“Ηταν ένα πολύ δύσκολο παιδί…”

Ο πα­τέ­ρας του υπουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών Γιάνη Βα­ρου­φά­κη, είναι 90 ετών και ζει μια έντο­νη ζωή.

«Κάθε μέρα πάω γρα­φείο, πι­σί­να, κάνω ομι­λί­ες και ακο­λου­θώ αυτό που είπε κά­πο­τε ο Τζέιμς Ντιν: κάντε όνει­ρα σαν να είστε αθά­να­τοι. Κι εγώ ακόμα κάνω όνει­ρα» λέει ο Γιώρ­γος Βα­ρου­φά­κης.

Ειναι ένας άν­θρω­πος με παι­δεία, πρό­ε­δρος της Χα­λυ­βουρ­γι­κής και έχει ζήσει τρεις γε­νιές Αγ­γε­λό­που­λων.

Μί­λη­σε στο Εθνος της Κυ­ρια­κής, την ημέρα της προ­σθή­κης Τσα­κα­λώ­του στο δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό σχήμα και τα τη­λέ­φω­να δεν στα­μά­τη­σαν να χτυ­πούν για συ­μπα­ρά­στα­ση στον Γιάνη.

«Θα απο­κη­ρύ­ξω τον γιο μου για να στα­μα­τή­σουν να χτυ­πούν τα τη­λέ­φω­να» λέει χα­ρι­το­λο­γώ­ντας.

Ο Γιώρ­γος Βα­ρου­φά­κης ζει μόνος από το 2008 που πέ­θα­νε η αγάπη της ζωής του, όπου λέει ο ίδιος μι­λώ­ντας για την Ελένη του.

«Με την Ελένη μου γνω­ρι­στή­κα­με στο πα­νε­πι­στή­μιο, όταν είχα βγει από τη Μα­κρό­νη­σο. Σπου­δά­ζα­με χη­μεία στο Χη­μι­κό Αθη­νών. Πή­ρα­με το δί­πλω­μα και το ’54 πα­ντρευ­τή­κα­με. Η ζωή μας ήταν πολύ όμορ­φη».

Ο ίδιος δη­λώ­νει επα­να­στά­της, πάντα αρι­στε­ρός που δεν έβαζε ποτέ νερό στο κρασί του.

Προ­φα­νώς έτσι εξη­γεί­ται ο ατί­θα­σος χα­ρα­κτή­ρας του Γιάνη Βα­ρου­φά­κη.

Ο Γιά­νης Βα­ρου­φά­κης με τους γο­νείς του

Ο Γιά­νης Βα­ρου­φά­κης με τους γο­νείς του

Μι­λώ­ντας για τον γιο του λέει:

«Ο Γιά­νης ήταν ένα πολύ δύ­σκο­λο παιδί. Ετσι ήταν ο χα­ρα­κτή­ρας του. Στην τε­τάρ­τη δη­μο­τι­κού έβγα­λε το ένα ν. Η δα­σκά­λα του το θε­ώ­ρη­σε ορ­θο­γρα­φι­κό λάθος και του έκοψε δύο βαθ­μούς στα 10. Οταν του είπα: Γιατί Γιάνη; Μου απά­ντη­σε: Υπάρ­χει κα­νέ­νας κα­νό­νας που να λέει ότι ο Γιά­νης πρέ­πει να έχει δύο ν;»

Η σχέση του Γιάνη Βα­ρου­φά­κη με τον πα­τέ­ρα του είναι πολύ στενή, όπως απο­κα­λύ­πτει ο κ. Γιώρ­γος Βα­ρου­φά­κης:

«Μπα­μπά μου είναι πάρα πολύ δύ­σκο­λα, κου­ρά­ζο­μαι πάρα πολύ. Με πήρε του Αγίου Γε­ωρ­γί­ου από τη Λε­το­νία και μου λέει: …”ήθελα να μάθω και πώς είσαι μπα­μπά μου”. Με συ­γκί­νη­σε. Με λα­τρεύ­ει. Με έπαιρ­νε από την Αμε­ρι­κή, όταν δί­δα­σκε, για να μου πει ότι είχε την ανά­γκη να με ακού­σει…».