Κάπου τέλος!

Κρα­τώ­ντας ένα δρεπάνι (!) και βρί­ζο­ντας, κατέ­βηκε από αυτο­κί­νητο με άλλους παλι­κα­ρά­δες και μαχαί­ρωνε αβέρτα. «Σας παρα­καλώ, μην με χτυπάτε άλλο» φώναξε το 19χρονο παλι­κάρι που έπεφτε νεκρό από τα χέρια τους. Καλό θα ήταν το γεγονός να μην ανα­φέ­ρε­ται σαν «συμπλοκή μεταξύ οπαδών». Καμία συμπλοκή δεν υπήρξε. Ηταν εν ψυχρώ δολο­φο­νία ενός νέου παιδιού, φοιτητή στο ΑΠΘ,  που όπως έλεγε ο Πρύ­τα­νης του Πανε­πι­στη­μίου, χαμηλών τόνων, με όνειρα και καμιά σχέση δεν είχε με οπα­δι­σμούς. Βρέθηκε τη λάθος στιγμή, στο λάθος σημείο, μαζί με δύο φίλους του, οι οποίοι έχουν δια­κο­μι­στεί με τραύ­ματα στο νοσο­κο­μείο. Κάτι πρέπει επι­τέ­λους να γίνει, η κατά­σταση είναι ανε­ξέ­λεγ­κτη. Δεν μιλάμε για αργά αντα­να­κλα­στικά, μιλάμε για ξεκά­θαρη ανι­κα­νό­τητα τόσο των συλ­λό­γων όσο και της Πολι­τείας. Ή αλλιώς, -και αυτό δείχνει το επίπεδο της χώρας μας- οι υπεύ­θυ­νοι παρι­στά­νουν τους αιφ­νι­δια­σμέ­νους και το παρα­μύθι «καμία ανοχή…» βρίσκει νέους ανα­γνώ­στες Υ.Γ.1 Ας σκε­φτούμε όμως και τις δικές μας ευθύνες, όταν πετάμε δηλη­τή­ριο σε όσους έχουν άλλη άποψη από τη δική μας, που είναι δια­φο­ρε­τι­κοί από εμάς, εκπαι­δεύ­ο­ντας στα παιδιά μας το μίσος μας και το θυμό μας για τον άλλον άνθρωπο. Τον δια­φο­ρε­τικό από εμάς και από αυτά που πιστεύ­ουμε και υπο­στη­ρί­ζουμε με τόσο δογ­μα­τι­σμό και φανα­τι­σμό.  Υ.Γ.2 Κάπως… περί­εργο το δώρο, από επι­χει­ρη­μα­τία στη Θεσ­σα­λο­νίκη προς τον Πρω­θυ­πουργό,  καθώς του δώρισε ένα σου­για­δάκι, λέγο­ντάς του: «αν δεν κάθο­νται καλά Τσίπρας και Πολάκης να τους ξυρί­σετε», με τον Πρω­θυ­πουργό εμφανώς αμήχανο να απαντά: «όχι, όχι, δεν χρειά­ζο­νται αυτά». Μαθή­ματα οπα­δι­κής πολι­τι­κής βίας on camera, από ανε­γκέ­φαλο, την ώρα που στην πόλη του, οι χού­λι­γκανς μόλις το προη­γού­μενο βράδυ είχαν «ξυρίσει»  όποιον βρήκαν μπροστά τους.