Ο σεβασμός δεν αναστέλλεται

Σκε­φτείτε λίγο όλοι εσείς που βγήκατε στα κάγκελα ενα­ντίον των «ηλι­κιω­μέ­νων» πάλι, βλέ­πο­ντάς τους στις ουρές της Τρά­πε­ζας πως πολλοί δεν δια­θέ­τουν και δεν ξέρουν να χει­ρι­στούν καν κάρτα και ATM, μπερ­δεύ­ο­νται με το παρα­μι­κρό. Οι περισ­σό­τε­ροι από αυτούς είναι άνθρω­ποι μονάχοι, που ζουν μακριά από τα παιδιά τους ή δεν έχουν κάποιον να κάνει τις βασικές, καθη­με­ρι­νές συναλ­λα­γές. Ακόμη κι αν ξέρουν να κάνουν ηλε­κτρο­νι­κές συναλ­λα­γές τους ρώτησε κανείς αν έχουν να πλη­ρώ­σουν την προ­μή­θεια των 3 ευρώ για οποια­δή­ποτε συναλ­λαγή μέσω e-banking; Ας περιο­ρί­σουμε λίγο τον εγωισμό και το αίσθημα παντο­δυ­να­μίας, απέ­να­ντι σε ανθρώ­πους που το πέρασμα του χρόνου φέρνει πολυ­ε­πί­πε­δες αλλαγές όχι μόνο στο σώμα αλλά και στον ψυχισμό τους. Απε­ρί­σκε­πτοι και απα­ρά­δε­κτοι δεν είναι. Τρο­μαγ­μέ­νοι είναι και τους πρέπει ο σεβα­σμός από όλους μας. Ευπαθής ομάδα είναι, ευάλωτη, αλλά ο σεβα­σμός δεν βλάπτει. Δεν ανα­στέλ­λε­ται μετά από ένα ηλι­κιακό όριο. Ποιος το ορίζει άλλωστε; Οδυνηρή η προ­σαρ­μογή για όλους, πιο οδυνηρή γι’ αυτούς. Η κανο­νι­κό­τητα αργεί, μα ο σεβα­σμός είναι για κάθε εποχή. Έχουμε την επιλογή είτε να υπο­βαθ­μί­ζουμε τους ηλι­κιω­μέ­νους, είτε να τους στη­ρί­ζουμε. Φρο­ντί­ζο­ντάς τους, δια­μορ­φώ­νουμε το ίδιο το μέλλον μας. Και αυτό δεν αφορά μόνον κάθε έναν ατομικά αλλά και το κράτος… Γιατί όπως έγραψε και η Δημουλά «Από τα όνειρα που ανά­θρεψα το πιο πονε­τικό μου: να μη γερνάω μόνη».