Βαρθολομαίος: «Η μέριμνα για τη φύση και η αλληλεγγύη με τον άνθρωπο είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος»

Ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος και το Πατριαρ­χείο, στο πλαίσιο των προ­σπα­θειών που ξεκί­νησε η Πρω­τό­θρονη Εκκλη­σία της Ορθο­δο­ξίας από την εποχή του αοί­δι­μου προ­κα­τό­χου του Πατριάρχη Δημη­τρίου να ευαι­σθη­το­ποι­η­θεί η παγκό­σμια κοι­νό­τητα για την ανάγκη προ­στα­σίας του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος, ανα­λαμ­βά­νουν νέα πρω­το­βου­λία να φέρουν στο επί­κε­ντρο της δημό­σιας σφαίρας το οικο­λο­γικό ζήτημα.

Προ της έναρξης του τρι­ή­με­ρου Διε­θνούς Οικο­λο­γι­κού Συμπο­σίου του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου, του οποίου ο Προ­κα­θή­με­νος της Ορθο­δο­ξίας θα κηρύξει την έναρξη και θα παρα­στεί στις εργα­σίες του, από 5 έως 8 Ιουνίου στην Αθήνα, στις Σπέτσες και στην Ύδρα, υπό τον τίτλο «Προς μια πιο πράσινη Αττική: Συντη­ρώ­ντας τον πλανήτη και προ­στα­τεύ­ο­ντας τους κατοί­κους του», σε συνέ­ντευξή του στο «Έθνος της Κυρια­κής» τονίζει: «Η προ­σπά­θειά μας για την προ­στα­σία της φύσης, της ‘’καλής λίαν” Δημιουρ­γίας του Θεού, δεν είναι ένα επι­κοι­νω­νιακό τέχνα­σμα για να γίνουμε συμπα­θείς στη σημε­ρινή εποχή, όπου τα λόγια περισ­σεύ­ουν αλλά πολλές φορές λείπουν οι πράξεις. Για εμάς, για το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο, ο σεβα­σμός της Δημιουρ­γίας απο­τε­λεί στάση ζωής. Και σε προ­σω­πικό επίπεδο προ­σπα­θούμε να είμαστε ‘’πρά­σι­νος άνθρω­πος”, να σεβό­μα­στε τον κόσμο που μας παρέ­δωσε ο Θεός, τον οποίο όλοι καλού­μα­στε να δια­φυ­λά­ξουμε και να παρα­δώ­σουμε ακέραιο στις επερ­χό­με­νες γενεές. Ως Πατριάρ­χης, ως ποι­μέ­νας, προ­σπα­θούμε να υπεν­θυ­μί­ζουμε σε κάθε πιστό αλλά και σε κάθε άνθρωπο καλής θελή­σεως ότι η προ­στα­σία του κοινού μας οίκου δια­σφα­λί­ζει το μέλλον όλων».

Ο «πρά­σι­νος Πατριάρ­χης», όπως έχει χαρα­κτη­ρι­σθεί διεθνώς, πολλές φορές έχει επι­ση­μά­νει ότι η κρίση δεν έχει μόνο μία διά­σταση, την οικο­νο­μική, αλλά, εκ νέου, δια­σα­φη­νί­ζει ότι «Αυτή είναι απόρ­ροια μιας βαθύ­τε­ρης πνευ­μα­τι­κής και ηθικής κρίσης, η οποία ασφαλώς δεν είναι ανε­ξή­γητη και αναίτια. Είναι το απο­τέ­λε­σμα της απο­στα­σιο­ποί­η­σης του ανθρώ­που από τον Θεό, από παρα­δο­σια­κές αρχές και δοκι­μα­σμέ­νες αξίες του. Συν­δέ­ε­ται με την υπο­δού­λωσή του στον κατα­να­λω­τι­σμό, την εξάρ­τησή του από την τεχνο­λο­γία και τη συνα­κό­λουθη υπο­βάθ­μιση της πρό­σω­πον προς πρό­σω­πον επι­κοι­νω­νίας, με το αίσθημα, αν όχι τη βεβαιό­τητα, ότι μπορεί να εξου­σιά­ζει την Κτίση».

Επ’ αυτού, υπο­γραμ­μί­ζει ότι «Το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο παρα­πέ­μπει συνεχώς στις κοι­νω­νι­κές επι­πτώ­σεις της οικο­λο­γι­κής κρίσης και επι­ση­μαί­νει ότι «Τελικά, η μέριμνα για τη φύση και η αλλη­λεγ­γύη με τον άνθρωπο είναι δύο όψεις του ίδιου νομί­σμα­τος».

Παράλ­ληλα, δεν παρα­λεί­πει να κάνει αναφορά στο Μετα­να­στευ­τικό, για το οποίο τονίζει ότι η μετα­νά­στευση και η εντει­νό­μενη έξοδος προ­σφύ­γων από εμπό­λε­μες περιο­χές, που συνιστά ένα από τα μεγα­λύ­τερα σύγ­χρονα προ­βλή­ματα της ανθρω­πό­τη­τας, δοκι­μά­ζει τις θεμε­λιώ­δεις αξίες, ιδιαι­τέ­ρως του ευρω­παϊ­κού πολι­τι­σμού.

Τέλος, ανα­φο­ρικά με τη σημασία της συνερ­γα­σίας και της αλλη­λεγ­γύης όλων και εξ αφορμής του ότι ο Πάπας Φρα­γκί­σκος και η Εκκλη­σία της Ρώμης ακο­λού­θη­σαν το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο και τις πρω­το­βου­λίες του για την προ­στα­σία της Δημιουρ­γίας του Θεού, εμφα­τικά σημειώ­νει ότι «οι θρη­σκείες καλού­νται να προ­στα­τεύ­σουν τον κοινό μας οίκο, τον κόσμο μας, κάτι που δεν είναι δυνατόν να συμβεί χωρίς μια δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση στην αξιο­ποί­ηση και διανομή των φυσικών πόρων και των αγαθών. Και σε αυτό το σημείο, βρι­σκό­μα­στε και πάλι ενώπιον της αξίας της αλλη­λεγ­γύης. Γιατί μπορεί η τεχνο­λο­γική πρόοδος και άλλα επι­τεύγ­ματα του σύγ­χρο­νου ανθρώ­που να είναι αξιο­θαύ­μα­στα, αλλά σίγουρα δεν είναι τόσο σημα­ντικά όσο ο πολι­τι­σμός της αλλη­λεγ­γύης και η δια­κο­νία στον συνάν­θρωπο».

Στο τρι­ή­μερο Συμπό­σιο θα συμ­με­τά­σχουν περίπου 200 εκπρό­σω­ποι Εκκλη­σιών και θρη­σκειών, κορυ­φαίοι στην ειδι­κό­τητά τους επι­στή­μο­νες, περι­βαλ­λο­ντο­λό­γοι, ακτι­βι­στές και πρόσωπα που ασχο­λού­νται ενεργά με την υπόθεση της οικο­λο­γίας, των δια­στά­σεων και των προ­ε­κτά­σεών της, αλλά και εκπρό­σω­ποι της τοπικής κοι­νω­νίας, αφού δεν θα απα­σχο­λή­σουν μόνο οι παγκό­σμιες δια­στά­σεις του οικο­λο­γι­κού ζητή­μα­τος, αλλά και οι τοπικές.

^{Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ}