είναι μια πολι­τική ανα­γέν­νηση μετά από καιρό σιωπής, ένα “παρών” από μια γενιά που δεν δέχεται να την καθο­ρί­ζουν άλλοι, πίσω από κλει­στές πόρτες. Η συνέ­χειά της θα κριθεί από τη διάρ­κεια και τη συνέ­πεια: όχι από τις λέξεις των κατα­στα­τι­κών, αλλά από τη ζωντανή καθη­με­ρι­νό­τητα, στις σχολές, στους δρόμους, στους χώρους δου­λειάς.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα για να απο­κτή­σει η οργά­νωση σταθερή δομή και φωνή;

Να ριζώσει εκεί όπου οι νέοι ανα­ζη­τούν νόημα και αγω­νί­ζο­νται. Η δομή δεν φτιά­χνε­ται με όργανα μόνο, αλλά με εμπι­στο­σύνη. Χρεια­ζό­μα­στε τοπικά κύτταρα, θεμα­τι­κές ομάδες που να δου­λεύ­ουν με σχέδιο, και ένα κέντρο που να αφου­γκρά­ζε­ται κι όχι να επι­βάλ­λει. Η φωνή έρχεται όταν οι πολλοί μιλούν όχι για να ανα­με­τα­δώ­σουν, αλλά για να συν­δια­μορ­φώ­σουν.

Πόσο έτοιμη είναι, κατά τη γνώμη σας, η Νεολαία ΠΑΣΟΚ να απο­κτή­σει θεσμικό ρόλο και καθη­με­ρινό πολι­τικό βημα­τι­σμό;

Δεν έχει τόσο σημασία αν είμαστε έτοιμοι ή όχι, αλλά ότι είμαστε απο­φα­σι­σμέ­νοι. Και αν θέλετε, καμία μεγάλη πορεία δεν ξεκί­νησε έτοιμη, ξεκί­νησε με πίστη και ανα­γκαιό­τητα. Το θεσμικό της βήμα δεν πρέπει να γίνει για λόγους συμ­βο­λι­κούς, αλλά επειδή έχει να πει κάτι αυθε­ντικό. Αν απο­κτή­σει τη ρουτίνα της πολι­τι­κής πράξης, τότε το θεσμικό βάρος θα έρθει μόνο του.

Οι νέοι σήμερα, στην πλειο­νό­τητά τους, δεν έχουν εμπι­στο­σύνη στην παρα­δο­σιακή πολι­τική. Πώς μπορεί να χτιστεί αυτή η σχέση χωρίς διδα­κτι­σμό και χωρίς παλιές συντα­γές;

Με αλήθεια, όχι με λόγια έτοιμα και κον­σερ­βο­ποι­η­μένα συν­θή­ματα. Με πράξεις που μιλούν πριν τα συν­θή­ματα. Οι νέοι δεν απορ­ρί­πτουν την πολι­τική, απορ­ρί­πτουν την υπο­κρι­σία.

Αν τους συνα­ντή­σουμε εκεί που παλεύ­ουν για τα καθη­με­ρινά τους για το ενοίκιο, την επι­σφά­λεια, την ψυχική υγεία τότε θα ξανα­πι­στέ­ψουν. Αλλά όχι αν πάμε με ύφος καθη­γητή και λεξι­λό­γιο παλιών εγχει­ρι­δίων.

Ποιος είναι ο ρόλος της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας στην εποχή των διαρκών κρίσεων και πώς μπορεί να τον μετα­φρά­σει πει­στικά μια νεολαία πολι­τι­κού χώρου όπως το ΠΑΣΟΚ;

Η σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία σήμερα δεν μπορεί να είναι απλώς δια­χει­ρι­στική, πρέπει να γίνει ανα­τρε­πτική με ρεα­λι­σμό. Είναι η μόνη ιδε­ο­λο­γία που μπορεί να σταθεί σαν γέφυρα ανάμεσα στην ελευ­θε­ρία και την ισότητα.

Η Νεολαία ΠΑΣΟΚ οφείλει να της δώσει νέο περιε­χό­μενο: πράσινη ανά­πτυξη, ψηφιακά δικαιώ­ματα, εργασία με αξιο­πρέ­πεια, φεμι­νι­στική φωνή, κοι­νω­νικό κράτος χωρίς γρα­φειο­κρα­τία. Όχι σκιές του παρελ­θό­ντος, αλλά ένα νέο συλ­λο­γικό όραμα.

Η εκπρο­σώ­πηση της Νεο­λαίας ΠΑΣΟΚ στο ευρω­παϊκό φόρουμ στη Μασ­σα­λία έφερε ενδια­φέ­ρου­σες προ­τά­σεις. Ποια από αυτές θεω­ρείτε προ­τε­ραιό­τητα για εφαρ­μογή στην Ελλάδα και γιατί;

Η πρόταση για έναν ευρω­παϊκό μισθό εισόδου και μια εγγυ­η­μένη εργασία για κάθε νέο εντός έξι μηνών από την απο­φοί­τηση είναι καίρια. Γιατί μιλά στη γενιά των 700 ευρώ και των stage. Δεν αρκεί να μιλάμε για Ευρώπη πρέπει να δεί­ξουμε πώς η Ευρώπη, γίνεται αισθητή στη ζωή μας. Κι αυτή η πρόταση, αν ενι­σχυ­θεί και σε εθνικό επίπεδο, είναι κοι­νω­νικό δίχτυ, είναι αξιο­πρέ­πεια.

Το «δίκτυο νεο­λαίας» έχει ανα­λά­βει να φέρει την οργά­νωση σε μια νέα φάση. Ποια είναι τα πρα­κτικά επόμενα βήματα που χρειά­ζο­νται για να περάσει από την πρόθεση στην πράξη;

Εθνική καμπά­νια ένταξης και εξω­στρέ­φειας. Ενερ­γο­ποί­ηση των θεμα­τι­κών ομάδων με στόχο την παρα­γωγή προ­τά­σεων. Ψηφιακή υποδομή για διάλογο και συμ­με­τοχή.

Και πάνω απ’ όλα: παρου­σία σε κάθε φοι­τη­τική λέσχη, σε κάθε κινη­το­ποί­ηση, σε κάθε debate, εκεί που οι νέοι δοκι­μά­ζουν ιδέες και ανα­ζη­τούν πολι­τική πυξίδα. Το δίκτυο πρέπει να γίνει κοι­νό­τητα όχι mailing list.

Ποιος είναι σήμερα ο βασικός πολι­τι­κός αντί­πα­λος της Νεο­λαίας ΠΑΣΟΚ; Η Δεξιά, ο λαϊ­κι­σμός ή η αποχή;

Είναι και τα τρία γιατί είναι συμ­πτώ­ματα της ίδιας νόσου, της απου­σίας ελπίδας. Η Δεξιά υπό­σχε­ται τάξη χωρίς δικαιο­σύνη. Ο λαϊ­κι­σμός θυμώνει αλλά δεν προ­τεί­νει. Η αποχή παρα­δί­δει τα όπλα. Εμείς, σαν νεολαία, δεν έχουμε την πολυ­τέ­λεια να επι­λέ­ξουμε αντί­παλο, πρέπει να χτί­σουμε έναν άλλο δρόμο, που να νικά ταυ­τό­χρονα τη συντή­ρηση, τον κυνισμό και την παραί­τηση.

Εσείς πώς απο­φα­σί­σατε να ασχο­λη­θείτε τόσο ενεργά με τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ;

Γιατί αρνή­θηκα να δεχτώ πως τίποτα δεν αλλάζει. Γιατί δεν μου αρκούσε να σχο­λιάζω την επι­και­ρό­τητα από τον καναπέ. Γιατί είδα στην ιστορία του ΠΑΣΟΚ όχι το παρελ­θόν, αλλά τη δυνα­τό­τητα ενός άλλου μέλ­λο­ντος κι ένιωσα πως η θέση μου είναι μέσα στην προ­σπά­θεια, όχι απέξω απ’ αυτήν.

Αν σας ζητού­σαν να περι­γρά­ψετε το δικό σας όραμα για τη λει­τουρ­γία της Νεο­λαίας ΠΑΣΟΚ, τι θα λέγατε;

Να είναι σχολείο δημο­κρα­τίας και εργα­στήρι πολι­τι­κής σκέψης. Χώρος όπου οι νέοι μαθαί­νουν να δια­φω­νούν, να συν­θέ­τουν, να προ­τεί­νουν. Όχι φερέ­φωνο κανενός, αλλά κινη­τή­ρια δύναμη που τρο­φο­δο­τεί το κόμμα με ιδέες, ενέρ­γεια και ευθύνη. Ένα πολι­τικό σπίτι που να σε μορ­φώ­νει και να σε αλλάζει, όχι απλώς να σε στρα­το­λο­γεί.

Ποια είναι, για εσάς, η πιο ουσια­στική κατεύ­θυνση που θα μπο­ρούσε να πάρει η Νεολαία ΠΑΣΟΚ το επόμενο διά­στημα;

Να γίνει ο καθρέ­φτης, ο κινη­τή­ριος μοχλός και η φωνή της γενιάς που έρχεται. Να ασχο­λη­θεί με τα δύσκολα, τις ανι­σό­τη­τες, την ψυχική υγεία, την ψηφιακή δικαιο­σύνη, το κλίμα. Να μην ανα­πα­ρά­γει παλιούς μηχα­νι­σμούς και αγκυ­λώ­σεις, αλλά να οικο­δο­μή­σει νέες δομές δημο­κρα­τι­κής συμ­με­το­χής. Και πάνω απ’ όλα να ξανα­δώ­σει στην πολι­τική την αξιο­πρέ­πεια, το όραμα και την ελπίδα που της αξίζει.